Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πνευματικά νοήματα.. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πνευματικά νοήματα.. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

27 Νοεμβρίου 2024

+ γέροντας Εφραίμ Αριζόνας:" Πίσω ἀπὸ τὸν πόνο, πίσω ἀπὸ τὴ θλίψη, πίσω ἀπὸ τὴ δοκιμασία, κρύβεται ἡ εὐλογία τοῦ Θεοῦ".

 
Πίσω ἀπὸ τὸν πόνο, πίσω ἀπὸ τὴ θλίψη, πίσω ἀπὸ τὴ δοκιμασία, κρύβεται ἡ εὐλογία τοῦ Θεοῦ
Ἡ θλίψη δὲν εἶναι ὡραία
Ὡστόσο, πίσω ἀπὸ αὐτό, πίσω ἀπὸ τὸν πόνο, πίσω ἀπὸ τὴ θλίψη, πίσω ἀπὸ τὴ δοκιμασία, κρύβεται ἡ εὐλογία τοῦ Θεοῦ, ἡ ἀναγέννηση, ἡ ἀναμόρφωση τοῦ ἀνθρώπου, τῆς οἰκογένειας. Σχεδὸν ὁ καθένας ἀποδίδει τὴ μετατροπή του σὲ κάποια δοκιμασία.
Πιστεύουν ὅτι ὅλα πᾶνε καλά, τότε ὁ Θεὸς παίρνει τὸ παιδί τους καὶ στὴ συνέχεια ὑπάρχει πένθος, πόνος κλπ. Στὴ συνέχεια ἔρχεται ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ ποὺ τοὺς ἐπισκιάζει, κάνοντας αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους ἤρεμους.
Πλησιάζουν στὴν Ἐκκλησία, προσεγγίζουν τὴν ὁμολογία, προσεγγίζουν τὸν ἱερέα. Χάρη σὲ αὐτὸ τὸ παιδὶ πηγαίνουν στὴν Ἐκκλησία. Ὁ πόνος τοὺς τοὺς κάνει νὰ ἀναζητοῦν, νὰ προσεύχονται γιὰ ἀνάπαυση, νὰ ζητοῦν λειτουργίες.
Ὁ πόνος ἀνακουφίζει τὴν καρδιὰ καὶ τὴν καθιστὰ εὐαίσθητη στὸ λόγο τοῦ Θεοῦ, ἐνῶ νωρίτερα ἦταν σκληρὴ καὶ μὴ δεκτική.
Γιὰ παράδειγμα, ἕνας ἄνθρωπος κατὰ τὴ διάρκεια τῆς νεανικῆς του ἔκστασης σκέφτεται: «Εἶμαι καὶ κανεὶς ἄλλος δὲν εἶναι». Ἐκεῖ πηγαίνουν οἱ βαθμοί, οἱ δόξες, ἡ ὑγεία, ἡ ὀμορφιὰ καὶ ὁτιδήποτε ἄλλο.
Ὡστόσο, ὅταν…. εἶναι στὸ κρεβάτι ἄρρωστος, σκέφτεται διαφορετικά. Ματαιοδοξία τῆς ματαιοδοξίας, ὅλα εἶναι ματαιοδοξία. Μπορῶ νὰ πεθάνω, σκέφτεται.
Ποιὸ εἶναι τὸ ὄφελος ἀπὸ ὅλα αὐτὰ καὶ ἀρχίζει νὰ σκέφτεται διαφορετικά. Εἶναι σὰν ἕνας ἄνθρωπος ποὺ τὸν πλησιάζει καὶ τοῦ λέει, “διαβάστε αὐτὸ τὸ βιβλίο καὶ ἐλέγξτε τί λέει”.
Ἀκούει ἕνα λόγο τοῦ Θεοῦ καὶ μετὰ τὸν ἀκούει.Καὶ ἂν τοῦ δώσετε ἕνα βιβλίο, ὁ πόνος τοῦ ἔχει ἤδη κάνει τὴν καρδιὰ τοῦ κατάλληλη καὶ ἀνοίγει τὸ βιβλίο καὶ τὴ Βίβλο καὶ τὸ διαβάζει καὶ ἀρχίζει ἔτσι τὴν ἀνάπαυση τοῦ ἀνθρώπου.
Καὶ ὅταν θεραπεύεται, ἀμέσως μετὰ σηκωθεῖ καὶ ζεῖ προσεκτικὰ τὴ ζωή του καὶ δὲν ζεῖ ὅπως πρὶν μὲ ὑπερηφάνεια καὶ μὲ τὴ φαντασία ποὺ εἶχε.
Ἡ ἀσθένεια καὶ ἡ θλίψη εἶναι μεγάλη ἰατρικὴ γιὰ τὴν πρόνοια τοῦ Θεοῦ νὰ φέρει τὸν ἄνθρωπο πιὸ κοντὰ σὲ αὐτὸν καὶ νὰ αὐξήσει τὴν ἀρετή του. Ὁ Ἰὼβ ἦταν ὁ καλύτερος ἄνθρωπος στὴ γῆ, ἀλλὰ ὁ Θεὸς ἤθελε νὰ τὸν κάνει ἀκόμα καλύτερο.
Προτοῦ δοκιμαστεῖ, ὁ Ἰὼβ δὲν ἦταν διάσημος. Μόλις δοκιμάστηκε καὶ ἀγωνίστηκε, ἀγωνίστηκε, στέφθηκε καὶ ἔγινε πλούσιος, ἀφοῦ ξεκίνησε τὴ δόξα τοῦ μέχρι σήμερα. Τὸ παράδειγμά του εἶναι τὸ πιὸ λαμπρὸ καὶ ἐνδυναμώνει κάθε ἄνθρωπο ποὺ δοκιμάζεται.
Ἐὰν δοκιμάστηκε νὰ εἶναι ἕνας ἅγιος, τόσο περισσότερο ἐμᾶς ποὺ εἴμαστε ἁμαρτωλοί.
Τὸ ἀποτέλεσμα ἦταν ὅτι ἔγινε Ἅγιος καὶ τοῦ δόθηκε πάλι χρόνια ζωῆς καὶ τὸν εὐλόγησε δύο φορὲς καὶ τρεῖς φορὲς μὲ αὐτὸ ποὺ εἶχε, καθιστώντας ἔτσι ἕνα λαμπρὸ παράδειγμα στοὺς αἰῶνες καὶ γιὰ νὰ χαλαρώσει καὶ νὰ πεῖ: «Ὅπως ὁ Κύριος ἤθελε ἔτσι συνέβη. Τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου νὰ εἶναι εὐλογημένο “.
Σκύβει τὸ κεφάλι του καὶ λέει: “Ὁ Θεὸς τὸ ἔδωσε καὶ ὁ Θεὸς ρὸ τὸ πῆρε” Καὶ ἀκόμα κι ἂν πῆρε τὸ παιδί μου, δὲν τὸν ἔχει δώσει ὁ Θεὸς σὲ μένα; Τὸ πῆρε. Ποῦ εἶναι τὸ παιδί μου; Στὸν παράδεισο. Τί συμβαίνει ἐκεῖ; Αὐτὸς ἀναπαύεται ἐκεῖ.
Πίσω ἀπὸ κάθε δοκιμασία παραμονεύει τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ τὸ ὄφελος ποὺ φυσικὰ δὲν μποροῦσε νὰ δεῖ ἐκείνη τὴν ὥρα , ἀλλὰ μὲ τὸ χρόνο θὰ γνωρίζει τὸ ὄφελος. Ἔχουμε πολλὰ τέτοια παραδείγματα.
Ὅπως καὶ οἱ Ἅγιοι Ἀνδρόνικοι καὶ Ἀθανασία. Ἦταν ἕνα ζευγάρι. Ἦταν κοσμηματοπωλεῖο μεγάλου πλούτου κλπ. Μέρος τοῦ κέρδους ἀπὸ τὴν ἐργασία τοῦ χρησιμοποιήθηκε γιὰ νὰ τροφοδοτήσει τὴν οἰκογένειά του.
Ἕνα ἄλλο μέρος τοῦ κέρδους τοῦ ἔδωσε στοὺς φτωχοὺς καὶ ἕνα τρίτο του κέρδους τοῦ δανείστηκε σὲ ἀνθρώπους ποὺ δὲν εἶχαν χρήματα, χωρὶς τόκο. Εἶχαν δύο εὐτυχεῖς κόρες.
Μία μέρα καὶ οἱ δύο ἔχασαν τὴ ζωή τους ἀπὸ ἀσθένεια. Καὶ οἱ δύο γονεῖς πῆγαν νὰ τὰ θάψουν.
Ἡ Ἀθανασία, ὁ ἀτυχής, θὰ ἔπεφτε ἀπρόσβλητα πάνω ἀπὸ τοὺς τάφους τους. Ὁ ἴδιος ὁ Ἀνδρόνικος. Μὲ μεγάλο πόνο ξεκίνησε γιὰ τὸ σπίτι. Ὁ φτωχὸς Ἀθανάσιος ἔμεινε πίσω γιὰ νὰ θρηνήσει τοὺς τάφους τους.
“Τὰ παιδιά μου” καὶ “Τὰ παιδιά μου” φώναξε. Ὁ ἥλιος ἔβγαινε καὶ τὸ νεκροταφεῖο ἔκλεινε. Μὲ τὴ θλίψη τῆς εἶδε ἕναν μοναχὸ νὰ ἔρχεται σὲ αὐτὴν καὶ νὰ τῆς λέει: “Κυρία γιατί φωνάζεις;”
Πῶς θὰ μποροῦσα νὰ μὴν κλαίω Πατέρα μου; “(Νόμιζε ὅτι ἦταν ὁ ἱερέας τοῦ νεκροταφείου).”
Ἔθαψα καὶ τὰ δύο παιδιά μου, τοὺς δύο ἀγγέλους μου, τοὺς ἔβαλα στοὺς τάφους τους καὶ ἐγὼ καὶ ὁ σύζυγός μου μέναμε μόνοι. Δὲν ἔχουμε πλέον παρηγοριὰ πιά.
Τῆς λέει: “Τὰ παιδιὰ σᾶς βρίσκονται σὲ παράδεισο μὲ τοὺς ἀγγέλους, εἶναι στὴ χαρὰ καὶ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ καὶ κλαῖτε, νὰ ἔχεις τὴν πεποίθηση καὶ εἶσαι χριστιανός.
” Ἔτσι ζοῦν τὰ παιδιά μου; Εἶναι ἄγγελοι; ”
Φυσικὰ τὰ παιδιὰ σᾶς εἶναι ἄγγελοι”
Ἦταν ὁ Ἅγιος της Ἐκκλησίας. Τέλος, τόσο ὁ Ἀνδρόνικος ὅσο καὶ ἡ Ἀθανασία ἔγιναν μοναχοὶ καὶ ἦταν ἁγιασμένοι.
Ὁ γέροντας Ἐφραὶμ τῆς Ἀριζόνα

11 Νοεμβρίου 2024

+μοναχός Μωυσής Αγιορείτης:" Μη φοβόμαστε την καθυστέρηση του θαύματος για μας!".

 
Μη φοβόμαστε την καθυστέρηση του θαύματος για μας.
Μπορεί να είναι καλύτερα έτσι.
 Σίγουρα ο Θεός γνωρίζει την κατάστασή μας πολύ καλύτερα από εμάς.
 Ο Θεός είναι και για μας και τα θαύματα είναι για μας, αλλά η παρουσία του και η επέμβασή του δεν είναι προσχεδιασμένα από εμάς.
Η παρουσία του Θεού στη ζωή μας γίνεται πολλές φορές με πολλούς και διάφορους τρόπους και όχι με μία εκκωφαντική και φαντασμαγορική φανέρωση.
Μία ανείπωτη εσωτερική ειρήνη, μία έκτακτη και συγκινητική κατάνυξη, μία βαθιά αίσθηση αμαρτωλότητος και συγχωρητικότητος τι άλλο είναι παρά σημείο της γαληνιαίας παρουσίας του Θεού στη ζωή μας;
Ο Θεός δεν είναι απλώς παροχέας της υγείας, της μακροζωίας, της ευζωίας, ακόμη και της επίγειας αθανασίας, αλλά ο δοτήρας των ουρανίων δωρεών και χαρίτων και της σωτηρίας της αθάνατης ψυχής μας.
Είναι ένα μεγάλο μυστικό, που κρύβεται στο βάθος της ορθόδοξης πνευματικής ζωής, να ζει ο πιστός τη γλυκύτητα, την ωραιότητα και την ειρήνη της αιωνίας ζωής στα βάθη της ψυχής του παρά τις πολλές εξωτερικές αντιξοότητες.
Είναι ανάγκη μεγάλη ν’ αφυπνισθούμε αμέσως όλοι και να θέσουμε άλλες προτεραιότητες στη ζωή μας.
Να ζητούμε, κατά τον λόγο του Κυρίου, τη Βασιλεία των Ουρανών και μετά θα προστεθούν και όλα τ’ άλλα.
Όσοι δεν έχουμε σωματικές σοβαρές παθήσεις μπορεί να έχουμε σοβαρότερες πνευματικές: πνευματική αναπηρία, ψυχική τύφλωση, καρδιακή αναισθησία και λοιπά.
Θέλουμε να έχουμε ένα Θεό εύκολο, υπάκουο, πρόθυμο σε δώρα, του χεριού μας, για να περνάμε καλά, ευτυχισμένα και τότε μόνο να τον ευχαριστούμε και να τον δοξάζουμε.
Δεν του επιτρέπουμε να μας δοκιμάζει παιδαγωγικά, να μας νουθετεί αυστηρά, να μας προλαμβάνει από σφάλματα.
Θέλουμε τη ζωή μας στα χέρια μας, να την κάνουμε εμείς ό,τι θέλουμε.
Όταν τα πράγματα μας έρχονται βολικά, τότε λέμε πόσο καλός είναι ο Θεός, όταν κάποτε ανατρέπονται, όχι μόνο τα βάζουμε μαζί Του, αλλά ούτε θέλουμε σχέση διόλου με Αυτόν. Τον θεωρούμε σκληρό, φοβερό, αυστηρό και αδυσώπητο.
Ο Θεός μας σε καμία βυζαντινή εικόνα δεν χαμογελά· σε κοιτά κατάματα, όλο ειλικρίνεια, όλο συμπάθεια.
Δίχως ίχνος οίκτου, εκδικήσεως, απειλής, τρόμου, φόβου και κατατρεγμού.
 Έχουμε έναν εκπληκτικό, μοναδικό, υπέροχο Θεό, που μας ξαφνιάζει, που μας εκπλήσσει, που μας συγκινεί, που μας ταρακουνά και συγκλονίζει μεταμορφωτικά.
Ας τον αφήσουμε να μας μιλήσει και να μας πει ό,τι θέλει Αυτός και όχι ό,τι θέλουμε ν’ ακούσουμε εμείς.
Μόνο αν καταφέρει ο άνθρωπος ν’ αποδεχθεί το θέλημα του Θεού μέσα του, μόνο τότε θ’ απελευθερωθεί από μύριους λογισμούς, που τον καταπονούν και τον κουράζουν.
Δεν είναι εύκολη, θα πρέπει να πούμε, η αποδοχή του θείου θελήματος, ενίοτε φαντάζει ακατανόητη, κυρίως για τους αταπείνωτους ανθρώπους.
Αν με τη βοήθεια του Θεού ο πιστός δεν επιτρέψει στον εαυτό του να λυγίσει, ν’ απογοητευθεί, ν’ απομονωθεί και να μελαγχολήσει, τότε μπορεί να ζήσει μία χαρισματική κατάσταση πλούσιας αγιοπνευματικής χάριτος.
 Ταπεινωμένος από τον πόνο να βιώσει τη μεγάλη χαρά της παρουσίας του Θεού στη ζωή του και ότι ο μοναδικός σκοπός της ζωής δεν είναι η καλοπέραση, η υγεία και η μακροζωία, αλλά ο ουσιαστικός σύνδεσμος μαζί Του, η εν Χριστώ ζωή.
 
(Από το βιβλίο: Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου, Η παρουσία του Θεού στη ζωή μας. Ιερά Μονή Εισοδίων τής Θεοτόκου Μυρτιάς Θέρμου, Αγρίνιο 2011, σελ. 24)

03 Νοεμβρίου 2024

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς:" Το πνεύμα του κόσμου φτιάχνει λύκους από πρόβατα, ενώ το πνεύμα του Θεού, αντιθέτως, φτιάχνει πρόβατα από λύκους".

 
Το πνεύμα του κόσμου φτιάχνει λύκους από πρόβατα, ενώ το Πνεύμα του Θεού, αντιθέτως, φτιάχνει πρόβατα από λύκους
Άγιος Νικόλαος (Βελιμίροβιτς) Επίσκοπος Αχρίδος
Ημείς δε ου το πνεύμα του κόσμου ελάβομεν, αλλά το Πνεύμα το εκ του Θεού, ίνα είδωμεν τα υπό του Θεού χαρισθέντα ημίν. (Α’ Κορινθ. 2,12)
Αδελφοί, το πνεύμα αυτού του κόσμου είναι το πνεύμα της υπερηφάνειας και της σκληρότητας, ενώ το Πνεύμα του Θεού είναι το Πνεύμα της πραότητας και της ευγένειας. Ο Απόστολος του Θεού βεβαιώνει πώς όσοι ακολουθούν τον Χριστό δεν έλαβαν το πνεύμα του κόσμου τούτου, αλλά το Πνεύμα το εκ του Θεού, πού εκχέεται από τον Θεό Πατέρα, ως άρωμα ανθέων ηδύπνοο, ως ευωδία ευωχίας, καθιστώντας την ρωμαλέα, φωτεινή, ειρηνική, ευγνώμονα και χαρίεσσα.
Οι άνθρωποι είναι εκ φύσεως πράοι και ευγενικοί. Γράφει ο Τερτυλλιανός: «Η ψυχή του ανθρώπου είναι από τη φύση της χριστιανική», αλλά όμως γίνεται ευερέθιστη και οργίζεται από το πνεύμα του κόσμου τούτου. Το πνεύμα του κόσμου φτιάχνει λύκους από πρόβατα, ενώ το Πνεύμα του Θεού, αντιθέτως, φτιάχνει πρόβατα από λύκους.
Ο Απόστολος προσθέτει ακόμη ότι λάβαμε το Πνεύμα του Θεού, ίνα είδωμεν τα υπό του Θεού χαρισθέντα ημών (Α’ Κορινθ. 2,12)• ώστε να διακρίνουμε τί εντός μας είναι από τον Θεό και τί δεν είναι άπ’ Αυτόν και να αισθανθούμε την γλυκύτητα πού άπ’ Αυτόν προέρχεται και την πικρή γεύση εκείνου πού δεν προέρχεται από τον Θεό, αλλά απ’ το πνεύμα του κόσμου τούτου.
Όσο ο άνθρωπος παραμένει έξω από την φύση του, ή και χαμηλότερα από την φύση του, αντιλαμβάνεται την πικρία ως γλυκύτητα και την γλυκύτητα ως πικρία. Αλλ’ όταν επιστρέφει διά του Αγίου Πνεύματος στην αληθινή φύση του, τότε διακρίνει την γλύκα ως γλυκύτητα και την πίκρα ως πικρία.
Ποιος μπορεί να επιστρέφει τον άνθρωπο στον Θεό; Ποιος μπορεί να τον θεραπεύσει από την δηλητηριώδη και εφάμαρτη πικρία; Ποιος μπορεί να τον διδάξει να διακρίνει διά της εμπειρίας την γλυκύτητα από την πικρία;
Ουδείς άλλος, παρεκτός το Πνεύμα το εκ του Θεού.
Επομένως ας προσευχηθούμε, αδελφοί μου, στον Θεό να καταπέμψει σ’ εμάς το Άγιο Πνεύμα, όπως το έστειλε στους Αποστόλους Του και στους αγίους. Όταν το Άγιο Πνεύμα εισέλθει σ’ εμάς, τότε έχει έλθει σ’ εμάς η Βασιλεία του Θεού στην οποία βρίσκεται κάθε γλυκύτητα, αγαθοσύνη, φαιδρότης, φως, λεπτότητα και Χάρις.
Ω! Παράκλητε, το Πνεύμα της λεπτότητος και της πραότητος, έλα και σκήνωσε μέσα μας.
Σοι πρέπει πάσα δόξα, τιμή και προσκύνησις εις τούς αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Από το βιβλίο του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Ο Πρόλογος της Αχρίδος, Μάιος,


27 Σεπτεμβρίου 2024

+μοναχός Μωυσής Αγιορείτης:«Νυν κρίσις εστι». «Ιδού νυν καιρός ευπρόσδεκτος ,ιδού νυν ημέρα σωτηρίας».

 
«Νυν κρίσις εστι». «Ιδού νυν καιρός ευπρόσδεκτος ,ιδού νυν ημέρα σωτηρίας».
Η διαφθορά ήλθε με την αποξένωση του ανθρώπου από τον Θεό και τον πλησίον.
 Χάθηκε το βαθύ νόημα της ζωής.
Ο ανταγωνισμός , ο αθέμιτος συναγωνισμός, ο επηρμένος πρωταγωνιτισμός, έφεραν μεγάλα εσωτερικά κενά, ρωγμές ισχυρές στο ανθρώπινο πρόσωπο.
 «Νυν κρίσις εστι». «Ιδού νυν καιρός ευπρόσδεκτος ,ιδού νυν ημέρα σωτηρίας».
 Χρειάζεται ειλικρίνεια, σοβαρότητα, γενναιότητα, άμεση βοήθεια. Δεν υπάρχει χρόνος για δικαιολογίες και αναβολές. Δεν ωφελούν οι κατηγορίες, οι φωνές, οι επιτιμήσεις.
Τα φώτα να στραφούν μέσα μας.
 Να δούμε κατάματα τον εαυτό μας όλοι, δίχως περιστροφές και μακρούς προλόγους.
 Τα μέσα ενημερώσεως στρέφουν συνεχώς δυνατά φώτα προς τους άλλους.
 Αγαπούν την εύκολη κριτική και όχι την αυστηρή αυτοκριτική.
Συγκρινόμαστε συνήθως με τους χειρότερους.
Οι ανήθικοι μιλούν περί ηθικής, οι αλιβάνιστοι για την κάθαρση της Εκκλησίας.
Ηθικιστές ρήτορες φωνασκούν ενοχλητικά από τα καθημερινά τηλεοπτικά παράθυρα περί διαφθοράς για να εκτονωθούν και να δεχθούν συγχαρητήρια, για το πόσο ωραία τα είπαν.
Η διαφθορά είναι στο βάθος της ψυχής του ανθρώπου. Εκεί πρέπει να εντοπιστεί το πρόβλημα.
Μη ψάχνουμε μακρυά μας κάτι που είναι μέσα μας.
Ο Χριστός επέμενε για εσωτερική νήψη, αυτοκριτική, ενδοσκαφή, αυτογνωσία, αυτομεμψία και αυτοκατηγορία.
 Ελευθερία κυρίως είναι να κάνεις εσύ ό,τι θέλεις τον εαυτό σου και όχι αυτός.
 Γενναιότητα είναι να νικήσεις τα πάθη σου.
Ο άνθρωπος σήμερα, επιτρέψτε μου να το πω, είναι κατά φαντασίαν ελεύθερος.
Νομίζει ότι είναι καλά ενώ δεν είναι καθόλου καλά.
Αυτό είναι τρομερό δυστύχημα.
Από το βιβλίο: «παθοκτονία»
πρόσκληση μετανοίας
σε καιρούς κρίσεως
ΜΟΝΑΧΟΥ ΜΩΥΣΕΩΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ
Εκδόσεις «εν πλω»

09 Αυγούστου 2024

π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος: " Η αλήθεια για σένα ποια είναι;".

Η αλήθεια για σένα ποια είναι;
Ήρθε κάποιος χριστιανός, επαναλαμβάνω πριν από τέσσερα χρόνια, πέντε, δεν θυμούμαι, μου είπε το όνομά του, και ήλθε σε μένα επειδή είχε πεθάνει ο πνευματικός του, – γνωστός, από το Λοιμωδών, – και αμέσως μετά μου είπε: «Εγώ πάτερ μου, για να ξέρεις είμαι πολύ καλός χριστιανός, είμαι και ταπεινός, είμαι και δίκαιος», και τον ρώτησα από πού αυτό το συμπέρασμα.
Και μου απαντάει: «Έχω πολύτεκνη οικογένεια, είμαι τμηματάρχης στη Άλφα Δημόσια Υπηρεσία, πηγαίνω κάθε Κυριακή και γιορτή στην Εκκλησία, κάνω την προσευχή μου πρωί και βράδυ, δίνω πολλές ελεημοσύνες, και μάλιστα φτάνω μέχρι και την εντολή που δίνει ο Θεός, να δίνουμε μέχρι και το δέκατο από το μισθό μας, επισκέπτομαι τους αρρώστους στα νοσοκομεία, κατάκοιτους στα σπίτια, νηστεύω Τετάρτες και Παρασκευές και όλες τις Σαρακοστές, εξομολογούμαι τακτικά, κοινωνώ επίσης …»...
Όλα αυτά μου θύμισαν αμέσως τον Φαρισαίο, διότι τίποτε περισσότερο από το Φαρισαίο δεν είπε, όχι ο Φαρισαίος όλα τα έκαμεν,«Διαβάζω την Καινή Διαθήκη», κι ο Φαρισαίος ήξερε τον Νόμον του Θεού,«Και μάλιστα πολύ καλά, και πολλά όλα ωραία βιβλία, όπου κι αν πάω, όπου κι αν σταθώ, μιλάω για τον Αντίχριστο, για το φοβερό ΕΚΑΜ, για το εξακόσια εξήντα έξι, και καυτηριάζω το κακό, κάνω αυστηρές παρατηρήσεις στο όνομα του δικαίου, και καυτηριάζω το κακό, και του Ευαγγελίου, σε όλους, στη γυναίκα μου, στα παιδιά μου, στους συγγενείς μου, στους υφισταμένους μου, στους γειτόνους μου, στους εργάτες μου, στους συγκάτοικούς μου, σ’ αυτούς που είναι στο δρόμο, παντού, σε όλους, σε όλους, …» δεν τον άφησα να, συνεχίσει βέβαια, διότι είχα καταλάβει αρκετά, και κείνη τη στιγμή, με φώτισε ο Θεός, αν και είμαι αμαρτωλός, όντως αμαρτωλός είμαι, αμαρτωλός και άθλιος και του είπα τα εξής:
«Αν θέλεις να μάθεις συ ο ίδιος, πόσο καλός άνθρωπος είσαι, και τι είδους χριστιανός είσαι, και αν αυτό που νομίζεις ότι είσαι, αρέσει στο Θεό, θα πας αμέσως τώρα μόλις φύγεις από δω, στη γυναίκα σου, και στα παιδιά σου, και αύριο μεθαύριο στους συγκατοίκους της πολυκατοικίας, στους συγγενείς, στους συναδέλφους και λοιπά, και θα τους ρωτήσεις να σου πουν με απόλυτη ειλικρίνεια, τι γνώμη έχουν για σένα. Και μάλιστα τι μουρμουρίζουν πίσω από την πλάτη σου, και τι γνώμη έχουν για τον Χριστιανισμό που εσύ αντιπροσωπεύεις. 
Αυτός είναι ο κανόνας που σου βάζω. Και θα ’ρθείς ύστερα από μερικές μέρες να μου απαντήσεις. Μέχρι τότε δεν έχει Θεία Κοινωνία. 
Και μόνον την αλήθεια, και όσοι διστάζουν να σου την γράψουν ανώνυμα, να την τυπώσουν στην γραφομηχανή, και στα κομπιούτερς που υπήρχαν τότε, και να στα παραδώσουν μέσε σε κλειστά φάκελλα για να ξέρεις. Και όταν βέβαια θα ακούσεις και θα διαβάσεις τις γνώμες των συνανθρώπων σου, να σταθείς, να πάς στην Εκκλησία και να σταθείς μπροστά στην εικόνα του Χριστού, και να Τον ρωτήσεις, ύστερα από όσα μου είπαν, και από όσα διάβασα, αν πεθάνω σήμερα Χριστέ μου, κληρονομώ την Βασιλεία Σου;».
Βέβαια, έφυγε θιγμένος, θυμωμένος, στεναχωρημένος και προβληματισμένος. Γύρισε όμως ύστερα από τρεις εβδομάδες. Έπεσε στα γόνατα και ομολόγησε φωνάζοντας:
«Πάτερ μου είμαι αμαρτωλός, είμαι εγωιστής, μού ’παν ότι είμαι σκληρόκαρδος, θυμώδης, καβγατζής, γκρινιάρης, άδικος, κουτσομπόλης, υπερήφανος, καινοδοξής, λαίμαργος, φιλάργυρος, άπιστος, άθεος, και όλοι μηδενός εξαιρουμένου μου είπαν ότι είμαι υποκριτής, υποκριτής. Και αν πεθάνω σήμερα, δεν έχω κανένα ίχνος μετανοίας, διότι έρχεται η εβδομάδα της Κυριακής των Απόκρεω, και ξέρω ότι εκείνη την Κυριακή διαβάζεται το Ευαγγέλιον της Κρίσεως. Αν πεθάνω που θα πάω;».
Δυστυχώς αδελφοί μου οι πιο πολλοί από μας, άλλος λιγότερο και άλλος περισσότερο του μοιάζουν. Πιστεύουμε ότι είμαστε καλοί άνθρωποι και καλοί χριστιανοί αλλά κάνουμε μεγάλο λάθος. Η πορεία μας στη ζωή μας, όπως αυτή αποκαλύπτεται μέσα στην οικογένειά μας, και στον εργασιακό χώρο και στο κοινωνικό περιβάλλον, είναι απορία που ικανοποιεί τα πάθη, και δεν είναι πορεία για την κάθαρση, για τον αγιασμό, για την θέωση, για τη σωτηρία.
Όσο μας ξέρει ο σύντροφος της ζωής μας, δεν μας ξέρει κανένας άλλος. Και καμιά φορά όσο μας ξέρουν τα παιδιά μας, και όσο μας ξέρουν συνεργάτες, υφιστάμενοι και προϊστάμενοι, και τόσοι άλλοι, που γνωρίζουν και βλέπουν τα στραβά μας και τα λάθη μας και τις κακίες μας, τόσο καλά ώστε να ’μαστε εμείς τυφλοί και να μη τις βλέπουμε. Μόνον βέβαια ο Θεός γνωρίζει καλύτερα από όλους, ποιοι είμεθα στο βάθος του είναι μας, διότι Αυτός βλέπει μέσα στις καρδιές μας.
Μέσα μας βλέπει ο Θεός, δε βλέπει από έξω. Και δυστυχώς αν κρατήσουμε αυτήν την στάση, θα ακούσομε αυτό που είπε ο Κύριος: «Υπάγετε απ’ εμού κατηραμένοι, εις το πυρ το αιώνιον, το ητοιμασμένω τω διαβόλω και τοις αγγέλοις αυτού».
Γι’ αυτό και χρειάζεται η καθημερινή ΜΕΤΑΝΟΙΑ και η αλλαγή της ζωής μας, να μάθουμε από τώρα να ζούμε την αιώνια ζωή, ή μάλλον την ίδια ζωή που έζησε ο Χριστός πάνω στη γη.
Του π. Στέφανου Αναγνωστόπουλου

Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς: " Τα πάντα σε αυτό τον κόσμο έχουν νόημα και αξία!".

 
Τα πάντα σε αυτό τον κόσμο έχουν νόημα και αξία!
Για μας τους Χριστιανούς, τους φωτισμένους και διαφωτισμένους εν Χριστώ, τα πάντα σε αυτό τον κόσμο έχουν νόημα και αξία εφόσον αποτελούν μέσον και οδό προς την αιωνιότητα.
Επειδή εμείς βλέπουμε εκείνο που δεν φαίνεται και ατενίζουμε το αόρατο, ρυθμίζουμε όλη μας τη ζωή μέσα στον χρόνο με βάση εκείνο που είναι αιώνιο, το ανθρώπινο με βάση το Θεανθρώπινο... Όσο υπάρχει κάτι το αιώνιο μέσα στα όρια του χρονικού, συντηρούμαστε με αυτό.
Όταν όμως αυτό εκλείπει, το αναζητούμε πέρα από τον χρόνο, στο βασίλειο του ατελεύτητου και αόρατου. Ατενίζουμε τα πάντα υπό το πρίσμα της αιωνιότητας, δηλ. υπό το πρίσμα του Χριστού, αφού Εκείνος είναι ο αιώνιος Θεός και Κύριος.
Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς


27 Ιουλίου 2024

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς: " Δεν είναι στις δικές μας δυνάμεις".

Δεν είναι στις δικές μας δυνάμεις
Ας μην καυχόμαστε για κάτι που δεν είναι στις δικές μας δυνάμεις. Ο Κύριος έχει ρυθμίσει τις εποχές και τα χρόνια υπό τη δική Του εξουσία, Εκείνος τις ελέγχει.
Ο Κύριος μόνον γνωρίζει αν αύριο θα είμαστε με τους ζώντες ή με τους νεκρούς. Ορισμένοι απεβίωσαν την παραμονή του γάμου τους· άλλοι κατέβηκαν στον τάφο την παραμονή της στέψεώς τους με βασιλικό διάδημα.
Γι’ αυτό, λοιπόν, κανείς ας μην πει: «Αύριο θα είναι για μένα η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής μου, διότι αύριο θα παντρευτώ!» ή «Αύριο θα στεφθώ με βασιλικό διάδημα!» ή «Αύριο θα πάω σε μια μεγάλη γιορτή!» ή «Αύριο θα έχω ένα μεγάλο κέρδος!». Ας μη μιλήσει κανείς για την ευτυχία του αύριο!
Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

24 Ιουλίου 2024

Αρχιμανδρίτης Αιμιλιανός Σιμωνόπετρας: " Χαρισματική οδός".

 

Χαρισματικὴ Ὁδὸς
Ἀρχιμ. Αἰμιλιανοῦ Σιμωνοπετρίτου
“Ἡ πνευματικὴ ζωὴ δὲν εἶναι νὰ ἀποκτήσω κάτι ποὺ δὲν ἔχω, ἀλλὰ νὰ ἀνακαλύψω αὐτὸ ποὺ ἤδη ἔχω, νὰ ζωογονήσω μέσα μου αὐτὸ ποὺ ἔλαβα ἀπὸ τὸν Θεό.
Αὐτὴ εἶναι ἡ δική μας νέκρα, τὸ ὅτι δὲν νοιώθομε, δὲν εἶναι ζωντανὸ γιὰ μᾶς, αὐτὸ ποὺ ἤδη μᾶς ἔχει δώσει ὁ Θεός. Ὁ Θεὸς ἐξετέλεσε τὸ ἔργο του, ἐκπλήρωσε τὴν ἀποστολὴ τοῦ καθ’ ὁλοκληρίαν, τὴν ἔφερε εἰς πέρας, ἔκανε τὰ πάντα.
Ἐμπλούτισε, γέμισε τὴν ζωή μας· δὲν ὑπάρχει τίποτε ἄλλο ποὺ θὰ μπορέσει νὰ χωρέσει ἡ ζωή μας· μόνο ποὺ ἐμεῖς ζοῦμε χωρὶς αὐτὸ τὸ πλήρωμα τοῦ Θεοῦ.
Γι’ αὐτὸ λέμε ὅτι ἡ μοναστικὴ ζωὴ εἶναι τὸ ἄνοιγμα τῶν ὀφθαλμῶν μας· νὰ ἀνοίξωμε τὰ μάτια μας καὶ νὰ δοῦμε ὅτι ὁ Θεὸς μᾶς ἔδωσε τὸν ἴδιο τὸν ἑαυτό του.
Βλέπουμε μιὰ πετρούλα, καὶ σὲ αὐτὴ εἶναι ὁ Θεός, ἀλλὰ ἐμεῖς νομίζουμε ὅτι εἶναι ἁπλὴ πέτρα. Ὅπως ἡ Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ νόμιζε πὼς ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ κηπουρὸς καὶ τὸν ρώτησε πολὺ φυσικὰ μήπως εἶδε τὸν Κύριον, τὸ ἴδιο παθαίνομε καὶ ἐμεῖς καὶ δὲν βλέπομε τὸν Κύριον στὴν ζωή μας”.
Ἀρχιμ. Αἰμιλιανοῦ Σιμωνοπετρίτου
“Χαρισματικὴ ὁδὸς” (σέλ. 102)

07 Ιουλίου 2024

+Γέρων Αρσένιος ο Σπηλαιώτης: "Οι τρεις φίλοι...".

Κάποιος είχε τρεις φίλους. Με τον πρώτο φίλο, κάθε ημέρα περνούσε καλά. Είχε και δεύτερο όπου και με εκείνον περνούσε καλά. Όχι όμως όπως με τον πρώτο. Λιγότερο καλά. Είχε και τρίτο φίλο… Δυστυχώς τον έβλεπε κάπου-κάπου, αλλά πιό ψυχρά.
Κάποια στιγμή, ήλθε είδηση από τον Βασιλιά, ότι κατηγορείται γιά κάποιο έγκλημα και ότι πρόκειται να δικασθή γι’ αυτό.
Τρέχει στον πρώτο φίλο του και του λέει:
«Φίλε μου, ο Βασιλιάς ζητάει να με δικάσει γιά κάποιο έγκλημα και σε παρακαλώ βοήθησέ με και έλα να με υπερασπισθής ενώπιον του Βασιλέα».
Και ο φίλος τού απαντά:
«Αγαπητέ μου, δεν μπορώ να έλθω. Εγώ δεν βγαίνω από το σπίτι μου».
Αυτός απελπισμένος πηγαίνει στο δεύτερο φίλο του και του ζητά βοήθεια.
Και αυτός απαντά:
«Εγώ στην αυλή του Βασιλιά πηγαίνω, αλλά μέσα δεν μπαίνω. Οπότε δεν μπορώ να σε βοηθήσω»
Μόνο ο τρίτος φίλος του έμεινε, αλλά ντρεπόταν επειδή σκεπτόταν πώς να του ζητήσει βοήθεια, αφού ποτέ δεν τον είχε ευχαριστήσει σε κάτι. Τελικά πηγαίνει και με ντροπή και του λέει:
«Φίλε μου ο Βασιλιάς με κάλεσε να με δικάσει, μπορείς να με βοηθήσεις;;».
Αυτός τότε, αμέσως και με μεγάλη προθυμία, επήγε στον Βασιλεά και τον υπερασπίσθηκε με σθένος. Μάλιστα, κατάφερε και τον βοήθησε να αποφύγει την καταδίκη!
 Η παραπάνω ιστορία παιδιά μου είναι μία παραβολή.
Οι τρείς φίλοι είναι:
Ο πρώτος φίλος είναι τα χρήματα, και όλα τα υλικά αγαθά του σπιτιού…
Ο δεύτερος φίλος είναι οι γονείς, τα αδέλφια και οι λοιποί συγγενείς.
Τρίτος φίλος είναι η ελεημοσύνη που κάνουμε.
Οπότε όταν έρχεται ο θάνατος και η κρίση, ο πρώτος φίλος δηλαδή τα χρήματα, έπιπλα, …, από το σπίτι δεν βγαίνουν.  Ο δεύτερος φίλος (οι συγγενείς), ίσα μέχρι το τάφο πηγαίνουν. Ενώ ο τρίτος φίλος (η ελεημοσύνη) πηγαίνει εις τον Χριστόν μας και μας βοηθεί! !!
Γέρων Αρσένιος ο Σπηλαιώτης (Ο μακαριστός Γέρων Αρσένιος ο Σπηλαιώτης, συνασκητής για σαράντα περίπου χρόνια του Οσίου Ιωσήφ του Ησυχαστή). 

05 Ιουλίου 2024

Ιεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος: " Άγιος Αθανάσιος ο Αθωνίτης".

 
Κατηγορήθηκε κάποτε ο Άγιος Αθανάσιος ο Αθωνίτης (5 Ιουλίου η μνήμη του), ως φάγος, διότι έτρωγε εν ημέρα νηστείας ένα ολόκληρο πιάτο γεμάτο, με αποτέλεσμα οι Πατέρες να σκανδαλιστούν. 
Ο Άγιος Αθανάσιος το αντιλήφθηκε αυτό και έδωσε εντολή στον μάγειρα, να βάλει στην τράπεζά του, 7 πιάτα φαγητό! Κάθισε με όλη του την άνεση και έφαγε 7 πιάτα φαγητό. Έπειτα σηκώθηκε και είπε στους Πατέρες: 
- Αδελφοί μου, συγχωρήστε με! Αυτό είναι το φαγητό το δικό μου, για να συντηρηθεί το σώμα μου. Όμως νηστεύω 6 πιάτα και τρώω μόνο το ένα. Γιατί σκανδαλίζεστε; 
Ο Άγιος ήταν γιγαντόσωμος, δίμετρος μοναχός. Πώς θα τρεφόταν εκείνο το σώμα; Εκείνος νήστευε 6 πιάτα, ενώ οι άλλοι Πατέρες, νήστευαν από 1 έως 2 πιάτα. Ποιός νήστευε και εγκρατευόταν παραπάνω;
Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας (+ 1982)

30 Μαΐου 2024

Άγιος Λουκάς Κριμαίας: Ήταν σκληρή και δύσκολη η ζωή μου,αλλά ουδέποτε προσευχήθηκα στον Θεό να γίνει εύκολη!

 Άγιος Λουκάς Κριμαίας: Ήταν σκληρή και δύσκολη η ζωή μου,αλλά ουδέποτε προσευχήθηκα στον Θεό να γίνει εύκολη!
 
Προς όλους τους Χριστιανούς, αλλά σε σας, τα παιδιά μου, μπορώ να πω: Μιμηθείτε έμενα, όπως και εγώ τον Απ. Παύλο.Ήταν σκληρή και δύσκολη η ζωή μου, αλλά ουδέποτε προσευχήθηκα στον Θεό να γίνει εύκολη.
Διότι είναι «στενή η πύλη και τεθλιμμένη η οδός η απάγουσα εις την ζωήν και ολίγοι εισίν οι ευρίσκοντες αυτήν» (Ματθ. 7, 14).

26 Μαΐου 2024

Γέροντας Εφραίμ Αριζόνας: " Η αγάπη δε φαίνεται από το τι δίνεις, αλλά πώς το δίνεις".

 
Ένας άγιος έλεγε: «Κύριε, κάνε με να βοηθήσω κι όχι να με βοηθήσουν. Κάνε με να αγαπήσω, κι όχι να με αγαπήσουν. Κάνε με να κατανοήσω κι όχι να με κατανοήσουν».Η αγάπη, όπως την δίδαξε ο Κύριος, όχι παραποιημένη από τους ανθρώπους, είναι έκφραση της θυσίας. Είναι της καρδιάς καρπός και της προαιρέσεως προσφορά. Η αγάπη δεν φαίνεται από το τι δίνεις αλλά από το πώς το δίνεις. Αγάπη δεν είναι το άπλωμα του χεριού, αλλά το δόσιμο της καρδιάς.
Γέροντας Εφραίμ Αριζόνας
(Φωτο: Ο γέροντας Εφραιμ στον τάφο της μητέρας του)...

20 Μαΐου 2024

Γερόντισσα Γαλακτία: " Αποσπάσματα από τέσσερις ιδιόχειρες επιστολές της".

 
ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΓΑΛΑΚΤΙΑ(+ 20 Μαϊου 2021). 
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΕΣΣΕΡΕΙΣ ΙΔΙΟΧΕΙΡΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΤΗΣ:

«Φοβούμαστε, τρέμουμε την αιώνια ζωή γιατί δεν γνωρίζουμε πώς είναι. ...Όσοι την γνώρισαν, έχουν ακατανίκητη ορμή στην ψυχή να πάνε εκεί... Πλένε οι δίκαιοι μέσα στο άπλετον φως της Αγίας Τριάδας!

Δεν αλλάζουν σε τίποτα, διατηρούν απόλυτα το χαρακτήρα τους, θυμούνται τα πάντα από εδώ και ενδιαφέρονται για εμάς...

Εκεί έχουν άλλες γνώσεις.
Ξέρουν άπειρα πράγματα αλλά πάνσοφος είναι μόνο ο θεός...
Για να πάμε εκεί πρέπει να σταυρωθούμε εδώ...
Για να νεκρώσουμε την αμαρτία...

Οι ηδονές φέρνουν οδύνες.
Είναι αναπόφευκτο αυτό.
Οι οδύνες πάλι της μετάνοιας και της άσκησης φέρνουν πνευματικές ηδονές.
Παράδεισο στην ψυχή απ' αυτή τη ζωή..

Αυτό εξελίσσεται εκεί χωρίς σταματημό...
Τους βλέπεις... χαίρονται, καλαμπουρίζουν, κουβεντιάζουν, αλλάζουν απόψεις ...
Το ίδιο όπως εδώ, μόνο που δεν υπάρχει εκεί πονηριά, κακία, εγωισμός.
Βασιλεύει η αγάπη...

Όταν προσευχόμαστε για αυτούς, όταν δίνουμε κρυφές ελεημοσύνες και σωστά μνημόσυνα βελτιώνουμε πολύ την κατάστασή τους...
Αυτοί περιμένουν από εμάς γιατί μετά θάνατον κανείς δε μπορεί να βοηθήσει τον εαυτό του.

Πρέπει να τον σπρώξουν οι ζωντανοί. Εμεις εδώ όσο ζούμε, με την μετάνοια, τον αγώνα εξελισσόμαστε. Αυτοί εκεί περιμένουν από εμάς...

Όταν κάποιος χαίρεται στη βασιλεία του Θεού και βλέπει πολύ πόνο στη γη για αυτόν, δεν πλησιάζει γιατί χαλάει η ψυχική του κατάσταση...
Λ.χ. σαν μια νύφη που έχει χαρά επειδή παντρεύεται και μελαγχολεί που βλέπει τη μάνα της να συρομαδιέται επειδή την χάνει...

Όσο ηρεμούν οι ψυχές των πονεμένων που έχασαν δικούς τους ανθρώπους και προσεύχονται, τόσο πλησιάζονται μεταξύ τους οι ψυχές.

…Επιτρέπει ο Θεός από αγάπη δύσκολο θάνατο... 
οι καρκινοπαθείς γέμισαν τον παράδεισο...
Ένας καρκίνος είναι λίπασμα ή καμίνι...
Το λίπασμα αυξάνει το καλό στις ψυχές...
Το καμίνι καθαρίζει από τη βρωμιά το χρυσάφι...

Όσοι δοκιμάζουν σήμερα ηδονές βρώμικες αλλάζουν την ποιότητα της ψυχής τους... 
Χαλάσματα μεγάλα γίνουνται πάνω στην ψυχή τους που βγάνουνε συνέχεια δαιμονικό πύον...

Έχει μεγάλη εξουσία επάνω τους ο καταραμένος... 
Επιτρέπει ο θεός να μπούνε στο καμίνι του καρκίνου...
Αν το καταλάβουν και συνεργαστούν με το Θεό εξαγνίζονται και αγιάζουν.

Γι αυτό ενώ είναι εύκολο το φάρμακο του καρκίνου, δεν το φανέρωσε ακόμα ο θεός... 
Γιατί γέμισε με τον καρκίνο ο παράδεισος.

...Ένα τροχαίο μπορεί να καθαρίσει αστραπή την ψυχή και να πάει σαν πύραυλος στον ουρανό...
Και από κάτι δύσκολο την προστατεύει στο μέλλον.
Ήρθε μια μάνα που έχασε ξαφνικά το παιδάκι της...

Μόλις λίγο συνήλθε η μάνα έκανε ταξίδι από την Αθήνα να βρει κάποιους συγγενείς (για την γερόντισσα ήρθε αλλά δεν της το είπαμε).

Μου την έφερε ο πάτερ Αντώνιος. Της είπα: "Παιδί μου, γκρεμίστηκε τώρα το παλιό σας σπίτι γιατί είχε σαθρά θεμέλια! Λεφτά, καλοπέραση, ηδονές κ.α.

Τώρα θα χτίσεις καινούργιο που θα κρατήσει αιώνια, παντοτινά... γιατί θα έχει θεμέλιο το Χριστό"... 

Όντως, έκανε αλλά παιδιά. Μεγάλη αλλαγή.

Τα δυο μικρά βλέπουν εκείνο που έφυγε και τους λέει: "Είμαι και εγώ αδελφάκι σας. Σασε προστατεύω, σας αγαπώ...είστε καλά παιδιά χάρη σ' εμένα...".

..."Τώρα χαίρεται η Μαρία στη Βασιλεία του Θεού... (40χρονη αδελφή πνευματικού μου παιδιού.).
Ο καρκίνος ισοδυναμεί με μαρτύριο... έλυωσε, βογγούσε...

Δεν έκανα προσευχή να γιατρευτεί γιατί είδα ότι άλλο ήταν το θέλημα του Θεού...
Είχα αγωνία να αντέξει παιδί μου...
Ξενυχτούσα και έκανα προσευχή να έχει δύναμη...

Αυτές οι οδύνες την καθάρισαν... έπεψα τον πάτερ Αντώνιο να την ξεμολογήσει... 
Εκείνος δίσταζε. Δεν θέλει, όπως μου είπε, να παραβιάσει την θέληση και την ελευθερία κανενός και καμμίας... 

Επέμενα και του είπα: Αμέ παιδί μου. Θα δεις.. Θα δεις..
Τελικά αφού τον πίεσα πολύ, πήγε... 
Εσύ δεν ήσουνα εκεί.
Εξομολογήθηκε ωραία! 

Η μετάνοια και ο πόνος της έβαλαν ουράνιο νυφικό! 
Πω, πω πω ωραία που ανέβηκε! 
Ωραία που είναι τώρα! 

Δίνει παιδί μου πόνο ο θεός για τρεις λόγους:
1) Για να κάνει το καλό άριστο. Το αμπέλι όταν κλαδεύεται, πονεί και δακρύζει στο σημείο που το κουτσουρίζουν. Στάζει νερό από το μέρος που το πληγώσανε. Ύστερα μεγαλώνει, μεγαλώνει, γίνεται ένα καμάρι και γεμίζει σταφύλια! Το ίδιο κι εμείς. Μα σε κλαδεύει ο θεός. Αποβάλλομε με τον πόνο τις κακές συνήθειες, αλλάζομε ψυχικά, μεγαλώνουμε πνευματικά και γεμίζουμε με ωραίους καρπούς.

2) Δίνει πόνο ακόμη ο θεός όταν θέλει να απαλλάξει μια ψυχή από μικρά πράγματα και να την τελειώσει (τελειοποιήσει). Όταν εξομολογούμαστε γιατρεύονται οι πληγές μας. Μένουν όμως κάποια μικρά που δεν τα σπουδαιολογήσαμε. Έρχεται ένας δυνατός πόνος και ολοκληρώνει το έργο...

3) Ένας πόνος γιατρεύει μεγάλες αμαρτίες. Όπως τη σκουριά την γεννά το σίδερο και μετά η σκουριά τρώει το σίδερο. Όπως το σαράκι το γεννά το ξύλο και ύστερα τρώει ο σκούληκας το ξύλο. 
Έτσι και οι οδύνες... έρχονται από ηδονές και μετά οι οδύνες σβήνουν τις ηδονές... 
Αρκεί να υπάρχει πίστη, μετάνοια, υπομονή...

Τώρα έχουμε ηδονές χειρότερες από την εποχή του Νώε και από την εποχή του Δικαίου Λωτ στα Σόδομα και στα Γόμμορα...
Επάθανε οι άνθρωποι αποχονδρίαση (συνειδησιακή αγκύλωση) και δεν το νοιώθουνε.
Όλα τα θεωρούνε φυσικά...
Μαγαριζουνε όλοι, και τα ζευγάρια ακόμη... 
Αηδία, αηδία, αηδία! 

Ούτε ζώα...τα ζώα είναι αδιάντροπα αλλά στα φυσικά τους, παρά φύση τα ζώα δε ξέρουνε... 

Συγγνώμη παιδί μου που τα γράφω αυτά...θα αναρωτηθείς που τα ξέρω εγώ γριά γυναίκα; 

Πληροφορεί με πόνο ο θεός και έρχουνται και καυχιούνται οι δαίμονες...

Ο Ουράνιος καλός Πατέρας βάνει το διαλυμένο από την αμαρτία υλικό της ανθρωπιάς, το βάνει ο δημιουργός μέσα μας στα καλούπια του πόνου για να το ξανασάσει...για να το κάνει και πάλι ανθρώπινο...

Γι' αυτό θα έρθουν δεινά στην ανθρωπότητα, γι' αυτό υποφέρουμε πολύ σήμερα οι άνθρωποι... περιμένει την μετάνοια μας...".

…Την ρώτησα την γερόντισσα κάποτε:
- Αυτό που λένε ότι η κόλαση είναι πίσσα, πώς το ακούς; Δεν είναι υπερβολή;
- Γερόντισσα: Δεν είναι γιατί η πίσσα όταν βράσει ειδικά, καίει αφόρητα και δεν φέγγει... 
Και από όπου κολλήσει δε βγαίνει ποτέ... 
Αυτός ο χαρακτηρισμός αποδίδει κάπως την έννοια της κολάσεως! 
Δεν έχει καζάνια εκεί, καμίνια και τηγάνια και άλλα όργανα φωτιάς όπως τα ξέρομε από τούτο το κόσμο.
Εκεί είναι όλα Φως! 
Αλλά το Φως είναι εντελώς διαφορετικό από το γνωστό Φως! Καμμία ομοιότητα (εννοεί Άκτιστο).

Σε άλλους φέγγει και δεν καίει..
Σε άλλους σκοτίζει και καίει χειρότερα από τα καμίνια που ξέρομε εμείς... 

Επειδή η πίσσα καίει και δε φέγγει και όπου κολλήσει δε βγαίνει,
γι' αυτό παριστάνομε την κόλαση με την πίσσα ...και η Κόλαση είναι αιώνια,
σαν την πίσσα που δε μεταγιαγέρνει από όπου κολλήσει ...".

Και σε τρείς ημέρες δέχεται ο Θεός τον μετανοούντα.

  Κάποιοι αδελφοί ρώτησαν τον αββά Σισώη:" Αν πέσει ένας αδελφός σε αμαρτία, δεν χρειάζεται να μετανοήσει ένα χρόνο;". Και ο αββάς...