Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Λόγοι γερόντων. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Λόγοι γερόντων. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

01 Δεκεμβρίου 2024

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης: " Μόνο η καρδιακή προσευχή είναι προσευχή!".

 
ΜΟΝΟ Η ΚΑΡΔΙΑΚΗ ΠΡΟΣΕΥΧΉ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣΕΥΧΉ!
Έλεγε ο γέροντας χαρακτηριστικά:
- Μόνο η καρδιακή προσευχή είναι προσευχή, διότι έχει πόνο και φέρνει αποτελέσματα. Ένα "Κύριε ελέησον" με πόνο ισοδυναμεί με χίλια "Κύριε ελέησον" απλά! Και να μην αφήνουμε κάτι να σταματήσει ή να διαταράξει την δέηση της καρδιάς προς τον Θεό. Ούτε όταν συνομιλούμε, ούτε όταν περπατάμε, ούτε όταν μας βρίζουν και μας συκοφαντούν. Να μην παίρνουμε τον νου από την καρδιά. Να ήμαστε τελείως μονάχοι μέσα στο ταμείο της καρδιάς μας ( εξ ου και μοναχός) και ας υπάρχει γύρω μας πλήθος από κόσμο. Ή δε προσοχή να είναι ακοίμητος φρουρός, για να μην νομίζουμε ότι οι λογισμοί του δαίμονα προέρχονται από τον Θεό. 
  Αυτά όμως ο άνθρωπος μπορεί μόνο βιωματικά να τα νιώσει και ποτέ δεν μπορεί να τα καταλάβει γνωσιολογικά, όσα βιβλία κι αν διαβάσει. Πρότυπο στην προσευχή μας πρέπει να έχουμε: Τον εκ γενετής τυφλό , που, όσο του έλεγαν να σωπάσει, αυτός τόσο περισσότερο έκραζε να τον ελεήσει ο Κύριος. Την Χαναναία , η οποία " με νύχια και με δόντια", αρπάχτηκε από τον Κύριο καί Τόν εκλιπαρούσε να την ελεήσει ( εξ ου και η βία στην ευχή). Την ρήση του ίδιου του Κυρίου:" και ότι αν αιτήσετε εν τω ονόματι μου, τούτο ποιήσω", ( εξ ου και η ευχή "Κύριε Ιησού Χριστέ Ελέησον με!"). Τον ίδιο τον Κύριο, που στο όρος των Ελαιών ο ιδρώτας από την προσευχή έτρεχε ως σβώλοι αίματος ( εξ ου και η βία στην προσευχή). Αφού μάθουμε να προσευχόμαστε, όποια χάρη και αν μας έρθει, ας την αποδώσουμε με άκρα ταπείνωση στην αγάπη και στην πανσωστική πρόνοια του Θεού και σε καμία περίπτωση στις έντονες δικές μας προσπάθειες, οι οποίες σκοπό έχουν να δείξουν αποκλειστικά και μόνο την ανθρώπινη προαίρεση! 
( Από το βιβλίο της Αποστολικής Διακονίας, ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ ΣΥΜΒΟΎΛΩΝ ΑΓΙΟΥ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ). 

27 Νοεμβρίου 2024

+ γέροντας Εφραίμ Αριζόνας:" Πίσω ἀπὸ τὸν πόνο, πίσω ἀπὸ τὴ θλίψη, πίσω ἀπὸ τὴ δοκιμασία, κρύβεται ἡ εὐλογία τοῦ Θεοῦ".

 
Πίσω ἀπὸ τὸν πόνο, πίσω ἀπὸ τὴ θλίψη, πίσω ἀπὸ τὴ δοκιμασία, κρύβεται ἡ εὐλογία τοῦ Θεοῦ
Ἡ θλίψη δὲν εἶναι ὡραία
Ὡστόσο, πίσω ἀπὸ αὐτό, πίσω ἀπὸ τὸν πόνο, πίσω ἀπὸ τὴ θλίψη, πίσω ἀπὸ τὴ δοκιμασία, κρύβεται ἡ εὐλογία τοῦ Θεοῦ, ἡ ἀναγέννηση, ἡ ἀναμόρφωση τοῦ ἀνθρώπου, τῆς οἰκογένειας. Σχεδὸν ὁ καθένας ἀποδίδει τὴ μετατροπή του σὲ κάποια δοκιμασία.
Πιστεύουν ὅτι ὅλα πᾶνε καλά, τότε ὁ Θεὸς παίρνει τὸ παιδί τους καὶ στὴ συνέχεια ὑπάρχει πένθος, πόνος κλπ. Στὴ συνέχεια ἔρχεται ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ ποὺ τοὺς ἐπισκιάζει, κάνοντας αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους ἤρεμους.
Πλησιάζουν στὴν Ἐκκλησία, προσεγγίζουν τὴν ὁμολογία, προσεγγίζουν τὸν ἱερέα. Χάρη σὲ αὐτὸ τὸ παιδὶ πηγαίνουν στὴν Ἐκκλησία. Ὁ πόνος τοὺς τοὺς κάνει νὰ ἀναζητοῦν, νὰ προσεύχονται γιὰ ἀνάπαυση, νὰ ζητοῦν λειτουργίες.
Ὁ πόνος ἀνακουφίζει τὴν καρδιὰ καὶ τὴν καθιστὰ εὐαίσθητη στὸ λόγο τοῦ Θεοῦ, ἐνῶ νωρίτερα ἦταν σκληρὴ καὶ μὴ δεκτική.
Γιὰ παράδειγμα, ἕνας ἄνθρωπος κατὰ τὴ διάρκεια τῆς νεανικῆς του ἔκστασης σκέφτεται: «Εἶμαι καὶ κανεὶς ἄλλος δὲν εἶναι». Ἐκεῖ πηγαίνουν οἱ βαθμοί, οἱ δόξες, ἡ ὑγεία, ἡ ὀμορφιὰ καὶ ὁτιδήποτε ἄλλο.
Ὡστόσο, ὅταν…. εἶναι στὸ κρεβάτι ἄρρωστος, σκέφτεται διαφορετικά. Ματαιοδοξία τῆς ματαιοδοξίας, ὅλα εἶναι ματαιοδοξία. Μπορῶ νὰ πεθάνω, σκέφτεται.
Ποιὸ εἶναι τὸ ὄφελος ἀπὸ ὅλα αὐτὰ καὶ ἀρχίζει νὰ σκέφτεται διαφορετικά. Εἶναι σὰν ἕνας ἄνθρωπος ποὺ τὸν πλησιάζει καὶ τοῦ λέει, “διαβάστε αὐτὸ τὸ βιβλίο καὶ ἐλέγξτε τί λέει”.
Ἀκούει ἕνα λόγο τοῦ Θεοῦ καὶ μετὰ τὸν ἀκούει.Καὶ ἂν τοῦ δώσετε ἕνα βιβλίο, ὁ πόνος τοῦ ἔχει ἤδη κάνει τὴν καρδιὰ τοῦ κατάλληλη καὶ ἀνοίγει τὸ βιβλίο καὶ τὴ Βίβλο καὶ τὸ διαβάζει καὶ ἀρχίζει ἔτσι τὴν ἀνάπαυση τοῦ ἀνθρώπου.
Καὶ ὅταν θεραπεύεται, ἀμέσως μετὰ σηκωθεῖ καὶ ζεῖ προσεκτικὰ τὴ ζωή του καὶ δὲν ζεῖ ὅπως πρὶν μὲ ὑπερηφάνεια καὶ μὲ τὴ φαντασία ποὺ εἶχε.
Ἡ ἀσθένεια καὶ ἡ θλίψη εἶναι μεγάλη ἰατρικὴ γιὰ τὴν πρόνοια τοῦ Θεοῦ νὰ φέρει τὸν ἄνθρωπο πιὸ κοντὰ σὲ αὐτὸν καὶ νὰ αὐξήσει τὴν ἀρετή του. Ὁ Ἰὼβ ἦταν ὁ καλύτερος ἄνθρωπος στὴ γῆ, ἀλλὰ ὁ Θεὸς ἤθελε νὰ τὸν κάνει ἀκόμα καλύτερο.
Προτοῦ δοκιμαστεῖ, ὁ Ἰὼβ δὲν ἦταν διάσημος. Μόλις δοκιμάστηκε καὶ ἀγωνίστηκε, ἀγωνίστηκε, στέφθηκε καὶ ἔγινε πλούσιος, ἀφοῦ ξεκίνησε τὴ δόξα τοῦ μέχρι σήμερα. Τὸ παράδειγμά του εἶναι τὸ πιὸ λαμπρὸ καὶ ἐνδυναμώνει κάθε ἄνθρωπο ποὺ δοκιμάζεται.
Ἐὰν δοκιμάστηκε νὰ εἶναι ἕνας ἅγιος, τόσο περισσότερο ἐμᾶς ποὺ εἴμαστε ἁμαρτωλοί.
Τὸ ἀποτέλεσμα ἦταν ὅτι ἔγινε Ἅγιος καὶ τοῦ δόθηκε πάλι χρόνια ζωῆς καὶ τὸν εὐλόγησε δύο φορὲς καὶ τρεῖς φορὲς μὲ αὐτὸ ποὺ εἶχε, καθιστώντας ἔτσι ἕνα λαμπρὸ παράδειγμα στοὺς αἰῶνες καὶ γιὰ νὰ χαλαρώσει καὶ νὰ πεῖ: «Ὅπως ὁ Κύριος ἤθελε ἔτσι συνέβη. Τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου νὰ εἶναι εὐλογημένο “.
Σκύβει τὸ κεφάλι του καὶ λέει: “Ὁ Θεὸς τὸ ἔδωσε καὶ ὁ Θεὸς ρὸ τὸ πῆρε” Καὶ ἀκόμα κι ἂν πῆρε τὸ παιδί μου, δὲν τὸν ἔχει δώσει ὁ Θεὸς σὲ μένα; Τὸ πῆρε. Ποῦ εἶναι τὸ παιδί μου; Στὸν παράδεισο. Τί συμβαίνει ἐκεῖ; Αὐτὸς ἀναπαύεται ἐκεῖ.
Πίσω ἀπὸ κάθε δοκιμασία παραμονεύει τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ τὸ ὄφελος ποὺ φυσικὰ δὲν μποροῦσε νὰ δεῖ ἐκείνη τὴν ὥρα , ἀλλὰ μὲ τὸ χρόνο θὰ γνωρίζει τὸ ὄφελος. Ἔχουμε πολλὰ τέτοια παραδείγματα.
Ὅπως καὶ οἱ Ἅγιοι Ἀνδρόνικοι καὶ Ἀθανασία. Ἦταν ἕνα ζευγάρι. Ἦταν κοσμηματοπωλεῖο μεγάλου πλούτου κλπ. Μέρος τοῦ κέρδους ἀπὸ τὴν ἐργασία τοῦ χρησιμοποιήθηκε γιὰ νὰ τροφοδοτήσει τὴν οἰκογένειά του.
Ἕνα ἄλλο μέρος τοῦ κέρδους τοῦ ἔδωσε στοὺς φτωχοὺς καὶ ἕνα τρίτο του κέρδους τοῦ δανείστηκε σὲ ἀνθρώπους ποὺ δὲν εἶχαν χρήματα, χωρὶς τόκο. Εἶχαν δύο εὐτυχεῖς κόρες.
Μία μέρα καὶ οἱ δύο ἔχασαν τὴ ζωή τους ἀπὸ ἀσθένεια. Καὶ οἱ δύο γονεῖς πῆγαν νὰ τὰ θάψουν.
Ἡ Ἀθανασία, ὁ ἀτυχής, θὰ ἔπεφτε ἀπρόσβλητα πάνω ἀπὸ τοὺς τάφους τους. Ὁ ἴδιος ὁ Ἀνδρόνικος. Μὲ μεγάλο πόνο ξεκίνησε γιὰ τὸ σπίτι. Ὁ φτωχὸς Ἀθανάσιος ἔμεινε πίσω γιὰ νὰ θρηνήσει τοὺς τάφους τους.
“Τὰ παιδιά μου” καὶ “Τὰ παιδιά μου” φώναξε. Ὁ ἥλιος ἔβγαινε καὶ τὸ νεκροταφεῖο ἔκλεινε. Μὲ τὴ θλίψη τῆς εἶδε ἕναν μοναχὸ νὰ ἔρχεται σὲ αὐτὴν καὶ νὰ τῆς λέει: “Κυρία γιατί φωνάζεις;”
Πῶς θὰ μποροῦσα νὰ μὴν κλαίω Πατέρα μου; “(Νόμιζε ὅτι ἦταν ὁ ἱερέας τοῦ νεκροταφείου).”
Ἔθαψα καὶ τὰ δύο παιδιά μου, τοὺς δύο ἀγγέλους μου, τοὺς ἔβαλα στοὺς τάφους τους καὶ ἐγὼ καὶ ὁ σύζυγός μου μέναμε μόνοι. Δὲν ἔχουμε πλέον παρηγοριὰ πιά.
Τῆς λέει: “Τὰ παιδιὰ σᾶς βρίσκονται σὲ παράδεισο μὲ τοὺς ἀγγέλους, εἶναι στὴ χαρὰ καὶ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ καὶ κλαῖτε, νὰ ἔχεις τὴν πεποίθηση καὶ εἶσαι χριστιανός.
” Ἔτσι ζοῦν τὰ παιδιά μου; Εἶναι ἄγγελοι; ”
Φυσικὰ τὰ παιδιὰ σᾶς εἶναι ἄγγελοι”
Ἦταν ὁ Ἅγιος της Ἐκκλησίας. Τέλος, τόσο ὁ Ἀνδρόνικος ὅσο καὶ ἡ Ἀθανασία ἔγιναν μοναχοὶ καὶ ἦταν ἁγιασμένοι.
Ὁ γέροντας Ἐφραὶμ τῆς Ἀριζόνα

03 Νοεμβρίου 2024

+ μοναχός Μωυσής Αγιορείτης:" Είπε ο Θεός: " Όσους με δοξάζουν θα τους δοξάσω!".

 
4 Νοεμβρίου, μνήμη Οσίου Γεωργίου Καρσλίδη.
Ο Όσιος Γεώργιος Καρσλίδης δεν ήταν αυτόφωτος και αυτοκίνητος. Ήταν ετερόφωτος και ετεροκίνητος. Τον φώτιζε ο Ήλιος της Δικαιοσύνης, ο Φωτοδότης Χριστός. Τον κινούσε η Πανσθενουργός Χάρη του Παναγίου και Τελεταρχικού Πνεύματος. Η Χάρη του Θεού είναι Πηγή ζωοδόχος, ακένωτη και ανεξάντλητη. Ο Όσιος βοηθά τώρα πιο πολύ από τον Ουρανό, παρά όταν ήταν σε αυτή τη γη. Τώρα βρίσκεται πλησίον του Θεού και επειδή έχει παρρησία και δυνατή πρεσβεία, μεταφέρει τη Θεία Χάρη σε διαφόρους πονεμένους ανθρώπους, που τον επικαλούνται με πίστη. Η άσκηση, η ταπείνωση, η αγάπη τον χαρίτωσαν και τώρα με προθυμία τρέχει παντού να συνδράμει τις πολλές ανάγκες των ανθρώπων. Ως Άγγελος Κυρίου πετά για να θεραπεύσει, να παρηγορήσει, να ενισχύσει… Την Ορθοδοξία δεν την κήρυξε με μανιφέστα, αλλά με την ίδια τη ζωή του. Έλιωσε σαν το κερί και το λιβάνι ενώπιον των Αγίων εικόνων. Οι Άγιοι ήταν τα πρότυπα και οι φίλοι του. Δεν έλεγε τόσο πολλά, όσο έκανε πολλά. Ζούσε μυστικά, αθόρυβα, στην άκρη, στο περιθώριο, γι’ αυτό τον δόξασε ο Θεός. Μέσα από τη φαινόμενη αυστηρότητά του έπασχε για τη σωτηρία των ανθρώπων, των αγαπητών αδελφών και τέκνων του, ο υπέροχος στοργικός πατέρας, ο αληθινός άνθρωπος του Θεού. Το είπε ο Ίδιος ο Θεός: ''Όσους με δοξάζουν θα τους δοξάσω!''.
Από το βιβλίο του Μοναχού Μωϋσέως Αγιορείτου: ''Ο Όσιος Γεώργιος της Δράμας'', Έκδοσις Ι. Μονής Αναλήψεως του Σωτήρος, Ταξιάρχες (Σίψα) Δράμας.

14 Οκτωβρίου 2024

Γέροντας Εφραίμ Αριζόνας: " Η νηστεία των Χριστουγέννων".

Εντείνεται η Νηστεία των Χριστουγέννων και οι πιστοί συνεχίζουν πιο »αυστηρά» με ευλάβεια την νηστεία που η Εκκλησία μας προτείνει. 
Ο διάβολος όμως που νηστεύει και αγρυπνά 365 μέρες τον χρόνο λυσσά κυριολεκτικά αυτήν την περίοδο.
Φέτος περισσότερο από κάθε άλλη χρονιά, οι έριδες, οι τσακωμοί, οι πειρασμοί, οι αναποδιές και ότι άλλο σκαρφίζεται ο μισάνθρωπος σατανάς αυξάνονται αυτήν την περίοδο. 
Στόχος του πονηρού να μας αποδιοργανώσει, να μας εκνευρίσει, να μας κάνει να ξεχάσουμε πως αυτή η περίοδος είναι περίοδος συμφιλίωσης με Θεό και ανθρώπους.
Ένα πράγμα να θυμάστε.
Να αποφεύγεται τις κακοτοπιές και όταν κάποιο πρόβλημα εμφανίζεται ή τα πνεύματα με τους γύρω οξύνονται να κάνετε αγάπη και να επικαλείστε τη βοήθεια του Θεού λέγοντας την ευχή “Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με”. 
Αυτός ξέρει πολύ καλύτερα από εμάς πως θα χειριστεί τα προβλήματα μας και πως τα εμπόδια θα εξαφανιστούν από το δρόμο μας με την Δική Του παρέμβαση.
Αναφέρει ο μακαριστός Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας:
“Θα μεταχειρισθή ο σατανάς ποικίλας παγίδας, όπως σας παραλύση, δια να εξασθενήσετε και να χάσετε το ηθικόν σας, πλην όμως και εσείς εννοήσατε την πονηράν τέχνην και λάβετε μέτρα αντιστάσεως. 
Το ότι δοκιμάζεσθε, τούτο είναι από τον Θεόν, διότι σας προγυμνάζει δια την μάχην, σας ψήνει, σας παιδαγωγεί.
Όπως οι στρατιώται που γυμνάζονται εις τους κόπους της ασκήσεως εις τα γυμνάσια, εκεί πρώτα κάμνουν την θεωρίαν της μάχης και κατόπιν, 
όταν σαλπίση ή σάλπιγγα του πραγματικού πολέμου, γυμνασμένοι όντες ορμούν εις την μάχην με την εσωτερικήν συναίσθησιν, 
ότι γνωρίζουν πώς να πολεμήσουν, 
και είναι έτοιμοι να θυσιασθούν δια τον σκοπόν και την ιδεολογίαν των.
Κατά παρόμοιον τρόπον και υμείς τώρα. Αφού εκλήθητε να γίνετε στρατιώται του Ιησού και να πολεμήσετε τον εχθρόν Του, ο Χριστός, σας γυμνάζει προς διαπίστωσιν της προς Αυτόν αγάπης σας, «τις εστι ο αγαπών με, ει μη ο τηρών τας εντολάς μου;».
Θαρσείτε, τέκνα μου, μείνατε πιστοί και αφοσιωμένοι εις Εκείνον, που σας ηγάπησε με τελείαν αγάπην. 
Οι αξιωματικοί, προτού να αρχίση η μάχη, τους στρατιώτας τους εμψυχώνουν με διάφορα στρατιωτικά και ηρωϊκά εμβατήρια και με διαφόρους διηγήσεις πράξεων ηρωϊκών και τους εξάπτουν το αίσθημα της αυτοθυσίας, αύτη η εργασία τους δίδει πολλήν δύναμιν και ανδρείαν εις την διεξαγομένην μάχην.
Ούτω και ημείς, όπως έκαμαν και οι άγιοι, να μελετώμεν τους αγώνας των μαρτύρων, πως αυτοί ηγωνίσθησαν, καθώς και των οσίων πατέρων, πως ασκήτευσαν, πως εγκατέλειψαν τον κόσμον και τους πάντας και πως ουδέν τους ημπόδισεν εις το να ακολουθήσουν τον δρόμον, που οδηγεί εις τον Ιησούν. 
Αύτη η μελέτη θα σας τονώση πολύ την καλήν σας θέλησιν και προαίρεσιν, διότι πολλοί μη γνωρίζοντας τας κεκρυμμένας παγίδας εκάμφθησαν και εξέπεσον αι ψυχαί των από την ελπίδα της αιωνίου ζωής.
Μελετάτε την αγάπην του Ιησού μας, η αγάπη του Ιησού θα εξουδετερώση κάθε άλλην φυσικήν αγάπην, και όσον περισσότερον αφήσωμεν, τόσον περισσοτέραν αγάπην θα απολαύσωμεν του Θεού. 
Άνω πρόσχωμεν, όπου ο Ιησούς κάθεται εκ δεξιών του Θεού, άνω ας βλέπουσιν οι οφθαλμοί μας, διότι άνω εισί τα αιώνια και ατελεύτητα.
Μη κάτω, διότι τα πάντα γη και σποδός. Σκεφθήτε την ουράνιον πολυτέλειαν, εκεί η άπειρος σοφία του Θεού, εκεί τα κάλλη τα ακατανόητα, εκεί αι αγγελικαί μελωδίαι, εκεί ο πλούτος της θείας αγάπης. 
Εκεί η ανώδυνος ζωή, εκεί θα έχουν αφαιρεθή τα δάκρυα και οι στεναγμοί, εκεί μόνον χαρά, αγάπη, ειρήνη, πάσχα αιώνιον, εορτή που δεν θα έχη τέλος. 
Ω, βάθος πλούτου και γνώσεως Θεού! « Α οφθαλμός ουκ είδε, και ους ουκ ήκουσε και επί καρδίαν ανθρώπου ουκ ανέβη, α ητοίμασεν ο Θεός τοις αγαπώσιν Αυτόν» ( Α΄ Κορινθ.2,9 ). 
Προσέχετε την ευχήν, επιμείνατε προσευχόμενοι. 
Η προσευχή όλα θα τα τακτοποιήση.
Μη κάμπτεσθε καθόλου. Μείνατε στερεοί εις τον άγιον σκοπόν. Μείνατε κοντά εις τον Ιησούν δια να ζήσετε την πνευματικήν ευτυχίαν. 
Ουδεμία ευτυχία υπάρχει εκτός μιας και αυτή εν τω Χριστώ. 
Αι νομιζόμεναι ευτυχίαι εκτός Χριστού, λέγονται καταχρηστικώς, εφ’ όσον αποκτώνται με ένοχα μέσα και διότι τελειώνουν εντός ολίγου και οδηγούν τον άνθρωπον εις την αιώνιον δυστυχίαν.
Αγωνίζεσθε, τέκνα μου, οι άγγελοι πλέκουν στεφάνια με λουλούδια του παραδείσου. Ο Χριστός μας τα λογίζεται εις μαρτύριον. Τι ωραιότερον να μαρτυρή κανείς δια τον Χριστόν!”
Υπομονή και επιμονή λοιπόν στον σκοπό μας. Νηστεία από τα κοσμικά ήθη και μυαλό γρήγορο και σε επαγρύπνηση ώστε όλα να πάνε κατ’ ευχήν και να βιώσουμε Χριστούγεννα με Φώτιση αυτήν την χρονιά.
Γέροντας Εφραίμ Αριζόνας

04 Οκτωβρίου 2024

+Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνόπετρας:" Περί Θεού: Λόγος αισθήσεως".

Έχομε, λοιπόν, εμείς την αγωνία μας και μας κρύβεται ο Θεός, σαν να μας παίζη.
Και του φωνάζω πάλι με πιο πολύ κτύπο•
— Τι παίζεις μαζί μου;
Ποιος είσαι; Πες μου τι γυρεύεις.
Μα, θα μας πή το Πνεύμα•
— Εσύ με φωνάζεις τόσα χρόνια και τώρα μου λες τι γυρεύω;
Αρχίζω πιο πολύ να καταλαβαίνω τι ζητούσα, τι φώναζα, τι γύρευα, γιατί ζω!
Λέμε καμιά φορά, «ούτε ξέρομε γιατί ζούμε».
Μα πραγματικά δεν ξέρομε γιατί ζούμε.
Άμα δεν μας το διδάξη ο Θεός, δεν μπορούμε να το καταλάβωμε.
— Ποιος είσαι συ; του λέμε ύστερα.
— Εγώ είμαι ο Θεός!
Αλλά ακόμα μέσα στα πάθη μας, όπως είμαστε, σκύβομε, κοιτάζομε, κάνομε τα μάτια μας έτσι να φύγουν οι τσίμπλες, να καθαρισθούν.
Τα ανοίγομε, τον κοιτάζομε γερά, καλά καλά.
 Μας πλησιάζει και Αυτός σιγά σιγά.
 Καθαρευόμεθα εμείς, καθαρίζει και Εκείνος τον εαυτόν του, τα σύννεφα, τον γνόφο. Καθαρίζει τον γνόφο μου, τον ανοίγει κάπως, για να γίνη ορατός από ημάς.
Αυτή μας η αγωνία γίνεται πάλι τώρα μία πνευματική απόλαυσις, όχι προμήνυμα, αλλά απόλαυσις της παρουσίας του τώρα, της εγγύτητός του τώρα.
Αρχίζω να τον νοιώθω, ότι Αυτός είναι, αρχίζει να κτυπάη η καρδιά μου σαν να τον γνωρίζη.
— Εσύ, λοιπόν, είσαι ο Θεός μου;
— Εγώ είμαι, δεν με γνωρίζεις;
Εγώ που σε γέννησα, εγώ που σε βάπτισα, εγώ που σε έκειρα καλόγηρο, εγώ που σ' απαντούσα, όταν προσευχόσουνα• και συ που μου έλεγες « Θεέ μου, Θεέ μου» και σε βοηθούσα και δεν με καταλάβαινες, και στην πραγματικότητα δεν ζητούσες εμένα.
 Εγώ, που κρυβόμουνα πίσω από την πείνα σου, πίσω από την δίψα σου, πίσω από τον ύπνο σου, πίσω από το γονάτισμά σου, πίσω από τις επιτυχίες σου, από τις αμαρτίες σου, από τα πάντα!
Ζεσταίνεται πιο πολύ ακόμα η καρδιά μου και ζητάω να τον αγκαλιάσω.
Αλλά δεν μπορώ, πρέπει να μ' αγκαλιάση Εκείνος.
Ποιος είμαι εγώ;
 Εγώ είμαι η απουσία Εκείνου.
Φωνάζω!
Τότε αρχίζω πλέον να τον ξεδιαλύνω.
Αυτός πρέπει να είναι ο Θεός μου.
 Δεν είχαμε ξαναδεί τον Θεόν. Μα Αυτός είναι, δεν μπορεί! Είναι κάτι «ουκ ον» από όλα τα όντα.
Είναι ο Ων! Ο μοναδικός και ανυπερβλήτως και πέραν παντός όντος, είναι ο αποκλειστικώς Ων.
Νοιώθω τι σημαίνει ο ων ο υπάρχων.
Είναι ο μόνος που υπάρχει.
 Καταλαβαίνω ότι τίποτε άλλο δεν υπάρχει από όλα που υπήρχαν, αλλά είναι αυτός, που δεν υπάρχει όπως υπάρχουν τα άλλα, είναι ο μοναδικός, λοιπόν, Αυτός, ο ουσιαστικώς υπάρχων.
Είναι ο αΐδιος, είναι ο ατελεύτητος, και εγώ παίρνω πλέον θέσι μέσα στην ζωή του, μέσα στην ύπαρξί του, μέσα στην ιστορία του Θεού.
ΑΙΜΙΛΙΑΝΟΣ ο Σιμωνοπετρίτης
Περί Θεού: Λόγος Αισθήσεως
 ΙΕΡΟ ΚΟΙΝΟΒΙΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΟΡΜΥΛΙΑΣ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ, Εκδ. ΙΝΔΙΚΤΟΣ, Αθήναι 2004.

27 Σεπτεμβρίου 2024

+μοναχός Μωυσής Αγιορείτης:«Νυν κρίσις εστι». «Ιδού νυν καιρός ευπρόσδεκτος ,ιδού νυν ημέρα σωτηρίας».

 
«Νυν κρίσις εστι». «Ιδού νυν καιρός ευπρόσδεκτος ,ιδού νυν ημέρα σωτηρίας».
Η διαφθορά ήλθε με την αποξένωση του ανθρώπου από τον Θεό και τον πλησίον.
 Χάθηκε το βαθύ νόημα της ζωής.
Ο ανταγωνισμός , ο αθέμιτος συναγωνισμός, ο επηρμένος πρωταγωνιτισμός, έφεραν μεγάλα εσωτερικά κενά, ρωγμές ισχυρές στο ανθρώπινο πρόσωπο.
 «Νυν κρίσις εστι». «Ιδού νυν καιρός ευπρόσδεκτος ,ιδού νυν ημέρα σωτηρίας».
 Χρειάζεται ειλικρίνεια, σοβαρότητα, γενναιότητα, άμεση βοήθεια. Δεν υπάρχει χρόνος για δικαιολογίες και αναβολές. Δεν ωφελούν οι κατηγορίες, οι φωνές, οι επιτιμήσεις.
Τα φώτα να στραφούν μέσα μας.
 Να δούμε κατάματα τον εαυτό μας όλοι, δίχως περιστροφές και μακρούς προλόγους.
 Τα μέσα ενημερώσεως στρέφουν συνεχώς δυνατά φώτα προς τους άλλους.
 Αγαπούν την εύκολη κριτική και όχι την αυστηρή αυτοκριτική.
Συγκρινόμαστε συνήθως με τους χειρότερους.
Οι ανήθικοι μιλούν περί ηθικής, οι αλιβάνιστοι για την κάθαρση της Εκκλησίας.
Ηθικιστές ρήτορες φωνασκούν ενοχλητικά από τα καθημερινά τηλεοπτικά παράθυρα περί διαφθοράς για να εκτονωθούν και να δεχθούν συγχαρητήρια, για το πόσο ωραία τα είπαν.
Η διαφθορά είναι στο βάθος της ψυχής του ανθρώπου. Εκεί πρέπει να εντοπιστεί το πρόβλημα.
Μη ψάχνουμε μακρυά μας κάτι που είναι μέσα μας.
Ο Χριστός επέμενε για εσωτερική νήψη, αυτοκριτική, ενδοσκαφή, αυτογνωσία, αυτομεμψία και αυτοκατηγορία.
 Ελευθερία κυρίως είναι να κάνεις εσύ ό,τι θέλεις τον εαυτό σου και όχι αυτός.
 Γενναιότητα είναι να νικήσεις τα πάθη σου.
Ο άνθρωπος σήμερα, επιτρέψτε μου να το πω, είναι κατά φαντασίαν ελεύθερος.
Νομίζει ότι είναι καλά ενώ δεν είναι καθόλου καλά.
Αυτό είναι τρομερό δυστύχημα.
Από το βιβλίο: «παθοκτονία»
πρόσκληση μετανοίας
σε καιρούς κρίσεως
ΜΟΝΑΧΟΥ ΜΩΥΣΕΩΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ
Εκδόσεις «εν πλω»

20 Σεπτεμβρίου 2024

Περί προσευχής ( Στάρετς Ζαχαρίας).

ΠΕΡΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ ( ΣΤΑΡΕΤΣ ΖΑΧΑΡΙΑΣ )
Ἡ προσευχὴ εἶναι ἡ ἀρχὴ τῆς αἰωνίας ζωῆς, εἶναι ἡ θύρα μὲ τὴν ὁποία μπαίνουμε στὴν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν, εἶναι ἡ ὁδὸς ποὺ μᾶς φέρνει στὸν Κύριο καὶ μᾶς ἑνώνει μαζί Του. Χωρὶς προσευχὴ ὁ ἄνθρωπος δὲν ζῇ, ἀλλὰ πεθαίνει συνεχῶς, ἀκόμα κι ἂν δὲν τὸ καταλαβαίνει».
Στάρετς Ζαχαρίας
Πρέπει νά μάθουμε, νά προσευχόμεθα… Ὄχι νά διαβάζουμε αλλά να προσευχόμεθα…
Πρέπει νά προσευχόμεθα μέ ἁπλότητα καί φυσικότητα. Σάν νά κουβεντιάζουμε.
Νά μήν ἀφήνουμε ποτέ τήν ἀνάγνωσή μας νά καταντάει μηχανική. Αὐτό ἐπιτυγχάνεται μόνο μέ δουλειά.
Πολλή δουλειά. Συνεχής καί ἀδιάκοπη δουλειά. Ἐπίμονη δουλειά. Δουλειά ἐπάνω στόν ἑαυτό μας.
Καί νά παρακαλοῦμε: «Δίδαξέ με, Κύριε, νά προσεύχομαι. Δέν ξέρω νά προσεύχομαι». Αὐτός ὁ στεναγμός, αὐτός ὁ λυγμός, πρέπει νά βγαίνει χρόνια ἀπό τό στόμα μας.
Καί ὁ Κύριος θά μᾶς ἐπισκεφθεῖ.
Θά ἔλθει ξαφνικά. Θά διανοιγεῖ ὁ νοῦς μας. Καί θά μᾶς ἀποκαλύψει τό μυστικό: πῶς πρέπει νά προσευχόμεθα, καί τί εἶναι ἡ προσευχή.
Μερικές φορές αὐτό τό μυστικό μᾶς ἀποκαλύπτεται μέσα στή λειτουργία, ὅταν κοινωνοῦμε τῶν ἁγίων μυστηρίων.
Καί ἄλλοτε στό σπίτι μας.
Μᾶς ἀποκαλύπτεται μετά ἀπό συνεχή καί ἐπίμονο στεναγμό:
«Μάθε με, Κύριε, νά προσεύχομαι! Δίδαξέ με νά προσεύχομαι! Μόνο νά διαβάζω ξέρω. Νά προσεύχομαι, δέν ξέρω!»
Καί ὁ Κύριος θά μᾶς διδάξει, καί τί εἶναι ἡ προσευχή καί πῶς πρέπει νά προσευχόμεθα.
Μά τότε θά χρειαστεῖ, ἐσύ νά φύλαξεις πιά τόν ἑαυτό σου ἀπό κάθε θανάσιμη ἁμαρτία καί κάθε ἀπροσεξία… καί νά παρακαλεῖς, νά μήν σοῦ ξαναπάρει ὁ Θεός τό χάρισμα, τό μεγάλο αὐτό ἀπόκτημα, αὐτόν τόν ἁγιασμό τῆς καρδιᾶς καί τοῦ νοῦ.
Στάρετς Ζαχαρίας

09 Σεπτεμβρίου 2024

Γέροντας Εφραίμ Αριζόνας:" Ξεριζώνοντας το πάθος, σκίζει την καρδιά".

 
ΞΕΡΙΖΩΝΟΝΤΑΣ ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΣΚΙΖΕΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ!
Ευλογημένα μου παιδιά,
Λέγουν οι πατέρες ότι η καρδιά του ανθρώπου είναι μπλεγμένη με τις ρίζες των παθών, που είναι ακανθώδεις, και την έχουν «γαντζώσει» για τα καλά.
Μόλις, λοιπόν, επιχειρήση ο άνθρωπος με την φώτιση του Θεού να ξερριζώση ένα πάθος (ουσιαστικά να μεταμορφώση ένα πάθος) , να αρχίση να βγάζη τα ριζίδια, να τα πιάνη με την τσιμπίδα και να τα τραβάη, ξεριζώνοντας το πάθος σκίζει και την καρδιά! Σχιζομένη δε η καρδιά βγάζει αίμα και πονάει. Αν δεν κάνη ο άνθρωπος υπομονή στον πόνο, σταματάει εκεί και εγκαταλείπει τον αγώνα και μένει εμπαθής και αμαρτωλός. Αν όμως κάνη υπομονή στον πόνο, την βγάζει τη ρίζα του πάθους και απαλλάσσεται.
+ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΕΦΡΑΙΜ ΑΡΙΖΌΝΑΣ 

05 Σεπτεμβρίου 2024

+Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνόπετρας:" Το σκοτάδι, ως συνέπεια της πτώσεως του ανθρώπου,δεν βγάζει ποτέ στο φως".

 
Το σκοτάδι, ως συνέπεια της πτώσεως του ανθρώπου, δεν βγάζει ποτέ στο φως.
 Το φως διαλύει το σκοτάδι, διότι το σκοτάδι είναι ανυπόστατο, δεν έχει ουσία.
Υπάρχει όμως μία περίπτωσις την οποία πανσόφως εκμεταλλεύεται ο παντουργός Θεός για το καλό μας, βγάζοντας και από το κακό καλό, από το σκοτάδι φως.
Πώς;
Δια της μετανοίας.
Βλέπω την κακία μου, την αμαρτία μου,μετανοώ, κλαίω, θρηνώ, οδηγούμαι στον Θεόν, αναλαμβάνω τις ευθύνες μου, νήφω, καρτερώ, και μέσα μου καλλιεργείται ο καινούργιος άνθρωπος που βγαίνει από την μετάνοια.
Άρα, το καλό δεν βγαίνει από το κακό, αλλά από την μετάνοια, που είναι άλλος νους, ο νους που τον παρέχει ο Θεός μέσα στην καρδιά.
Όποιος είναι θυμώδης, ας στρέψη όλον τον θυμό, όλη την εσωτερική ένταση του προς τη αγάπη του Θεού, προς την ειρήνη, προς τα σωτήρια λόγια, προς το «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με, τον αμαρτωλόν», χρησιμοποιώντας όποιον τρόπο τον βοηθεί.
 Κάποιος το έλεγε, κτυπώντας τα χέρια του. Τον είδα και τον ρώτησα:
Τί κάνεις εκεί; Και μου απήντησε:
Είχα μάθει με τα μηχανήματα να κουνώ τα χέρια μου και δεν μπορώ τώρα να κάνω αλλοιώς.
Μπράβο, του λέγω, συγχαρητήρια. Βλέπετε πως το κακό, ο θόρυβος, που είναι το
χειρότερο κακό, μπορεί να βγάλει και καλό;
 Κάποιος θαλασσινός το έλεγε, έχοντας την εντύπωση ότι έπιανε τα κουπιά, γι' αυτό και κουνούσε τα χέρια του.
Πραγματικά έπιανε το κουπί, τον Χριστόν.
Άρα, το παν μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε. Ό,τι μας δίνει ο Θεός, ότι μας κάνουν οι άλλοι, ότι παθαίνουμε μέσα μας και γύρω μας, όλα είναι μεταγωγικά προς τον Θεόν.
Τόσο απέραντη είναι η αγάπη του Θεού.
 Μόνον τα αποβράσματα του εγώ μας δεν είναι σωτήρια. Αυτά μας απομακρύνουν από τον Θεόν.
Γέρων Αιμιλιανος Σιμωνοπετρίτης. 
 «Λόγος περί νήψεως».

24 Αυγούστου 2024

Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης:"Είμαστε σε έσχατους καιρούς; Ήλθαν τα σημεία των καιρών; Ο αντίχριστος σφραγίζει; Ήλθε το τέλος του κόσμου; Τα του Θεού θα γίνει..."

"Είμαστε σε έσχατους καιρούς; Ήλθαν τα σημεία των καιρών; Ο αντίχριστος σφραγίζει;
 Ήλθε το τέλος του κόσμου;  
Τα του Θεού θα γίνει..."
 Στους δύσκολους και ταραγμένους καιρούς μας υπάρχει γενικά και μια μικρή ισχυρή ομάδα ανθρώπων με κάποιες μεταφυσικές αναζητήσεις.
  Κάποιοι βρίσκουν τον Θεό ως ανάγκη, ως αποκούμπι και ως σχεδία. Συνήθως ο άνθρωπος βρίσκει ό,τι ψάχνει και τον συμφέρει. Δεν θέλει να κουραστεί και να μοχθήσει πολύ. Ικανοποιείται με πρόχειρες και εύκολες λύσεις.
  Έτσι, μερικές φορές τη θρησκευτικότητά του εξαντλεί σε τυπικές υποχρεώσεις, δίχως κανένα κόστος. Άλλοτε παρασύρεται από επιτήδειους δασκάλους, που εκμεταλλεύονται τον θείο πόθο του με το να του προσφέρουν προϊόντα απελευθερωτικά, χαρούμενα, χαλαρωτικά και άκοπα.
  Στην αναζήτηση αυτή εντάσσεται μια έντονη δαιμονολογία, αντιχριστολογία και εσχατολογία, που δυστυχώς τοποθετείται σε λαθεμένες βάσεις.
  Υπερβολές, καθορισμός ημερομηνιών του τέλους του κόσμου, αναφορές περί της γεννήσεως του αντίχριστου και λοιπά δημιουργούν τρόμο και φόβο στις ψυχές των χριστιανών, που δεν είναι το πρέπον και το ζητούμενο.
  Μερικοί μιλούν περισσότερο για τον αντίχριστο και λιγότερο για τον Χριστό.
  Μόνιμη ασχολία τους είναι η ερμηνεία των καιρών. Αρκετοί σώφρονες και συνετοί ανησυχούν για τη μεγάλη ανησυχία των πιστών. Μόνιμη μέριμνά τους είναι κάθε είδηση που επιβεβαιώνει τις υποψίες τους. Δεν θεωρούμε φυσιολογική αυτή την υπερβολική αντίδραση.
   Οι άνθρωποι άφησαν την πολεμική των αντίθεων παθών και την καλλιέργεια των ένθεων αρετών και ασχολούνται παθιασμένα ολημερίς με φαντασίες, φοβίες, δεισιδαιμονίες, τυχόν μαγείες που τους έκαναν, μην πήραν κατά λάθος κάποιον αριθμό.
  Λησμόνησαν τη μελέτη, την προσευχή, την αγαθοεργία, τη μετάνοια, τη μυστηριακή εκκλησιαστική ζωή και ταλαιπωρούνται με υποκειμενικές επεξηγήσεις και ξενόφερτες θεωρίες. Οι τοποθετήσεις αυτές απομακρύνουν από την ουσία, από τη βάση, από τη χαρά της πνευματικής ζωής και οδηγούν τον άνθρωπο σε ένα λαβύρινθο δαιμονιώδη, σκοτεινό.
  Λέγοντας αυτά, δεν εννοούμε ότι δεν τρέχει τίποτε. Δεν μιλάμε για νοσηρό εφησυχασμό, για ραστώνη, παρασυρμό και αδιαφορία. Χρειάζεται οπωσδήποτε εγρήγορση, ορθοστασία, ανάταση, γενναιότητα, αντίσταση σε ό,τι ανίερο, αναληθές και άτιμο. 
Η ελευθερία του ανθρωπίνου προσώπου είναι κάτι πολύ σημαντικό και θα πρέπει παντού και πάντοτε να υπερασπίζεται με κάθε τρόπο.  
  Όλο το ενδιαφέρον μας θα πρέπει να στραφεί σε ό,τι είναι ουσιαστικό, καίριο και αληθινό μόνο σε αυτά.
  Δυστυχώς πολλοί άνθρωποι φοβούνται να αντικρίσουν την αλήθεια, την εσωτερική τους γυμνότητα. Έτσι θέλουν να ασχολούνται με ό,τι δεν έχει προσωπικό κόστος.
  Οι άνθρωποι σήμερα αγχώνονται μήπως δεν θα μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα κουταλοπήρουνά του, γιατί δεν θα έχουν τι να φάνε. Μαζεύουν τρόφιμα για τις δύσκολες ημέρες που έρχονται. Δεν έχουν ημερομηνία λήξεως; Με τι χαρά θα τα τρώνε και οι αδελφοί τους γύρω θα πεθάνουν της πείνας; Ο Χριστός δεν δίδαξε το «Πάτερ ημών»; 
Δεν λέει εκεί «και δος ημίν σήμερον»; Δηλαδή και οι χριστιανοί ενδιαφέρονται για τον παρά και τη μάσα μόνο; Έχει μεγάλη σημασία να δούμε καλά πού διοχετεύεται η αγωνιστικότητα των χριστιανών μας.
  Μη δίνουμε αφορμές γέλιου στους καραδοκούντες αθεόφοβους είρωνες, που τελευταία έχουν αρκετά αυξηθεί.
  Κρινόμαστε από τις επιλογές μας. Έχουμε ευθύνη για τις επιλογές μας. Χρειάζεται απαραίτητα μελέτη, γνώση, εμπειρία, φώτιση και συμβουλή.
  Ας το ξαναπώ.
 Χρειάζεται ειλικρινής μετάνοια όλων, υγιής μεταστροφή, αλλαγή νου, τρόπου ζωής, νέα νοοτροπία, άλλος προορισμός, διαφορετικός στόχος, υψηλός σκοπός, νοηματισμένος βίος. Η τιμιότητα, η δικαιοσύνη, η ειλικρίνεια μπορούν να επιστρέψουν σε αυτόν τον ταλαίπωρο τόπο.
   Δεν θα πρέπει  συνεχώς να ζούμε με καχυποψίες, φαντασίες, υπερβολές, φανατισμούς, ακρότητες και φατρίες. Δεν είναι ορθός τρόπος πνευματικής ζωής ο φόβος, ο τρόμος, ο πανικός και ο αντιδραστικός ξεσηκωμός κατά πάντων.
 Είμαστε σε έσχατους καιρούς;
 Ήλθαν τα σημεία των καιρών;
 Ο αντίχριστος σφραγίζει;
 Ήλθε το τέλος του κόσμου;
  Τα του Θεού θα γίνει...
   Ο αρχαίος άγιος Σιλουανός έλεγε: «Ο ουρανός και η γη να ενωθούν δεν φοβάμαι».
   Ο Χριστός χαρίζει στους πιστούς αφοβία, αταραξία, ελπίδα, αισιοδοξία και χαρά. 
Η ηττοπάθεια, η κατήφεια, η απαισιοδοξία και η ακαταστασία δεν ανήκει ποτέ στους Χριστιανούς!
Μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης

19 Αυγούστου 2024

+Γέρων Εφραίμ Σκήτης Αγίου Ανδρέα:" Αγαπώ τον εαυτό μου σημαίνει, ότι ζω κατά τέτοιο τρόπο, ώστε σώζω τον εαυτό μου".

 
Αγαπώ τον εαυτόν μου σημαίνει, ότι ζω κατά τέτοιο τρόπο, ώστε σώζω τον εαυτόν μου. Εάν όμως κάνω τέτοια ζωή, που κολάζω τον εαυτόν μου, δεν αγαπώ τον εαυτόν μου. Θα καταλάβουμε αν αγαπάμε τον εαυτόν μας, από τη συνείδησή μας, με το αν μας ελέγχει ή όχι.
Θα αγαπήσεις, λέει ο Χριστός, κάθε άνθρωπο, όσο αγαπάς τον εαυτόν σου, όχι περισσότερο. Διότι το περισσότερο είναι για την αγάπη του Θεού! Τον Θεό θα Τον αγαπήσεις πάνω από όλους τους ανθρώπους. Χάρη του Χριστού μπορείς να δώσεις τη ζωή σου. Χάρη του ανθρώπου, μπορείς να δώσεις τη ζωή σου, μόνο όταν ξέρεις ότι θα σωθείς. Εάν ξέρεις ότι δεν θα σωθείς, δεν θα την δώσεις. Είναι πολύ λεπτό πράγμα... είναι λάθος να νομίζουμε, ότι επειδή δώσαμε τη ζωή μας σε κάποιον, θα σωθούμε, ενώ ήμασταν μέσα μας ατακτοποίητοι από αμαρτίες. Αυτό είναι λάθος!
Μπορεί κάποιος π.χ. στον πόλεμο να πέσει για κάποιους άλλους και να είναι ήρωας και να μη σωθεί. Δεν λέμε, ότι οι ήρωες κολάστηκαν, αλλά δεν λέμε και ότι οι ήρωες είναι άγιοι. Αλλά λέμε, ότι δεν σώθηκαν όλοι οι ήρωες...
«Να αγαπήσεις τον εχθρό σου», δεν το λέει καμμία θρησκεία, εκτός της Ορθοδοξίας. Αγαπώ τον εχθρό μου δεν σημαίνει ότι αγαπώ και συμφωνώ με τα αμαρτήματά του και με αυτά που κάνει, αλλά ότι προσεύχομαι γι' αυτόν.
Αγάπη είναι ο ίδιος ο Χριστός, η Αυτοαγάπη. Η λέξη "αγάπη", χωρίς Χριστό και εκτός Ορθοδοξίας, είναι η πιο πονηρή απάτη που εφεύρε ο σατανάς προκειμένου να ξεγελάσει πολλούς, με τον λεγόμενο "αγαπισμό"...
+Γέροντας Εφραίμ της Σκήτης του Αγίου Ανδρέα

13 Αυγούστου 2024

+ Γέροντας Εφραίμ Σκήτης Αγίου Ανδρέα:" Ότι λέει και ζητάει η Παναγία από το Χριστό, γίνεται!".

«Ό,τι λέει και ζητάει η Παναγία από το Χριστό, γίνεται! Ποτέ δεν αστόχησε η Παναγία, να ζήτησε δηλ. κάτι και να μην έγινε. Πάντα γίνεται! Και αυτό γιατί η Παναγία πριν ζητήσει κάτι, το δουλεύει καλά το θέμα, θα το σκεφτεί πολύ καλά πριν το ζητήσει από τον Υιό Της και Θεό Της, αρκεί εμείς να Την αναπαύσουμε, σε αυτό που θέλει να δει μέσα μας στο νου και στη καρδιά μας». 


+Γέροντας Εφραίμ Σκήτης Αγίου Ανδρέα

11 Αυγούστου 2024

+Γέρων Αρσένιος ο Σπηλαιώτης: " Τα μήλα της Θεοτόκου!".

 
Τα μήλα της Θεοτόκου!
«Μια φορά – διηγείται ο παππούς – ανεβαίνοντας κατά τον χειμώνα το χιονισμένο μονοπάτι, όταν κοντέψαμε στην Παναγία, είτε από δαιμονικήν ενέργειαν, είτε για να μας δοκιμάσει η Παναγία μας, έπιασε μια τόσο πυκνή ομίχλη, ώστε δεν βλέπαμε ούτε βήμα μπροστά μας.
Μου λέει ο Γέροντας : “π. Αρσένιε, εδώ πάνω οι τόποι είναι επικίνδυνοι. Μπορεί να πέσουμε σε κανέναν γκρεμό. Καλύτερα ας διανυκτερεύσουμεν εδώ και το ίδιον είναι”.
Tί να σας πω, βγάλαμε τόσο ωραίαν αγρυπνίαν, που δεν θα την ξεχάσω ! Το πρωί, μόλις έφεξε, τί να δούμε ; Ήμασταν έξω από την Παναγίαν. Ήταν κι αυτό δώρο της Παναγίας μας.
Ναι, αλλά μιάν άλλη φορά που ανεβήκαμε βράδυ εξαντλημένοι, παϊλντισμένοι, τί οικονόμησε η καλή Μητέρα μας ; Μπαίνοντας μέσα στον ναόν, μοσχοβολούσε η εκκλησία από δύο ολόφρεσκα μήλα, κολλημένα μπροστά από την εικόνα της.
Ο Γέροντας πιο τολμηρός μου λέει : “π. Αρσένιε, αυτά τα μήλα θα τα φάμε. και θα τραβήξουμε κομποσχοίνι σ΄ αυτόν που τα αφιέρωσε. Για μας τ΄ άφησε, επειδή έχουμε ανάγκη”.
Μόλις όμως τα φάγαμε – και ήταν τόσο γλυκά, ώστε λέγαμε ότι είναι σαν παραδεισένια – τότε άνοιξε ο νους μας και κοιτούσαμε ο ένας τον άλλον. “Tί καιρός είναι τώρα π. Αρσένιε ;” Ήταν περίπου τέλη Φεβρουαρίου. “Πού βρεθήκαν τέτοια εποχή τόσο φρέσκα μήλα ;”
Αμέσως τότε πέσαμε με δάκρυα μπροστά στην εικόνα κι ευχαριστούσαμε, για το ουράνιο αυτό δώρο, την Παναγία μας, που μας εφρόντιζε σαν σπλαχνική μανούλα. Την εποχήν εκείνην ούτε ψυγεία υπήρχαν. Γι΄ αυτό δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι ήταν δώρο της Παναγίας μας».
(Μακαριστός Γέρων Αρσένιος ο Σπηλαιώτης)
ΙΩΣΗΦ Μ.Δ., Ο ΓΕΡΩΝ ΑΡΣΕΝΙΟΣ Ο ΣΠΗΛΑΙΩΤΗΣ (1886 – 1983),
ΣΥΝΑΣΚΗΤΗΣ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΙΩΣΗΦ ΤΟΥ ΗΣΥΧΑΣΤΟΥ


26 Ιουλίου 2024

+Γέροντας Θαδδαίος Βιτόβνιτσας: “Το πιο σημαντικό απ’ όλα είναι η αγάπη”.

 
Γέροντας Θαδδαίος Βιτόβνιτσας: “Το πιο σημαντικό απ’ όλα είναι η αγάπη”.
Ερώτηση: Θά θέλαμε νά μας πείτε κάτι γιά τόν πατέρα Αμβρόσιο, τόν πρώτο σας πνευματικό;
Πατήρ Θαδδαίος: Ό αρχιμανδρίτης Αμβρόσιος δίδασκε αυτό, πού ό ίδιος είχε διδαχθεί από τους γέ­ροντες του, δηλαδή ότι ό Κύριος ζητάει από μας νά έ­χουμε αγάπη. Αυτήν τήν αγάπη τήν είχε ό πατήρ Αμ­βρόσιος.
Είχε αγάπη καί υπομονή γιά όλους. Δεν κα­τηγορούσε, ούτε διόρθωνε ποτέ κανέναν, ούτε μοναχό ούτε δόκιμο. Δέν τιμωρούσε, ούτε κατέκρινε κανένα, παρ’ όλο που στό μοναστήρι του υπήρχανε πολλά προβλήματα καί ενοχλητικά γεγονότα, σάν αυτά πού υπάρχουν σέ κάθε σπίτι. Ποτέ, γιά παράδειγμα δεν έπέπληττε κανένα γιά τόν τρόπο πού εργαζόταν.
Ό πατήρ Αμβρόσιος όλα τά άφηνε στον Κύριο. Δέν προσπαθούσε νά αλλάξει κανένα. Αυτό τό έζησα κι εγώ ό ίδιος προσωπικά. Όταν πρωτοήρθα στό μο­ναστήρι, ή πρώτη υπακοή πού έπρεπε νά κάνω, ήταν νά προσέχω τό αμπέλι.
Παρ’ όλο όμως πού τό πρόσε­χα, ήρθανε κάποιοι καί έκλεψαν σταφύλια. Στή συνέ­χεια, άφού απέτυχα νά προσέχω τό αμπέλι μου ανέθε­σαν νά προσέχω τά πρόβατα.
Τό μοναστήρι είχε ένα λιβάδι δίπλα στό ποτάμι Μόραβα καί έκεί μού ανέθεσαν νά οδηγήσω τά πρό­βατα γιά νά βοσκήσουν. Τήν ώρα όμως πού τά πρόσε­χα, επειδή είχα ένα βιβλίο νά διαβάζω, αποκοιμήθη­κα. Ξαφνικά ξύπνησα. Κοιτάω καί τί νά δώ! Τά πρόβατά έγιναν άφαντα. Έφυγαν! Πήγαν στό διπλανό χωράφι καί έφαγαν όλα τά φασόλια!
Ήξερα μετά από αυτό ότι θά έρθει ό χωριάτης, πού είχε μισό μισό τό χωράφι με τό μοναστήρι καί θά παραπονεθεί γι’ αυτό στον ηγούμενο Αμβρόσιο.
Έφτασε λοιπόν ό χωριάτης καί παραπονέθηκε στον ηγούμενο. Έμενα κανένας δέν μου παραπονέθη­κε. Ήρθε μόνο ό άνθρωπος, πού ήταν υπεύθυνος γιά τά οικονομικά καί μου είπε: «Ο ηγούμενος σέ ευλόγη­σε γιά άλλη υπακοή. Σέ στέλνει νά φυλάγεις τίς αγε­λάδες».
Έτσι ανέλαβα νά προσέχω τίς αγελάδες. Καί μέ αυτή όμως τήν υπακοή δέν τά πήγα καλύτερα. Τήν ώ­ρα πού πρόσεχα τίς αγελάδες, επειδή διάβαζα τό προ­σευχητάρι, μιά γριά αγελάδα μου έφυγε.
Πέρασε σέ έ­να χωράφι, πού μόλις είχαν αρχίσει νά φυτρώνουν τά λάχανα. Τά έφαγε, μέ αποτέλεσμα ό ιδιοκτήτης νά έρ­θει αργότερα στό μοναστήρι καί νά παραπονεθεί γιά τόν κατεστραμμένο κήπο.
Έμενα όμως πάλι κανείς δέν μου παραπονέθηκε. Ήρθε μόνο ό άνθρωπος πού φρόντιζε γιά τά οικονο­μικά του μοναστηρίου καί μου είπε: «ο ηγούμενος σέ ευλόγησε μέ άλλη υπακοή. Θά βοηθάς στην κουζίνα καί θά φέρνεις στην εκκλησία θυμιατό.
Έγώ απόρησα πώς δέν ήρθε κανείς νά μου παραπονεθεί. Δέν ήρθε κανείς νά μου πει: «Βρε άνθρωπε, γιατί δέν πρόσεχες τίς αγελάδες; Τί έκανες εκείνη τήν ώρα;»
Άπό τόν πατέρα Αμβρόσιο πάντα ξεχείλιζε μία ξεχωριστή και απίστευτη αγάπη! Αυτήν τήν αγάπη ό πατήρ Αμβρόσιος τήν διδάχτηκε άπό τους γέροντες στό μοναστήρι της Όπτινα. Έκεί διδάχθηκε πώς τό πιό σημαντικό άπό όλα είναι ή αγάπη.
Από το βιβλίο: Πνευματικές Συζητήσεις, του Γέροντος Θαδδαίου Βιτόβνιτσας, εκδόσεις Ορθόδοξος Κυψέλη 

24 Ιουλίου 2024

Αρχιμανδρίτης Αιμιλιανός Σιμωνόπετρας: " Χαρισματική οδός".

 

Χαρισματικὴ Ὁδὸς
Ἀρχιμ. Αἰμιλιανοῦ Σιμωνοπετρίτου
“Ἡ πνευματικὴ ζωὴ δὲν εἶναι νὰ ἀποκτήσω κάτι ποὺ δὲν ἔχω, ἀλλὰ νὰ ἀνακαλύψω αὐτὸ ποὺ ἤδη ἔχω, νὰ ζωογονήσω μέσα μου αὐτὸ ποὺ ἔλαβα ἀπὸ τὸν Θεό.
Αὐτὴ εἶναι ἡ δική μας νέκρα, τὸ ὅτι δὲν νοιώθομε, δὲν εἶναι ζωντανὸ γιὰ μᾶς, αὐτὸ ποὺ ἤδη μᾶς ἔχει δώσει ὁ Θεός. Ὁ Θεὸς ἐξετέλεσε τὸ ἔργο του, ἐκπλήρωσε τὴν ἀποστολὴ τοῦ καθ’ ὁλοκληρίαν, τὴν ἔφερε εἰς πέρας, ἔκανε τὰ πάντα.
Ἐμπλούτισε, γέμισε τὴν ζωή μας· δὲν ὑπάρχει τίποτε ἄλλο ποὺ θὰ μπορέσει νὰ χωρέσει ἡ ζωή μας· μόνο ποὺ ἐμεῖς ζοῦμε χωρὶς αὐτὸ τὸ πλήρωμα τοῦ Θεοῦ.
Γι’ αὐτὸ λέμε ὅτι ἡ μοναστικὴ ζωὴ εἶναι τὸ ἄνοιγμα τῶν ὀφθαλμῶν μας· νὰ ἀνοίξωμε τὰ μάτια μας καὶ νὰ δοῦμε ὅτι ὁ Θεὸς μᾶς ἔδωσε τὸν ἴδιο τὸν ἑαυτό του.
Βλέπουμε μιὰ πετρούλα, καὶ σὲ αὐτὴ εἶναι ὁ Θεός, ἀλλὰ ἐμεῖς νομίζουμε ὅτι εἶναι ἁπλὴ πέτρα. Ὅπως ἡ Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ νόμιζε πὼς ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ κηπουρὸς καὶ τὸν ρώτησε πολὺ φυσικὰ μήπως εἶδε τὸν Κύριον, τὸ ἴδιο παθαίνομε καὶ ἐμεῖς καὶ δὲν βλέπομε τὸν Κύριον στὴν ζωή μας”.
Ἀρχιμ. Αἰμιλιανοῦ Σιμωνοπετρίτου
“Χαρισματικὴ ὁδὸς” (σέλ. 102)

23 Ιουλίου 2024

Αρχιμ. Αιμιλιανός, «Στην γυναίκα λέγει να έχει πραότητα προς τον άνδρα. Στον άνδρα λέγει να τιμά την γυναίκα του»!

Αρχιμ. Αιμιλιανός, «Στην γυναίκα λέγει να έχει πραότητα προς τον άνδρα. Στον άνδρα λέγει να τιμά την γυναίκα του»!
(Ο μακαριστός Γέροντας Αρχιμ. Αιμιλιανός, Ηγούμενος Ιεράς Μονής Σίμωνος Πέτρας (1934-2019)).
(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
 Σχέσεις μας με τον Πλησίον
Βεβαίως, αυτά ισχύουν για τους μοναχούς, είναι όμως υπόδειγμα και για την οικογένεια που δημιουργούν οι σύζυγοι. Ας δούμε όμως ειδικώτερα την ζωή μας μέσα στον κόσμο.
Κάποτε που ταξίδευα νύκτα με τραίνο και χάλασε και μας κατέβασε άλλου, συνήντησα έναν ηλικιωμένο ιερέα, με μια ιεροπρεπεστάτη γενειάδα. Με πλησιάζει -ήμουν ακόμη νέος, μόλις είχα χειροτονηθή, ούτε γένεια σχεδόν δεν είχα- και με πολύ σεβασμό με ρωτά:
– Είσθε ιερεύς; Είσθε αρχιμανδρίτης;
– Αρχιμανδρίτης, του απαντώ, και έσκυψε να μου φιλήση το χέρι αυτός ο άνθρωπος, για τον οποίον έμαθα εκ των υστέρων ότι ήτο άγιος.
Τότε τον ερωτώ:
– Εσείς τι είσθε; Είμαι ηγούμενος δεκατεσσάρων παιδιών, επτά εν τη ζωή και επτά ησφαλισμένων εν τω ουρανώ. Τα επτά τα εξησφάλισα και παλεύω να εξασφαλίσω τα άλλα επτά.
Όλοι μας ζούμε την ίδια ζωή, στην αγκαλιά του Ιησού Χριστού.
Υπάρχει όμως μια διαφορά ανάμεσα στο μοναστήρι και στον γάμο. Στο μοναστήρι είναι όλα φτιαγμένα εύκολα, ενώ στον γάμο είναι δύσκολα. Χρειάζεται να γυμνάζωμε πολύ καλά τα μπράτσα μας και τις καρδιές μας, για να αντέχωμε στις δυσκολίες της ζωής. Στο μοναστήρι αλλοιώς ζη, αλλοιώς πορεύεται ο άνθρωπος. Να σας πω ένα παράδειγμα.
Έχομε στο Άγιον Όρος έναν ηγούμενο. Χαριτωμένος άνθρωπος, να του φιλάς και τα δύο χέρια. Είναι απλός, όχι πολύ μορφωμένος. Πώς ήλθε στο Άγιον Όρος;
Όταν ήταν δεκαέξι ετών, βλέπει την Παναγία να τον επισκέπτεται και να του λέγη:
– Θα σου δείξω κάτι που δεν το γνωρίζεις. Θα σου δείξω το Άγιον Όρος. Και σε όραμα του έδειξε όλο το Άγιον Όρος.
Ύστερα του έβαλε μπροστά του ένα συγκεκριμένο μοναστήρι και του λέγει:
– Θέλω να πας σε αυτό το μοναστήρι. Πώς λέγεται, Παναγία μου, το μοναστήρι αυτό; Του είπε το όνομα του μοναστηριού, δεν σας το λέγω όμως, γιατί άμα σας το πω, θα καταλάβετε ποιος είναι.
Φεύγει από το σπίτι το παιδί -Θεόκλητος, Μαριόκλητος, Παναγιόκλητος, πώς να τον ονομάση κανείς, αφού τον κάλεσε η Παναγία! – και πάει στο μοναστήρι.
Βλέπετε, άλλος είναι ο τρόπος με τον οποίον πηγαίνουν οι μοναχοί στα μοναστήρια, άλλα τα σκιρτήματα, άλλες οι αφετηρίες, άλλα τα βιώματα. Τον καταλαβαίνει ο πατέρας του και τρέχει για να τον προλάβη.
Το παιδί μπαίνει σε ένα καράβι για να ταξιδέψη. Ο πατέρας το υποψιάσθηκε και μπαίνει και αυτός. Το παιδί έβλεπε τον πατέρα, αλλά ο πατέρας δεν το έβλεπε. Του σκέπαζε τα μάτια ο Θεός. Στο ίδιο καράβι ήταν, περνούσε ο ένας δίπλα στον άλλον, πήγαιναν να φάνε, ο πατέρας δεν έβλεπε το παιδί.
Παραπονιόταν σε όλους, φώναζε:
– Ένα παιδί και μου φεύγει και αυτό, για να πάη στο μοναστήρι.
Όμως δεν τον είδε, διότι τον προστάτευε η Παναγία.
Εν συνεχεία, φθάνει σε ένα λιμανάκι, σε έναν δεύτερο αρσανά. Θαύμαζε, διότι όλα του ήταν γνωστά. Του τα είχε δείξει όλα η Παναγία. Τελικά έφθασε στο μοναστήρι, που η Παναγία του χάρισε.
Επομένως, το μοναστήρι είναι ένας γάμος μυστικός με τον Χριστόν.
Ο γάμος τι είναι; Είπαμε ότι και ο γάμος είναι ένα άλλο μοναστηράκι. Είναι ένα μυστήριο, διότι με τον γάμο γινόμαστε «σάρκα μία»(27). Τι σημαίνει αυτό; Ότι, όπως εμένα μου δίνει ο Θεός χάρισμα να γίνω μοναχός στο συγκεκριμένο μοναστήρι και να επιτύχω σε αυτό, έτσι δίνει χάρισμα και στον έγγαμο άνθρωπο. Οι δύο γίνονται ένας άνθρωπος ενώπιον του Θεού. Τους αναλαμβάνει ο ίδιος ο Χριστός και τους φορτώνεται στην δική του σάρκα.
Ο απόστολος Πέτρος, αναφερόμενος στο μυστήριο του γάμου και απευθυνόμενος στις γυναίκες, λέγει ότι ο στολισμός της γυναίκας συνίσταται «εν τω αφθάρτω του πραέος και ησυχίου πνεύματος, ο εστίν ενώπιον του Θεού πολυτελές»(28).
Η γυναίκα πρέπει να δείχνη στον άνδρα της πραότητα και ηρεμία. Να μην καυγαδίζη με τον άνδρα, να μην επιτίθεται, να μην εκνευρίζεται, να μη στενοχωριέται. Να είναι πράος άνθρωπος.
Γιατί το λέγει αυτό στις γυναίκες, ενώ δεν λέγει στον άνδρα να είσαι πράος, να είσαι ήρεμος; Διότι οι άνδρες είναι διαφορετικοί, έχουν άλλη καρδιά, άλλον ψυχισμό. Αυτοί μπορούν εύκολα να εξάπτωνται, έχουν εγωισμό.
Άμα του πη κάτι η γυναίκα, το κρατάει μέσα του και αρχίζει να την υποψιάζεται. Συμβουλεύει λοιπόν την γυναίκα:
Να είσαι ήρεμη, να έχης πραότητα, να κάνης ό,τι σου λέγει ο άνδρας σου. Και αν σε κτυπήση, χαμογέλασέ του, φίλησέ τον και θα τον κάνης αρνάκι. Εάν δείξης σταθερότητα, τότε έχεις ένα πολυτιμότατο απόκτημα, έχεις ένα σπουδαίο πλεονέκτημα ενώπιον του Θεού και των ανθρώπων, διότι η συζυγία σας θα είναι καθημερινή αγάπη.
Εν συνεχεία λέγει στους άνδρες: «Οι άνδρες συνοικούντες κατά γνώσιν». Εσύ δηλαδή που απέκτησες γυναίκα και ζης μαζί της, να ζης «κατά γνώσιν». Να ξεύρης τι ζητάει η καρδιά της γυναίκας, να ξεύρης την ιστορία της που σου διηγήθηκε από την πρώτη ημέρα που σε γνώρισε, να μην ξεχάσης τίποτε από όσα σου είπε. Ακόμη, να ξεύρης την ψυχολογία της, διότι ο άνδρας και η γυναίκα δεν είναι το ίδιο πράγμα.
Άλλα θέλω εγώ, άλλα θέλει εκείνη. Αλλού τρέχω εγώ, αλλού τρέχει εκείνη. Αλλοιώς μας έπλασε ο Θεός. Άρσεν και θήλυ έπλασε, για να συνδέωνται, να συνενούνται τα διαφορετικά και να προκύπτη μία τελειότητα. Επίσης, να δείχνης ότι αγαπάς την γυναίκα σου, ότι την θυμάσαι, ότι προσέχεις κάθε ανάγκη της. Πώς όμως; Όχι με υπερηφάνεια αλλά «ως ασθενεστέρω σκεύει τω γυναικείω απονέμοντες τιμήν»(29).
Στην γυναίκα λέγει να έχη πραότητα προς τον άνδρα. Στον άνδρα λέγει να τιμά την γυναίκα του. Όταν δεν τιμάς την γυναίκα σου, μπορεί να σπάση σαν ένα ποτηράκι, χωρίς μάλιστα να το καταλάβης. Εσύ θα θέλης κάτι, θα επιμένης, θα φωνάζης, θα υβρίζης, θα παρεξηγήσαι, «μα δεν μου το έκανες αυτό, μα δεν μου το έδωσες», αλλά δεν κατάλαβες ότι έσπασε η καρδιά της γυναίκας σου. Και άμα σπάση, έστω και αν ραγίση, δύσκολα αποκαθίσταται.
Τι ωραία που τα λέγει ο Απόστολος! Πού τα ήξευραν αυτά οι ευλογημένοι άγιοι; Μα, από την αγιότητα πηγάζουν και απορρέουν αυτά.
Εφ. 5,31.
Α ‘ Πέτρ. 3, 4.
Α’ Πετρ. 3, 7.
 
Απόσπασμα από το βιβλίο «Περί Θεού, Λόγος αισθήσεως» του Γέροντα, Αρχιμανδρίτη Αιμιλιανού, ηγουμένου της Ιεράς Μονής Σίμωνος Πέτρας Αγίου Όρου το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ίνδικτος

09 Ιουλίου 2024

+Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνόπετρας: " Διότι αυτό μπορεί να με κάνει Άγιο!".

+ Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης
Μα, μπορεί να πεί κάποιος, άν ο αδελφός μου έχει άδικο; είναι σωστό να με κάνει ό,τι θέλει;
Βεβαίως. Σωστό και φυσιολογικό είναι, διότι ο άνθρωπος ενεργεί σύμφωνα με τον χαρακτήρα του.
Όπως η λάμπα φωτίζει, όπως το δάπεδο στηρίζει, όπως ο τοίχος προστατεύει από τον ήλιο ή τον αέρα, έτσι ακριβώς και ο κάθε άνθρωπος ενεργεί ανάλογα με το τι είναι.
Ο νευρικός θα νευριάσει, ο πράος θα σου φερθεί με πραότητα, ο ευγενής θα σου μιλήσει με λεπτότητα, και ο αγενής είναι φυσικό να σου μιλήσει άσχημα.
Όπως στον ευγενή δεν μπορείς να βρείς αγένεια, έτσι και από τον αγενή δεν μπορείς να περιμένεις ευγένεια.
Ο καθένας εκφράζει με την συμπεριφορά του το περίσσευμα της καρδιάς του. Δεν μπορεί να σου δώσει κάτι άλλο, δεν γίνεται να σου δώσει αυτό που θέλεις εσύ.
Άν κάποιος ξέρει να μιλά μόνον άγρια, σημαίνει πως έτσι είναι ο ψυχικός του κόσμος. Όταν εγώ θέλω να μου συμπεριφέρεσαι ορθά, είναι σα να λέγω στο φώς, σταμάτησέ μου τον αέρα, ή στο τραπέζι, βγάλε μου φωνή.
Ο άνθρωπος εκφράζεται όπως ο πατέρας του, η μάνα του, ανάλογα με το κληρονομικό του, με την ζωή που έχει ζήσει μέχρι τώρα. Όλα αυτά πέφτουν επάνω μου. Αυτό που μπορώ εγώ να κάνω, είναι να δέχωμαι τον καθένα όπως είναι, και ιδιαίτερα όταν αντιδρά απέναντί μου, όταν έρχεται εναντίον μου, διότι αυτό μπορεί να με κάνει Άγιο.

07 Ιουλίου 2024

+Γέρων Αρσένιος ο Σπηλαιώτης: "Οι τρεις φίλοι...".

Κάποιος είχε τρεις φίλους. Με τον πρώτο φίλο, κάθε ημέρα περνούσε καλά. Είχε και δεύτερο όπου και με εκείνον περνούσε καλά. Όχι όμως όπως με τον πρώτο. Λιγότερο καλά. Είχε και τρίτο φίλο… Δυστυχώς τον έβλεπε κάπου-κάπου, αλλά πιό ψυχρά.
Κάποια στιγμή, ήλθε είδηση από τον Βασιλιά, ότι κατηγορείται γιά κάποιο έγκλημα και ότι πρόκειται να δικασθή γι’ αυτό.
Τρέχει στον πρώτο φίλο του και του λέει:
«Φίλε μου, ο Βασιλιάς ζητάει να με δικάσει γιά κάποιο έγκλημα και σε παρακαλώ βοήθησέ με και έλα να με υπερασπισθής ενώπιον του Βασιλέα».
Και ο φίλος τού απαντά:
«Αγαπητέ μου, δεν μπορώ να έλθω. Εγώ δεν βγαίνω από το σπίτι μου».
Αυτός απελπισμένος πηγαίνει στο δεύτερο φίλο του και του ζητά βοήθεια.
Και αυτός απαντά:
«Εγώ στην αυλή του Βασιλιά πηγαίνω, αλλά μέσα δεν μπαίνω. Οπότε δεν μπορώ να σε βοηθήσω»
Μόνο ο τρίτος φίλος του έμεινε, αλλά ντρεπόταν επειδή σκεπτόταν πώς να του ζητήσει βοήθεια, αφού ποτέ δεν τον είχε ευχαριστήσει σε κάτι. Τελικά πηγαίνει και με ντροπή και του λέει:
«Φίλε μου ο Βασιλιάς με κάλεσε να με δικάσει, μπορείς να με βοηθήσεις;;».
Αυτός τότε, αμέσως και με μεγάλη προθυμία, επήγε στον Βασιλεά και τον υπερασπίσθηκε με σθένος. Μάλιστα, κατάφερε και τον βοήθησε να αποφύγει την καταδίκη!
 Η παραπάνω ιστορία παιδιά μου είναι μία παραβολή.
Οι τρείς φίλοι είναι:
Ο πρώτος φίλος είναι τα χρήματα, και όλα τα υλικά αγαθά του σπιτιού…
Ο δεύτερος φίλος είναι οι γονείς, τα αδέλφια και οι λοιποί συγγενείς.
Τρίτος φίλος είναι η ελεημοσύνη που κάνουμε.
Οπότε όταν έρχεται ο θάνατος και η κρίση, ο πρώτος φίλος δηλαδή τα χρήματα, έπιπλα, …, από το σπίτι δεν βγαίνουν.  Ο δεύτερος φίλος (οι συγγενείς), ίσα μέχρι το τάφο πηγαίνουν. Ενώ ο τρίτος φίλος (η ελεημοσύνη) πηγαίνει εις τον Χριστόν μας και μας βοηθεί! !!
Γέρων Αρσένιος ο Σπηλαιώτης (Ο μακαριστός Γέρων Αρσένιος ο Σπηλαιώτης, συνασκητής για σαράντα περίπου χρόνια του Οσίου Ιωσήφ του Ησυχαστή). 

03 Ιουλίου 2024

Γέροντας Εφραίμ Αριζόνας: " Πνευματική ελεημοσύνη".

Μια άλλη μορφή της ελεημοσύνης είναι αυτή που δεν περιορίζεται στα υλικά πράγματα. Είναι αυτή, που κάνουν οι άνθρωποι που αγαπούν πραγματικά τον συνάνθρωπό τους. Θα τον επισκεφθούν στο νοσοκομείο, θα του πουν δυο λόγια, θα του πάνε ένα βιβλιαράκι, θα τον παρηγορήσουν και θα τον βοηθήσουν στην απελπισία του. Θα δουν έναν άλλο που βλασφημεί, θα του μιλήσουν με αγάπη, θα τον βοηθήσουν να αφήσει την βλασφημία. Γι' αυτό λέγει:''ο εξάγων άξιον εξ αναξίου ως το στόμα μου εσται''. Δηλαδή εκείνος, που έναν ανάξιο άνθρωπο τον κάνει άξιο με τον λόγο του, με μια καλή πράξη, με το παράδειγμά του, λέγει ο Χριστός, είναι σαν το στόμα μου. Όπως εγώ, ο Χριστός, με τον λόγο μου νουθετώ και επιστρέφω τους ανθρώπους, αυτό κάνει και η αγάπη για τον πλησίον. Πολλές φορές μπορεί να σώσουν από βέβαιο θάνατο σωματικό ή ψυχικό αυτοί οι άνθρωποι που χειρίζονται τον λόγο της αγάπης, από την οποία εμφορείται η καρδιά τους. Ένας λόγος παρήγορος, ένα νεύμα, μία απλή συμπαράσταση μπορεί να ξεκουράσει τον άλλον ψυχικά. Κι αυτή η ελεημοσύνη είναι ανεκτίμητη.
Καμία όμως ελεημοσύνη δεν είναι δυνατώτερη από την θυσία επάνω στην Αγία Τράπεζα. Η Ορθοδοξία μας έχει την Θεία Λειτουργία, που προσφέρει ωφέλεια και ανακούφιση σε χιλιάδες ψυχές. Σε μια Θεία Λειτουργία που μπορεί να γίνει, μνημονεύονται εκατοντάδες χιλιάδες ονόματα. Σε όλα αυτά πηγαίνει η βοήθεια, καθώς και στις ψυχές που βρίσκονται στον άλλο κόσμο, όταν εμείς οι ιερείς λέμε για αυτούς που έφεραν τα δώρα ''Μνήσθητι Κύριε...''. Και αυτός που πρόσφερε στην Θεία Λειτουργία ωφελείται, αλλά και όλοι οι άλλοι, για τους οποίους προσφέρει, και τους μνημονεύουν οι ιερείς.
Κανείς δεν μπορεί να βοηθήση εκείνους τους ανθρώπους που βρίσκονται πέραν του τάφου, γιατί, κατά το αγιογραφικό ''μετά θάνατον ουκ έστι μετάνοια'', δεν υπάρχει σωτηρία, διότι τελείωσε η πανήγυρις γι' αυτές τις ψυχές, έκλεισε η αυλαία. Πως θα ελεηθούν τώρα οι ψυχούλες αυτές που ενδεχομένως βρίσκονται σε καταδίκη, βρίσκονται στον προθάλαμο της κολάσεως, στο κρατητήριο και βασανίζονται; Ποιος θα τους βοηθήσει; Θα τους βοηθήσουμε εμείς οι ζώντες. Η Ορθόδοξος Εκκλησία μας τόσο όμορφα έχει τακτοποιήσει τα πάντα, για να βοηθήσει τις ψυχές που έχουν φύγει. Η Λειτουργία, τα μνημόσυνα, τα τρισάγια, οι ελεημοσύνες, οι καλές πράξεις, το κομποσχοίνι, οι προσευχές, οι μετάνοιες, το ''Θεός συγχωρέσοι'', όλα αυτά πηγαίνουν επάνω και βρίσκουν τις ψυχές και τις ωφελούν. Λοιπόν αυτή είναι πολύ μεγάλη ελεημοσύνη που δεν την ξέρει κανείς. Κάνεις μια Θεία Λειτουργία και με τα έξοδα και τον κόπο του ιερέως, που δεν είναι τίποτε, θα ελεήσης εκατοντάδες ψυχές που θα ανακουφιστούν και θα ξεκουραστούν εκεί στον άλλο κόσμο.
Να επιμεληθούμε, λοιπόν, αυτήν την αρετή, που είναι τόσο σπουδαία και να ελεούμε με ιλαρό πρόσωπο, με χαρά, με ευχαρίστηση. Όπως θα ελεήσουμε, θα ελεήση και εμάς ο Θεός. Πρέπει να κοιτάζουμε το ψυχικό κέρδος που θα βγάλουμε. Την χήρα με ένα δίλεπτο, την αξίωσε της Βασιλείας Του και του επαίνου του Αγίου Ευαγγελίου. Γίνεται ένα χρυσό παράδειγμα σε όλες τις γενεές και η ωφέλεια της ελεημοσύνης της συνεχώς πολλαπλασιάζεται και πηγαίνει στον ουρανό και την βρίσκει. Διότι τόσοι ωφελούνται από το δικό της παράδειγμα και η ωφέλεια αυτή φθάνει μέχρι την ψυχή της!
Ας ευχηθούμε, να μας αξιώσει ο Θεός να έχουμε μέσα και έξω ελεημοσύνη, για να ελπίζουμε και εμείς κατά την μεγάλη Κρίση του Θεού, έλεος και συγγνώμη. Αμήν.

+ Γέροντας Αμβρόσιος Λάζαρης: " Προσευχή".

Όταν πιστέψουμε πραγματικά, μιλάμε στον Χριστό όπως σε φίλο, όπως στον πατέρα. Και τότε Αυτός θα συνομιλήσει μαζί μας.
Ο Χριστός θα μας μιλήσει σε κάθε μας ζήτημα, είτε μέσω κάποιου άλλου είτε εσωτερικά θα μιλήσει και θα τον καταλάβουμε. Ο Θεός δεν έχει άκρες.
 
Ο Θεός με ένα χάδι διορθώνει τα πάντα.
Θα μιλάς σε όλους με αγάπη, αλλά θα κάνεις παρέα με ανθρώπους που είναι στην ίδια συχνότητα.
Nα κάνεις προσευχή κάθε μέρα και να λες, πέραν των άλλων: «Φύλαξε με, Θεέ μου, από την κακία των ανθρώπων».
Ο Θεός είναι δίπλα μας, θα του μιλήσεις σαν φίλο σου:
«Έλα, βοήθησε με».
Όταν προσεύχεσαι, να ξέρεις ότι είσαι μπροστά στον Χριστό και την Παναγία. Να είσαι ταπεινός και να λες: 
«Έλα, Παναγία μου, να με βοηθήσεις να διορθωθώ».
Η Παναγία θα σε βοηθήσει, γιατί είναι εδώ και σε ακούει.
Όταν ζητάτε τη βοήθεια ενός Αγίου και λέτε: 
«Άγιε μου, βοήθα με», 
ο Άγιος την ίδια στιγμή πού το ζητάτε είναι δίπλα σας.
Δεν σας αφήνει να το καταλάβετε, γιατί θα ερχόσασταν σε έπαρση και μπορεί να του ζητάγατε και χαζά πράγματα. 
Σας προσφέρει τη βοήθεια όχι άμεσα, αλλά απαλά, σιγά, όπως ο Θεός πλησιάζει τον άνθρωπο, ώστε να μην ανέβει ο εγωισμός σας.
Θα δείτε, μέρα με τη μέρα, ότι αυτό πού ζητήσατε λύνεται και έρχεται, αν είναι για το όφελος της ψυχής σας
Προσευχή /   + Γέροντας Αμβρόσιος Λάζαρης

Και σε τρείς ημέρες δέχεται ο Θεός τον μετανοούντα.

  Κάποιοι αδελφοί ρώτησαν τον αββά Σισώη:" Αν πέσει ένας αδελφός σε αμαρτία, δεν χρειάζεται να μετανοήσει ένα χρόνο;". Και ο αββάς...