Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

01 Δεκεμβρίου 2024

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης: " Μόνο η καρδιακή προσευχή είναι προσευχή!".

 
ΜΟΝΟ Η ΚΑΡΔΙΑΚΗ ΠΡΟΣΕΥΧΉ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣΕΥΧΉ!
Έλεγε ο γέροντας χαρακτηριστικά:
- Μόνο η καρδιακή προσευχή είναι προσευχή, διότι έχει πόνο και φέρνει αποτελέσματα. Ένα "Κύριε ελέησον" με πόνο ισοδυναμεί με χίλια "Κύριε ελέησον" απλά! Και να μην αφήνουμε κάτι να σταματήσει ή να διαταράξει την δέηση της καρδιάς προς τον Θεό. Ούτε όταν συνομιλούμε, ούτε όταν περπατάμε, ούτε όταν μας βρίζουν και μας συκοφαντούν. Να μην παίρνουμε τον νου από την καρδιά. Να ήμαστε τελείως μονάχοι μέσα στο ταμείο της καρδιάς μας ( εξ ου και μοναχός) και ας υπάρχει γύρω μας πλήθος από κόσμο. Ή δε προσοχή να είναι ακοίμητος φρουρός, για να μην νομίζουμε ότι οι λογισμοί του δαίμονα προέρχονται από τον Θεό. 
  Αυτά όμως ο άνθρωπος μπορεί μόνο βιωματικά να τα νιώσει και ποτέ δεν μπορεί να τα καταλάβει γνωσιολογικά, όσα βιβλία κι αν διαβάσει. Πρότυπο στην προσευχή μας πρέπει να έχουμε: Τον εκ γενετής τυφλό , που, όσο του έλεγαν να σωπάσει, αυτός τόσο περισσότερο έκραζε να τον ελεήσει ο Κύριος. Την Χαναναία , η οποία " με νύχια και με δόντια", αρπάχτηκε από τον Κύριο καί Τόν εκλιπαρούσε να την ελεήσει ( εξ ου και η βία στην ευχή). Την ρήση του ίδιου του Κυρίου:" και ότι αν αιτήσετε εν τω ονόματι μου, τούτο ποιήσω", ( εξ ου και η ευχή "Κύριε Ιησού Χριστέ Ελέησον με!"). Τον ίδιο τον Κύριο, που στο όρος των Ελαιών ο ιδρώτας από την προσευχή έτρεχε ως σβώλοι αίματος ( εξ ου και η βία στην προσευχή). Αφού μάθουμε να προσευχόμαστε, όποια χάρη και αν μας έρθει, ας την αποδώσουμε με άκρα ταπείνωση στην αγάπη και στην πανσωστική πρόνοια του Θεού και σε καμία περίπτωση στις έντονες δικές μας προσπάθειες, οι οποίες σκοπό έχουν να δείξουν αποκλειστικά και μόνο την ανθρώπινη προαίρεση! 
( Από το βιβλίο της Αποστολικής Διακονίας, ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ ΣΥΜΒΟΎΛΩΝ ΑΓΙΟΥ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ). 

14 Σεπτεμβρίου 2024

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης:" Ο Σταυρός του κάθε ανθρώπου".

 
Ο Καλός Θεός οικονομάει για τον κάθε άνθρωπο έναν σταυρό ανάλογο με την αντοχή του, όχι για να βασανιστή, αλλά για να ανεβή από τον σταυρό στον Ουρανό – γιατί στην ουσία ο σταυρός είναι σκάλα προς τον Ουρανό. Αν καταλάβουμε τι θησαυρό αποταμιεύουμε από τον πόνο των δοκιμασιών, δεν θα γογγύζουμε, αλλά θα δοξολογούμε τον Θεό σηκώνοντας το σταυρουδάκι που μας χάρισε, οπότε και σε τούτη την ζωή θα χαιρώμαστε, και στην άλλη θα έχουμε να λάβουμε και σύνταξη και «εφάπαξ». Ο Θεός μας έχει εξασφαλισμένα κτήματα εκεί στον Ουρανό. Όταν όμως ζητούμε να μας απαλλάξη από μια δοκιμασία, δίνει αυτά τα κτήματα σε άλλους και τα χάνουμε. Ενώ, αν κάνουμε υπομονή, θα μας δώση και τόκο.
Είναι μακάριος αυτός που βασανίζεται εδώ, γιατί, όσο πιο πολύ παιδεύεται σ’ αυτήν την ζωή, τόσο περισσότερο βοηθιέται για την άλλη, επειδή εξοφλά αμαρτίες. Οι σταυροί των δοκιμασιών είναι ανώτεροι από τα «τάλαντα», από τα χαρίσματα, που μας δίνει ο Θεός. Είναι μακάριος εκείνος που έχει όχι έναν σταυρό αλλά πέντε. Μια ταλαιπωρία ή ένας θάνατος μαρτυρικός είναι και καθαρός μισθός. Γι’ αυτό σε κάθε δοκιμασία να λέμε: «Σ’ ευχαριστώ, Θεέ μου, γιατί αυτό χρειαζόταν για την σωτηρία μου».
Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου-"Πάθη και Αρετές. Λόγοι Ε΄ Ι. Ησυχαστήριον ” Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος” Σουρωτή Θεσσαλονίκης)


01 Σεπτεμβρίου 2024

Μητροπολίτης Μεσογαίας Νικόλαος:" Τι προτιμάς; Μορφωμένο που μπορεί να σε ζαλίσει ή άγιο που μπορεί να σε ξυπνήσει;".

"Τι προτιμας; Μορφωμενο που μπορει να σε ζαλισει, ή αγιο που μπορει να σε ξυπνησει;"
Πρίν από αρκετά χρόνια με πλησίασε κάποιος νεαρός φοιτητής. Μέ πολλή διστακτικότητα, αλλά καί μέ τήν ένταση τού απαιτητικού αναζητητή, μού δήλωσε ότι είναι άθεος, πού όμως θά ήθελε πολύ νά πιστέψει, αλλά δέν μπορούσε.
Χρόνια προσπαθούσε καί αναζητούσε, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Συνομίλησε μέ καθηγητές καί μορφωμένους. Αλλά δέν ικανοποιήθηκε η δίψα του γιά κάτι σοβαρό.
Άκουσε γιά μένα καί αποφάσισε νά μοιρασθεί μαζί μου τήν υπαρξιακή ανάγκη του. Μού ζήτησε μία επιστημονική απόδειξη περί υπάρξεως Θεού.
Ξέρεις ολοκληρώματα ή διαφορικές εξισώσεις; τόν ρώτησα. Δυστυχώς όχι, μού άπαντα. Είμαι τής Φιλοσοφικής. Κρίμα! διότι ήξερα μία τέτοια απόδειξη, είπα εμφανώς αστειευόμενος. Ένιωσε αμήχανα καί κάπου σιώπησε γιά λίγο. Κοίταξε, τού λέω. Συγγνώμη πού σέ πείραξα λιγάκι. Αλλά ο Θεός δέν είναι εξίσωση, ούτε μαθηματική απόδειξη.
Άν ήταν κάτι τέτοιο, τότε όλοι οι μορφωμένοι θά τόν πίστευαν. Νά ξέρεις, αλλιώς προσεγγίζεται ο Θεός. Έχεις πάει ποτέ στό Άγιον Όρος; Έχεις ποτέ συναντήσει κανέναν ασκητή; Όχι, πάτερ, αλλά σκέπτομαι νά πάω, έχω ακούσει τόσα πολλά… Άν μού πείτε, μπορώ νά πάω καί αύριο. Ξέρετε κανέναν μορφωμένο νά πάω νά τόν συναντήσω;
-Τί προτιμάς; Μορφωμένο πού μπορεί νά σέ ζαλίσει, ή άγιο πού μπορεί νά σέ ξυπνήσει; 
-Προτιμώ τόν μορφωμένο. Τούς φοβάμαι τούς αγίους.
-Η πίστη είναι υπόθεση τής καρδιάς. 
Γιά δοκίμασε μέ κανέναν άγιο. Πώς σέ λένε; ρωτώ. Γαβριήλ, μού απαντά.
Τόν έστειλα σέ έναν ασκητή (Άγιο Παΐσιο).
Τού περιέγραψα τόν τρόπο προσβάσεως καί τού έδωσα τίς δέουσες οδηγίες. Κάναμε κι ένα σχεδιάγραμμα. Θά πάς, τού είπα, καί θά ρωτήσεις τό ίδιο πράγμα. Είμαι άθεος, θά τού πείς, καί θέλω νά πιστεύσω.
Θέλω μία απόδειξη περί υπάρξεως Θεού. Φοβάμαι, ντρέπομαι, μού απαντά. Γιατί ντρέπεσαι καί φοβάσαι τόν άγιο καί δέν ντρέπεσαι καί φοβάσαι εμένα; ρωτώ. 
Πήγαινε απλά καί ζήτα τό ίδιο πράγμα.
Σέ λίγες μέρες, πήγε καί βρήκε τόν ασκητή νά συζητάει μέ κάποιον νέο στήν αυλή του. 
Στήν απέναντι μεριά περίμεναν άλλοι τέσσερις καθισμένοι σέ κάτι κούτσουρα. Ανάμεσα σέ αυτούς καί ο Γαβριήλ βρήκε δειλά τήν θέση του. Δέν πέρασαν περισσότερα από δέκα λεπτά καί η συνομιλία τού Γέροντα μέ τόν νεαρό τελείωσε.
Τί γίνεστε, παιδία; ρωτάει. Έχετε πάρει κανένα λουκουμάκι; Έχετε πιεί λίγο νεράκι; Ευχαριστούμε, Γέροντα, απήντησαν, μέ συμβατική κοσμική ευγένεια. Έλα εδώ, λέει απευθυνόμενος στόν Γαβριήλ, ξεχωρίζοντάς τον από τούς υπόλοιπους. Θά φέρω εγώ τό νερό, πάρε εσύ τό κουτί αυτό μέ τά λουκούμια. Καί έλα πιό κοντά νά σού πώ ένα μυστικό: Καλά νά είναι κανείς άθεος, άλλα νά έχει όνομα αγγέλου καί νά είναι άθεος; 
Αυτό πρώτη φορά μού συμβαίνει.
Ο φίλος μας κόντεψε νά πάθει έμφραγμα από τόν αποκαλυπτικό αιφνιδιασμό. 
Πού εγνώρισε τό όνομά του; Ποιός τού αποκάλυψε τό πρόβλημά του; Τί, τελικά, ήθελε νά τού πεί ο γέροντας;
– Πάτερ, μπορώ νά σάς μιλήσω λίγο; 
Μόλις πού μπόρεσε νά ψελλίσει. 
Κοίταξε, τώρα σουρουπώνει, πάρε τό λουκούμι, πιές καί λίγο νεράκι καί πήγαινε στό πιό κοντινό μοναστήρι νά διανυκτερεύσεις. Πάτερ μου, θέλω νά μιλήσουμε, δέν γίνεται; Τί νά πούμε, ρέ παλληκάρι; Γιά ποιόν λόγο ήλθες;
Στό ερώτημα αυτό ένιωσα αμέσως νά ανοίγει η αναπνοή μου, αφηγείται. Η καρδιά μου νά πλημμυρίζει από πίστη. Ο μέσα μου κόσμος νά θερμαίνεται. Οι απορίες νά λύνονται χωρίς κανένα λογικό επιχείρημα, δίχως καμία συζήτηση, χωρίς τήν ύπαρξη μιάς ξεκάθαρης απάντησης. Γκρεμίσθηκαν μέσα μου αυτομάτως όλα τά άν, τά γιατί, τά μήπως καί έμεινε μόνον τό πώς καί τό τί από δώ κι εμπρός.
Ό,τι δέν τ ού έδωσε η σκέψη τών μορφωμένων, τού τό χάρισε ο ευγενικός υπαινιγμός ενός αγίου, αποφοίτου μόλις τής τέταρτης τάξης τού δημοτικού. Οι άγιοι είναι πολύ διακριτικοί. Σού κάνουν τήν εγχείρηση χωρίς αναισθησία καί δέν πονάς.
Σού κάνουν τήν μεταμόσχευση χωρίς νά σού ανοίξουν τήν κοιλιά. Σέ ανεβάζουν σέ δυσπρόσιτες κορυφές δίχως τίς σκάλες τής κοσμικής λογικής. Σού φυτεύουν τήν πίστη στήν καρδιά, χωρίς νά σού κουράσουν τό μυαλό.
Μητροπολίτης Μεσογαίας Νικόλαος

31 Αυγούστου 2024

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης:" Ο Θεός αξιοποιεί τα πάντα για το καλό!".

 
Πῶς θά καταλάβουμε ἂν τά ἐμπόδια εἶναι ἀπό τόν Θεό;
Ο ΘΕΟΣ ΑΞΙΟΠΟΙΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ (αγίου Παϊσίου)
–Μερικὲς φορὲς ξεκινᾶμε νὰ’ κάνουμε μιὰ δουλειὰ καὶ παρουσιάζονται ἕνα σωρὸ ἐμπόδια. Πῶς θὰ καταλάβουμε ἂν τὰ ἐμπόδια εἶναι ἀπὸ τὸν Θεό;
-Νὰ ἐξετάσουμε ἂν φταῖμε ἐμεῖς. Ἂν δὲν φταῖμε, τὸ ἐμπόδιο θὰ εἶναι ἀπὸ τὸν Θεὸ γιὰ τὸ καλό μας. Γι’ αὐτὸ δὲν πρέπει κανεὶς νὰ στενοχωριέται, ἂν δὲν ἔγινε ἡ δουλειὰ ἢ ἂν καθυστέρησε νὰ τελειώση.
Μιὰ φορὰ κατέβαινα βιαστικὸς ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Μονὴ Στομίου, νὰ πάω στὴν Κόνιτσα γιὰ μιὰ ἐπείγουσα δουλειά. Σὲ ἕνα δύσκολο σημεῖο τοῦ δρόμου – Γολγοθᾶ τὸ ἔλεγα – συνάντησα ἕναν γνωστὸ τοῦ μοναστηριοῦ, τὸν μπαρμπα-Ἀναστάση, μὲ τρία ζῶα φορτωμένα.
Ἀπὸ τὴν πολλὴ ἀνηφόρα εἶχαν ἀναποδογυρισθῆ τὰ σαμάρια τους καὶ ἕνα ζῶο ἦταν κοντὰ στὸν γκρεμὸ καὶ κόντευε νὰ πέση κάτω. «Ὁ Θεὸς σ’ ἔστειλε, Πάτερ», μοῦ εἶπε ὁ μπαρμπα-Ἀναστάσης.
Τὸν βοήθησα νὰ τὰ ξεφορτώσουμε καὶ νὰ τὰ ξαναφορτώσουμε, τὰ βάλαμε καὶ στὸν δρόμο καὶ τὸν ἄφησα. Ὅταν προχώρησα ἀρκετά, ἔφθασα σὲ ἕνα σημεῖο ὅπου μόλις πρὶν λίγο εἶχε γίνει κατολίσθηση σὲ μῆκος τριακόσια μέτρα καὶ εἶχε φαγωθῆ τὸ μονοπάτι. Δένδρα καὶ πέτρες εἶχαν κατεβῆ στὸ ποτάμι.
Ἂν δὲν καθυστεροῦσα, θὰ βρισκόμουν ἐκεῖ τὴν ὥρα ἀκριβῶς ποὺ ἔγινε ἡ κατολίσθηση. «Μπαρμπα-Ἀναστάση, εἶπα, μ᾿ ἔσωσες. Ὁ Θεὸς σ᾿ ἔστειλε».
Ὁ Χριστὸς ἀπὸ ψηλὰ βλέπει τὸν καθένα μας πῶς ἐνεργεῖ καὶ ξέρει πῶς καὶ πότε θὰ ἐνεργήση γιὰ τὸ καλό μας. Ξέρει πῶς καὶ ποῦ θὰ μᾶς ὁδηγήση, ἀρκεῖ ἐμεῖς νὰ ζητοῦμε βοήθεια, νὰ τοῦ λέμε τὶς ἐπιθυμίες μας καὶ νὰ ἀφήνουμε Ἐκεῖνον ὅλα νὰ τὰ κανονίζη.
Ἐγώ, ὅταν ἤμουν στὴν Ἱερὰ Μονὴ Φιλοθέου, ἤθελα νὰ πάω στὴν ἔρημο· σκεφτόμουν νὰ φύγω σὲ ἕνα ἐρημονήσι. Εἶχα συμφωνήσει μάλιστα μὲ ἕναν βαρκάρη νὰ ἔρθη νὰ μὲ πάη, ἀλλὰ τελικὰ δὲν ἦρθε. Ἦταν οἰκονομία Θεοῦ, γιατὶ ἤμουν ἀκόμη ἄπειρος καὶ θὰ πάθαινα μεγάλη ζημιὰ στὸ ἐρημονήσι· θὰ μὲ ἀφάνιζαν οἱ δαίμονες.
Ἀφοῦ δὲν μπόρεσα νὰ πάω ἐκεῖ, στράφηκα πρὸς τὰ Κατουνάκια. Ἀγάπησα τὴν ἔρημο τῶν Κατουνακίων καὶ προσευχόμουν καὶ ἑτοιμαζόμουν νὰ πάω ἐκεῖ. Ἤθελα νὰ ἀσκητέψω κοντὰ στὸν Γερο-Πέτρο (1), ἕναν πολὺ πνευματικὸ Πατέρα.
Μοῦ συνέβη ὅμως ἕνα γεγονὸς ποὺ μὲ ἀνάγκασε νὰ πάω στὴν Κόνιτσα καὶ ὄχι στὰ Κατουνάκια. Ἕνα βράδυ μετὰ τὸ Ἀπόδειπνο εἶχα ἀποσυρθῆ στὸ κελλί μου καὶ προσευχόμουν ὣς ἀργά. Κατὰ τὶς ἕνδεκα τὴν νύχτα ξάπλωσα νὰ ἡσυχάσω λίγο. Μιάμιση ἡ ὥρα ξύπνησα μὲ τὸ σήμαντρο τῆς μονῆς ποὺ μᾶς καλοῦσε στὸν Ναό.
Ἔκανα νὰ σηκωθῶ, ἀλλὰ ἦταν ἀδύνατο. Μιὰ ἀόρατη δύναμη μὲ κρατοῦσε ἀκίνητο. Κατάλαβα ὅτι κάτι συμβαίνει. Ἔμεινα καθηλωμένος στὸ κρεββάτι μέχρι τὶς δώδεκα τὸ μεσημέρι. Μποροῦσα νὰ προσεύχωμαι, νὰ σκέφτωμαι, ἀλλὰ δὲν μποροῦσα νὰ κινηθῶ καθόλου.
Ἐνῶ βρισκόμουν σ’ αὐτὴν τὴν κατάσταση, εἶδα σὰν σὲ τηλεόραση ἀπὸ τὴν μιὰ μεριὰ τὰ Κατουνάκια καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη τὴν Μονὴ Στομίου στὴν Κόνιτσα. Ἐγὼ μὲ λαχτάρα γύρισα τὰ μάτια μου πρὸς τὰ Κατουνάκια. Μιὰ φωνὴ τότε – ἦταν τῆς Παναγίας – μοῦ εἶπε καθαρά: «Δὲν θὰ πᾶς στὰ Κατουνάκια· θὰ πᾶς στὴν Μονὴ Στομίου».
«Παναγία μου, ἐγὼ ἔρημο Σοῦ ζητοῦσα καὶ Ἐσὺ μὲ στέλνεις στὸν κόσμο;», εἶπα. Ἄκουσα ξανὰ τὴν ἴδια φωνὴ νὰ μοῦ λέη αὐστηρά: «Θὰ πᾶς νὰ συναντήσης τὸ τάδε πρόσωπο, τὸ ὁποῖο θὰ σὲ βοηθήση πολύ». Ἀμέσως λύθηκα ἀπὸ ἐκεῖνο τὸ ἀόρατο δέσιμο καὶ πλημμύρισε ἡ καρδιά μου ἀπὸ τὴν θεία Χάρη.
Μετὰ πῆγα καὶ τὸ εἶπα στὸν Πνευματικό. «Αὐτὸ εἶναι τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, μοῦ εἶπε ὁ Πνευματικός. Μὴν κάνης ὅμως λόγο γιὰ τὸ γεγονός. Πὲς πὼς γιὰ λόγους ὑγείας – ἔβγαζα αἷμα ἐκείνη τὴν ἐποχὴ – θὰ χρειασθῆ νὰ βγῆς ἀπὸ τὸ Ὄρος καὶ πήγαινε». Ἄλλο ἤθελα ἐγώ, ἀλλὰ ὁ Θεὸς εἶχε τὸ σχέδιό Του.
Σκέφθηκα ὅτι ἦταν θέλημα Θεοῦ νὰ ἀνακαινίσω αὐτὸ τὸ μοναστήρι, καὶ ἔτσι θὰ ἐκπληρωνόταν καὶ ἕνα τάμα ποὺ εἶχα κάνει στὴν Παναγία, ὅταν ὑπηρετοῦσα στὸν στρατό, τότε μὲ τὸν πόλεμο. «Παναγία μου, εἶχα πεῖ τότε, βοήθησέ με νὰ γίνω καλόγερος καὶ θὰ δουλέψω τρία χρόνια νὰ Σοῦ φτιάξω πάλι τὸ καμένο Σου μοναστήρι».
Ὅπως ἀποδείχθηκε ὅμως ἐκ τῶν ὑστέρων, ὁ κύριος λόγος ποὺ ἡ Παναγία μὲ ἔστειλε ἐκεῖ ἦταν, γιὰ νὰ βοηθηθοῦν οἱ ὀγδόντα οἰκογένειες ποὺ εἶχαν γίνει προτεσταντικὲς νὰ ἐπιστρέψουν στὴν Ὀρθοδοξία.
Ὁ Θεὸς συχνὰ ἐπιτρέπει νὰ γίνη αὐτὸ ποὺ εἶναι γιὰ τὸ συμφέρον τῶν πολλῶν. Δὲν κάνει ποτὲ ἕνα καλὸ μόνο του, ἀλλὰ τρία-τέσσερα καλὰ μαζί. Οὔτε ποτὲ ἐπιτρέπει νὰ γίνη ἕνα κακό, ἐὰν δὲν βγοῦν ἀπὸ αὐτὸ πολλὰ καλά.
Ὅλα τὰ ἀξιοποιεῖ γιὰ ὄφελός μας, καὶ τὰ στραβὰ καὶ τὰ ἐπικίνδυνα. Τὸ καλὸ μὲ τὸ κακὸ εἶναι ἀνακατεμένα· καλὰ θὰ ἦταν νὰ εἶναι χωρισμένα, ἀλλὰ μπαίνουν τὰ προσωπικὰ συμφέροντα καὶ ἀνακατεύονται.
Ὁ Θεὸς ὅμως καὶ αὐτὸ τὸ μπερδεμένο τὸ ἀξιοποιεῖ. Γι’ αὐτὸ πρέπει νὰ πιστεύουμε ὅτι ὁ Θεὸς ἐπιτρέπει νὰ γίνεται μόνον ὅ,τι μπορεῖ νὰ βγῆ σὲ καλό, γιατὶ ἀγαπᾶ τὸ πλάσμα Του. Μπορεῖ λ.χ. νὰ ἐπιτρέψη ἕναν μικρὸ πειρασμό, γιὰ νὰ μᾶς προστατέψη ἀπὸ ἕναν μεγαλύτερο.
1) Βλ. Γέροντος Παϊσίου Ἁγιορείτου, Ἁγιορεῖται Πατέρες καὶ Ἁγιορείτικα, σ. 64-73.
από το βιβλίο: Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι Β’, Πνευματική Αφύπνιση,
εκδόσεις Ι. Ησυχ. άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος, Σουρωτή Θεσσαλονίκης

12 Αυγούστου 2024

π. Νικόλαος Λουδοβίκος: " Ε, μας λέει, μια μικρή φωτιά είναι, μ’ έναν κουβά νερό σβήνει".

 Όταν είχε ξεσπάσει ο πόλεμος στον Κόλπο, είχαμε φοβηθεί πολύ μη γίνει παγκόσμιος πόλεμος.
Βρέθηκα τότε στον άγιο Παΐσιο, τον επισκεφτήκαμε νωρίς εκείνο το πρωινό και ήταν ανήσυχος και έντονα πονεμένος.
Τι συνέβη γέροντα, τον ρωτήσαμε.
Άρχισε ο πόλεμος, μας είπε, το ήξερε ήδη πνευματικώ τω τρόπω.
Εκείνη την εποχή δεν υπήρχε στο Άγιον Όρος τρόπος να το μάθεις τόσο γρήγορα. 
Τον ρωτήσαμε λοιπόν τι θα γίνει.
Ε, μας λέει, μια μικρή φωτιά είναι, μ’ έναν κουβά νερό σβήνει.
Τι παρρησία! Όλη η ανθρωπότητα αγωνιούσε, κι ο άγιος γνώριζε ότι αυτό δεν ήταν κάτι. 
Γιατί είχε ήδη κάνει την προσευχή στον Θεό, την δική του προσευχή που ήξερε αυτός να κάνει, και είχε λάβει ήδη την απάντηση από τον Θεό. 
Αυτοί οι άνθρωποι είχαν λάβει το μεγαλείο να συγκυβερνούν μετά του Θεού τον κόσμο.
Αυτή η φράση είναι του αγίου Βαρσανουφίου, ο οποίος έμεινε έγκλειστος 40 χρόνια. 
Κι όταν τον ρώτησαν μετά από 40 χρόνια, τι κάνεις πάτερ, ζεις;
-Ζω.
-Και τι κάνεις;
-Συγκυβερνώ μετά του Θεού τον κόσμο.
Τέτοια μεγάλη παρρησία αξιώνονται μερικοί άνθρωποι. 
Ναι, αλλά αυτή η παρρησία δεν έχει αποκλειστεί από εμάς. Είναι βέβαιο γεγονός το ότι έχει αποκλειστεί, αλλά εμείς το αποκλείσαμε. 
Αυτό ακριβώς μας λέει και ο απόστολος Παύλος. Έχουμε έναν μικρό και ασήμαντο Θεό γιατί είμαστε μικροί και ασήμαντοι κι εμείς. 
Εάν όμως βλέπαμε τον Θεό του Πορφυρίου, του Παϊσίου, θα λέγαμε τι Θεός είναι αυτός! Αυτός ο Θεός είναι μέγας! 
Αυτό συμβαίνει γιατί ο Θεός σκηνώνει πάνω σε ανθρώπινες προαιρέσεις, εκεί κατοικεί, άλλον τόπο δεν έχει να κατοικήσει.
π. Νικόλαος Λουδοβίκος

12 Ιουλίου 2024

Η ιδιοτέλεια εμποδίζει την επικοινωνία με τον Θεό (Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης).

Η ιδιοτέλεια εμποδίζει την επικοινωνία με τον Θεό (Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης).
– Γέροντα, μοῦ εἴχατε πεῖ νὰ γεμίση ἡ μπαταρία μου μὲ πνευματικά. Πῶς θὰ γίνη αὐτό;
– Νὰ καλλιεργήσης τὴν πνευματικὴ ἀρχοντιά, τὸ φιλότιμο, γιὰ νὰ φύγη ἡ ἰδιοτέλεια. Ἡ ἰδιοτέλεια ἐμποδίζει τὴν προσευχή, γιατὶ χωρίζει τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὸν Θεό· δημιουργεῖ μόνωση. Ξέρεις τί θὰ πῆ μόνωση; Εἶναι σὰν νὰ σοῦ λέη ὁ Θεός: «Δὲν σὲ καταλαβαίνω, παιδάκι μου!».

– Μπορεῖ, Γέροντα, ἕνας μοναχὸς νὰ εἶναι συνεπὴς στὰ πνευματικά του καθήκοντα καὶ νὰ ὑστερῆ στὴν θυσία, στὴν ἀγάπη πρὸς τοὺς ἀδελφούς;
– Καὶ βέβαια μπορεῖ. Ἂν σκέφτεται μόνον τὸν ἑαυτό του, μπορεῖ νὰ κάνη προσευχές, μεγάλη ἄσκηση κ.λπ., ἀλλὰ νὰ ἔχη καὶ μεγάλη ἰδέα γιὰ τὸν ἑαυτό του καὶ νὰ ἀδιαφορῆ γιὰ τοὺς ἄλλους. Τότε ὅμως φτωχὸς πάντα θὰ μένη. Γιατί, ὅσο κανεὶς ἀσχολεῖται μὲ τὸν ἑαυτό του, ὄχι γιὰ νὰ ξερριζώση τὰ πάθη του, ἀλλὰ γιὰ νὰ κάνη ὅ,τι τὸν βολεύει, ὅ,τι τὸν εὐχαριστεῖ, δὲν μπορεῖ νὰ κάνη προκοπή.
– Δηλαδή, Γέροντα, καὶ στὸ διακόνημα καὶ σὲ ὅλη σου τὴν συμπεριφορὰ πρέπει νὰ εἶσαι ἐντάξει.
– Σὲ ὅλα! Γιὰ νὰ ἔχης ἐπαφὴ μὲ τὸν Χριστό, πρέπει νὰ ἀναπαύεται ὁ Χριστὸς μὲ ὅλη τὴν ζωή σου. Καὶ ὁ Χριστὸς ἀναπαύεται, ὅταν ἀναπαύης τὸν πλησίον σου μὲ τὴν καλὴ ἔννοια. Γι’ αὐτὸ τονίζω τὴν πνευματικὴ ἀρχοντιά, τὴν θυσία. Γιατί, ἂν κάποιος κάνη πνευματικὰ καὶ δὲν προσέχη στὰ ἄλλα, στὴν θυσία κ.λπ., ἀχρηστεύονται καὶ τὰ πνευματικὰ ποὺ κάνει.
Ὅταν εἶχα πάει στὸ Κοινόβιο1, μὲ ἔβαλαν ὡς ἀρχάριο νὰ βοηθῶ τὸν τραπεζάρη.
Τότε ἕνα γεροντάκι ὀγδόντα χρονῶν, τελείως ἐξαντλημένο, μοῦ ζήτησε νὰ τοῦ πηγαίνω στὸ κελλί του καμμιὰ σούπα. Τέλειωνα λοιπὸν τὴν διακονία μου καὶ τοῦ πήγαινα τὴν σούπα. Μιὰ μέρα μὲ εἶδε ἕνας ἀδελφὸς καὶ μοῦ εἶπε: «Μὴν τὸν καλομαθαίνης, γιατὶ μετὰ θὰ σοῦ ζητάη συνέχεια βοήθεια καὶ δὲν θὰ σὲ ἀφήνη νὰ ἡσυχάσης· οὔτε τὰ πνευματικά σου θὰ μπορῆς νὰ κάνης. Ἐγὼ ξέρεις τί ἔπαθα; Πῆγα μιὰ φορὰ λίγο νὰ τὸν βοηθήσω, γιατὶ ἦταν κρυωμένος, καὶ μετὰ δὲν μὲ ἄφηνε ἥσυχο· χτυποῦσε κάθε λίγο τὰκ‐τὰκ τὸν τοῖχο. “Κάνε ἀγάπη, ἔλεγε, κάνε μου ἕνα τσάι”. “Κάνε ἀγάπη, ἔλα, γύρισέ με λίγο”. Ὕστερα ἀπὸ λίγο, τὰκ‐τὰκ “κάνε ἀγάπη, βάλε μου ἕνα ζεστὸ τοῦβλο2”. Τοῦβλο‐τσάι, τοῦβλο‐τσάι, ποῦ νὰ προφθάσω μετὰ νὰ κάνω τὰ πνευματικά μου! Ἀγανάκτησα!».
Ἀκοῦς ἐκεῖ πέρα; Εἶναι φοβερό! Τὸ γεροντάκι νὰ ὑποφέρη, νὰ βογγάη, νὰ τοῦ ζητάη κάτι γιὰ νὰ ἀνακουφισθῆ, καὶ ἐκεῖνος νὰ μὴ θέλη νὰ πάη, γιὰ νὰ μὴ διακόψη τὰ πνευματικά του! Αὐτὰ εἶναι τελείως ξερὰ πράγματα. Πιὸ πολὺ θὰ μετροῦσε γιὰ τὸν Θεὸ τὸ «τοῦβλο‐τσάι» παρὰ οἱ μετάνοιες καὶ τὰ κομποσχοίνια ποὺ ἔκανε… καθ’ ὅλην τὴν ἐντέλειαν! Ἀπὸ τὴν μιὰ ἔλεγε: «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με», καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη: «Ἄσε με ἥσυχο»!
– Γέροντα, πῶς μπορεῖ νὰ ἔχη κανεὶς τὴν εὐλογία τοῦ Θεοῦ;
– Ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἔχη συγγένεια μὲ τὸν Θεό, ὁ Θεὸς δίνει τὴν εὐλογία Του. Ἀλλιῶς τί νὰ δώση; Νὰ καταπατιέται ἡ εὐλογία Του; Τὸ ἔχω ζήσει αὐτό. Ὅταν εἶχα πάει στὸ Σινᾶ3, ὑπῆρχε μεγάλη ἀνομβρία. Χρόνια εἶχε νὰ ρίξη μιὰ σταγόνα νερὸ καὶ αὐτὸ δυσκόλευε καὶ τὸ μοναστήρι καὶ τοὺς Βεδουίνους ποὺ ζοῦσαν κοντὰ σὲ αὐτό. Οἱ μοναχοὶ ἔκαναν προσευχὴ γιὰ τὴν ἀνομβρία, ἀλλὰ κανένα ἀποτέλεσμα. Τὴν ἐποχὴ τοῦ κλαδέματος τῶν ἐλιῶν4 πῆγα νὰ βοηθήσω κι ἐγώ. Ἀφοῦ κλάδεψαν οἱ Βεδουίνοι τὰ δένδρα, οἱ μοναχοὶ κράτησαν τὰ χοντρὰ κλαδιὰ γιὰ τὸ μοναστήρι καὶ τὰ λεπτὰ τὰ ἄφησαν σὲ μία ἄκρη. Οἱ Βεδουίνοι τοὺς παρακαλοῦσαν νὰ τοὺς τὰ δώσουν, γιὰ νὰ τὰ χρησιμοποιήσουν στὴν φωτιά, ὅταν μαγειρεύουν, καὶ νὰ ζεσταίνωνται τὸ βράδυ ποὺ κάνει πολὺ κρύο· ἐκεῖνοι ὅμως ἀρνήθηκαν καὶ οἱ Βεδουίνοι ἔφυγαν λυπημένοι.
Τὴν ἄλλη μέρα ποὺ ἦρθαν οἱ Βεδουίνοι καὶ τὰ ξαναζήτησαν, ἔκανα δεμάτια ὅλα τὰ λεπτὰ κλαδιὰ καὶ τοὺς τὰ ἔδωσα ὅλα. Τότε ἕνας ἡλικιωμένος Βεδουίνος μοῦ εἶπε: «Ἐσὺ εἶσαι καλὸς ἄνθρωπος· θὰ βρέξη». Πράγματι, μέχρι νὰ γυρίσω στὸ μοναστήρι, ἄρχισε νὰ βρέχη, καὶ ἔβρεξε πολύ. Ἡ εὐχὴ τοῦ Βεδουίνου ἄνοιξε τοὺς οὐρανούς. Τότε δὲν εἶπα σὲ κανέναν τὸ περιστατικὸ αὐτό.
______________________________
1 Στὴν Ἱερὰ Μονὴ Ἐσφιγμένου τὸ ἔτος 1953.
2 Παλαιότερα ζέσταιναν τούβλα και τα χρησιμοποιούσαν αντί για θερμοφόρες.
3 Τον Σεπτέμβριο του 1962.
4 Τον Φεβρουάριο του 1963.
(ΓΕΡΟΝΤΟΣ  ΠΑΪΣΙΟΥ  ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ – “ΛΟΓΟΙ ΣΤ’ – ΠΕΡΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ”. ΙΕΡΟΝ  ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ «ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ  ΙΩΑΝΝΗΣ  Ο  ΘΕΟΛΟΓΟΣ» ΣΟΥΡΩΤΗ  ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 2012)
 
(Πηγή ψηφ. κειμένου: entaksis.gr)

11 Ιουλίου 2024

Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης: " Νοικοκυριό και πνευματική ζωή της μητέρας".

ΝΟΙΚΟΚΥΡΙΟ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΉ ΖΩΉ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ. 
ΟΣΙΟΥ ΠΑΪΣΙΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ( ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ 12 ΙΟΥΛΙΟΥ)
ΓΕΡΟΝΤΑ, ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙ ΜΙΑ ΝΟΙΚΟΚΥΡΑ ΝΑ ΡΥΘΜΙΣΗ ΤΙΣ ΔΟΥΛΕΙΕΣ ΤΗΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΧΗ ΧΡΟΝΟ ΚΑΙ ΓΙΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗ; ΤΙ ΑΝΑΛΟΓΙΑ ΔΗΛΑΔΗ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΧΗ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ;
—  Οι γυναίκες συνήθως δεν έχουν μέτρο στις δουλειές τους. Θέλουν συνέχεια να ανοίγουν δουλειές. Ενώ έχουν πολλή καρδιά και θα μπορούσαν να κάνουν πολύ καλό νοικοκυριό στην ψυχή τους, ξοδεύουν την καρδιά τους σε ασήμαντα πράγματα.
Ας υποθέσουμε ότι έχουμε ένα ποτήρι με ωραία σχέδια, με γραμμές κ.λ.π. Και αν δεν είχε γραμμές, την δουλειά του πάλι θα την έκανε. Εκείνες όμως πάνε στο κατάστημα και αρχίζουν: «Όχι, τις θέλω μέχρι εκεί τις γραμμές, όχι έτσι, όχι αλλιώς». Και αν έχη και κανένα λουλούδι, ε, τότε είναι που σκιρτά η καρδιά! Έτσι η γυναίκα καταστρέφει όλη τη δυναμικότητά της. Σπάνια θα βρης κανέναν άνδρα να δώση προσοχή σε κάτι τέτοια. Και αν ένα πορτατίφ είναι λ.χ. είναι καφέ η μαύρο, ούτε που το προσέχουν οι άνδρες.
Αλλά η γυναίκα θέλει κάτι όμορφο, χαίρεται  δίνει ένα κομμάτι της καρδιάς της σε αυτό, άλλο κομμάτι σε κάτι άλλο, οπότε τι μένει για τον Χριστό; Τα χασμουρητά από την κούρασή της στην ώρα της προσευχής.Όσο απομακρύνεται η καρδιά της γυναίκας από τα όμορφα, τόσο πλησιάζει τον Χριστό. Και όταν η καρδιά δοθή στον Χριστό, τότε έχει μεγάλη δύναμη!
Είδα μια ψυχή αυτές τις μέρες που έχει αφεθή τελείως στον Θεό. Βλέπεις να καίη μέσα της μια γλυκιά φλόγα! Τα παίρνη όλα στα ζεστά. Ήταν τελείως κοσμική, αλλά είχε καλή διάθεση και κάποια στιγμή τινάχθηκε η σπίθα μέσα της. Χρυσαφικά, λούσα, όλα τα πέταξε. Τώρα ζη με μια απλότητα! Αγωνίζεται, κάνει δουλειά πνευματική. Με τι θυσία κινείται! Ζήλεψε τους Αγίους με την καλή έννοια. Τι κομποσχοίνι, τι νηστείες κάνει, τι Ψαλτήρι διαβάζει! Φοβερό! Αυτή τρέφεται με την άσκηση τώρα.
— ΓΕΡΟΝΤΑ, ΜΙΑ ΜΗΤΕΡΑ ΜΟΥ ΕΙΠΕ: «ΕΙΜΑΙ ΑΔΥΝΑΜΗ ΣΩΜΑΤΙΚΑ ΚΑΙ ΚΟΥΡΑΖΟΜΑΙ ΠΟΛΥ. ΟΥΤΕ ΤΙΣ ΔΟΥΛΕΙΕΣ ΠΡΟΛΑΒΑΙΝΩ ΝΑ ΚΑΝΩ, ΟΥΤΕ ΜΟΥ ΜΕΝΕΙ ΧΡΟΝΟΣ ΓΙΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗ».
—  Να απλοποιήση την ζωή της  για να της μένη χρόνος και για προσευχή. Με την απλότητα μια μητέρα μπορεί να κάνη πολλή προκοπή. Αν μια μάνα έχει απλοποιήσει τη ζωή της, αλλά κοπιάζει, γιατί έχει πολλά παιδιά, δικαιούται να πη «κουράζομαι». Αν όμως χάνη το χρόνο της κοιτάζοντας πώς θα παρουσιάση τακτοποιημένο το σπίτι της στους ξένους, τότε τι να πη κανείς; Μερικές μητέρες, για να τα έχουν όλα τακτοποιημένα στο σπίτι, περιορίζουν ασφυκτικά τα παιδάκια και δεν τα αφήνουν να μετακινήσουν μια καρέκλα ή ένα μαξιλάρι. Τους επιβάλουν στρατιωτική πειθαρχία, και έτσι τα παιδιά, ενώ γεννιούνται κανονικά, μεγαλώνουν δυστυχώς βλαμμένα. Ένας μυαλωμένος άνθρωπος, αν δη σε ένα σπίτι που έχει πολλά παιδιά όλα τα πράγματα στην θέση τους, θα βγάλη συμπέρασμα ότι ή τα παιδιά είναι βλαμμένα ή η μάνα είναι βάρβαρη και επιβάλλει στρατιωτική πειθαρχία. Υπάρχει φόβος στην ψυχή των παιδιών, γι´ αυτό πειθαρχούν.
Μια φορά είχα πάει σε ένα σπίτι με πολλά παιδιά. Πόση χαρά μου έδωσαν αυτά τα παιδάκια με τις παιδικές αταξίες τους, που χαλούσαν την κοσμική τάξη. Αυτό είναι η μεγαλύτερη αταξία, που κουράζει πολύ τον σημερινό άνθρωπο. Παλιά δεν υπήρχαν πνευματικά βιβλία, για να βοηθηθούν οι μητέρες με την μελέτη. Τώρα υπάρχουν ένα σωρό Πατερικά, ένα σωρό μεταφράσεις, αλλά δυστυχώς οι περισσότερες μητέρες ή ασχολούνται με κάτι χαζά ή εργάζονται, για να τα βγάλουν πέρα.
Η μάνα καλύτερα είναι να ασχολήται με την ανατροφή των παιδιών, παρά να καταπιάνεται σχολαστικά με το νοικοκυριό, με τα άψυχα πράγματα. Να τους μιλάη για τον Χριστό, να τους διαβάζη βίους Αγίων. Παράλληλα να ασχολήται και με το ξεσκόνισμα της ψυχής της, για να λαμποκοπάη πνευματικά. Η πνευματική ζωή της μητέρας θα βοηθήση αθόρυβα και τις ψυχές των παιδιών της. Έτσι και τα παιδιά θα ζουν χαρούμενα, και εκείνη θα είναι ευτυχισμένη, γιατί μέσα της θα έχη τον Χριστό. Αν η μάνα δεν ευκαιρή ούτε ένα «Τρισάγιο» να πη, πώς θα αγιασθούν τα παιδιά της;
— Και όταν, Γέροντα, μια μάνα έχη πολλά παιδιά και πολλές δουλειές;
—  Όταν κάνη τις δουλειές στο σπίτι, δεν μπορεί συγχρόνως να προσεύχεται; Εμένα η μητέρα μου μου έμαθε να λέω την ευχή. Όταν σαν παιδιά κάναμε καμμιά αταξία και πήγαινε να θυμώση, την άκουγα που έλεγε: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Όταν έβαζε το ψωμί στο φούρνο έλεγε: «Εις το όνομα του Χριστού και της Παναγίας». Και όταν ζύμωνε και όταν μαγείρευε, πάλι έλεγε συνέχεια την ευχή. Έτσι αγιαζόταν και το ψωμί και το φαγητό που έκανε, αγιάζονταν και αυτοί που το έτρωγαν. Πόσες μητέρες που είχαν αγία ζωή είχαν και αγιασμένα παιδιά!
Να, η μητέρα του Γέροντα Χατζη-Γεώργη. Ακόμα και το γάλα αυτής της ευλογημένης μάνας, που θήλαζε ο Γαβριήλ –το κατά κόσμον όνομα του Γέροντα Χατζη-Γεώργη ήταν ασκητικό! Είχε αποκτήσει δύο παιδιά και ύστερα ζούσαν με το σύζυγό της εν παρθενία, αγαπημένοι σαν αδέλφια. Είχε ασκητικό πνεύμα από μικρή, γιατί είχε αδελφή μοναχή, ασκήτρια, την οποία επισκεπτόταν και αργότερα με τα παιδιά της. Ο πατέρας του Γαβριήλ ήταν και αυτός ευλαβής και ασχολούνταν με το εμπόριο, γι´ αυτό τον περισσότερο καιρό τον περνούσε στα ταξίδια. Αυτό έδινε την ευκαιρία στην μητέρα του να ζη απλά, να μη «μεριμνά και τυρβάζη περί πολλά», να τον παίρνη μαζί της και να αγρυπνή με άλλες γυναίκες πότε στις σπηλιές και πότε στα εξωκκλήσια. Γι´ αυτό μετά έφτασε σε τέτοια μέτρα αγιότητος.
Η ευλάβεια της μητέρας έχει μεγάλη σημασία. Αν η μητέρα έχει ταπείνωση, φόβο Θεού, τα πράγματα μέσα στο σπίτι πάνε κανονικά. Γνωρίζω νέες μητέρες που λάμπει το πρόσωπό τους , αν και δεν έχουν από πουθενά βοήθεια. Από τα παιδιά καταλαβαίνω σε τι κατάσταση βρίσκονται οι μητέρες.
Πηγή: από το βιβλίο Γέροντος Παΐσιου Ἁγιορείτη Λόγοι Δ’, Οἰκογενειακὴ ζωή, Ἔκδοση Ἱερὸν Ἡσυχαστήριον “Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης ὁ Θεολόγος”

"Η κοίμηση του Αγίου Παϊσίου στις 12 Ιουλίου το 1994."

 
"Η κοίμηση του Αγίου Παϊσίου
στις 12 Ιουλίου το 1994."
Στις 11 ιουλίου είναι η μνήμη
της Αγίας Ευφημίας,
ο Άγιος Παΐσιος κοινώνησε για τελευταία φορά..
Με πολύ κόπο γονάτισε επάνω στο κρεβάτι.
Έκανε το σταυρό του και με τρεμάμενα χείλη είπε...
"Μνήσθητι μου Κύριε όταν έλθης εν τή βασιλεία σου."
Έπειτα οι αδελφές του έφεραν την εικόνα της Αγίας Ευφημίας 
και τον δίσκο με το κόλλυβό της...Πήρε δύο κόκκους σιτάρι ως ευλογία 
και ασπάστηκε την εικόνα της Αγίας Ευφημίας.
Παρατήρησε ότι δεν ήταν στολισμένη και είπε ούτε ένα λουλουδάκι δεν τις βάλατε...
Κατά το μεσημέρι πήγε στο ησυχαστήριο ο αρχιεπίσκοπος Σηναίου  Δαμιανός 
και ο Παΐσιος του ζήτησε να του διαβάσει την ευχή εις ψυχορραγούντα.
Ακόμη τον παρακάλεσε να του μνημονεύει.
Του είπε να με μνημονεύης γιατί πολλοί άλλοι θα με εγκαταλείψουν 
θα νομίζουν ότι δήθεν δεν έχω ανάγκη.
Η τελευταία εκείνη νύχτα Ήταν μαρτυρική.
Πονάω πονάω πολύ
έλεγε σιγανά και κοίταζε συνέχεια την εικόνα της Παναγίας..
Το δεξί του χέρι σχημάτιζε κάπου-κάπου το σημείο του Σταυρού.
Ενώ το αριστερό χέρι εκινείτο σαν να τραβούσε κομποσχοίνι.
Πότε πότε άνοιγε τα χέρια του σε προσευχή.
Κάποια στιγμή είπε.Μαρτύριο.
Η γερόντισσα που βρισκόταν δίπλα του δεν άκουσε και τον ρώτησε τι είπε.
Το επανέλαβε τρεις φορές.
Μαρτύριο μαρτύριο   μαρτύριό!!! 
Στις 9:30 η ώρα το πρωί όλες οι αδελφές πέρασαν να πάρουν για τελευταία 
φορά την ευχή του....
Ήταν προσηλωμένος στην εικόνα της Παναγίας και δεν μιλούσε..
Ο πόνος ήταν ζωγραφισμένος στο πρόσωπο του.
Ανέπνεε με πολύ δυσκολία...ενώ η πίεση του σιγά σιγά έπεφτε.
Όλα έδειχναν ότι έφτανε το τέλος...
Ο αναστημένος πνευματικά Παΐσιος βρισκόταν στο κατώφλι προς την μακαριότητα.
Σε μία στιγμή ο Άγιος Παΐσιος πήρε τρεις σύντομες εισπνοές και έσβησε....
Έγειρε ήσυχα το κεφάλι του στο πλάι  ενώ η αγιασμένη του ψυχή 
Είχε πετάξει στην αληθινή πατρίδα του τον   ουρανό...
Ήταν 11:00 η ώρα το πρωί της 12ης Ιουλίου 1994.
Οι αδελφές του φόρεσαν το σχήμα το ράσο και το κουκούλι..
Κατά τα άλλα ήταν τακτοποιημένος από μόνος του.
Τον έβαλαν σε ένα απλό νεκροκρέβατο και τον μετέφεραν στο παρεκκλήσιο 
των Αρχαγγέλων.
Γύρω του έβαλαν λίγα Μόνο λουλούδια βασιλικούς και τριαντάφυλλα.
Τα χέρια του σαν να ήταν ζωντανά κρατούσαν με ευλάβεια τον Σταυρό.
Η μορφή του ήταν ειρηνική Φωτεινή οσιακή είχε ιλαρότητα σκορπούσε χάρη.
Το απόγευμα το ησυχαστήριο άνοιξε για τους προσκυνητές.
Αλλά οι αδελφές δεν ανακοίνωσαν την κοίμηση του Παϊσίου σε κανέναν...
Αυτήν την εντολή είχε δώσει ο ίδιος ο Παΐσιος.
Η γερόντισσα κάλεσε τον εφημέριο του ησυχαστηρίου τον  π . Νικόλαο και του είπε ότι επιθυμία του Πατρός Παϊσίου ήταν να τελέσει μόνον εκείνος την εξόδιο ακολουθία.
Το δέχτηκε Με φόβο και χαρά... 
Φόβο διότι αισθανόταν ανάξιος να κηδέψει έναν Άγιο!
Χαρά για τη μεγάλη ευλογία που του χάριζε ο Θεός...
Μετά τη θεία λειτουργία εψάλη Η εξόδιος Ακολουθία.
Η εκφορά του Ιερού  σκηνώματος έγινε μέσα σε απόλυτο σκοτάδι.
Το μόνο φως ερχόταν από δύο ταπεινά φαναράκια που συνόδευαν τον Γέροντα.
Έτσι θέλησε να κηδευθή.
Σε όλη του τη ζωή ήθελε να κρύβεται.
Πλούτος του ήταν η προσωπική του αφάνεια.
Αυτό είχε φροντίσει να γίνει και στην κοίμηση του με το να μην ανακοινωθεί 
πριν περάσουν τρεις μέρες.
Τώρα πια ο Άγιος μας Παΐσιος Δεν πονάει και δεν υποφέρει.
Τώρα πια ο Άγιος μας Πετάει άνετα σαν άγγελος από τη μία άκρη του 
κόσμου στην άλλη και εύκολα βρίσκεται παντού κοντά σε κάθε άνθρωπο 
που τον επικαλείται με πίστη και ευλάβεια.
Ο Άγιος μας Παΐσιος έλαμψε στον κόσμο με τα καλά του έργα.
Δόξασε τον θεό με την αγία του ζωή.
Και ο Θεός τον δόξασε επιτελώντας δι' αυτού μέγιστα θαύματα!!! 
Όσιε του Θεού πρέσβευε υπέρ ημών

25 Ιουνίου 2024

Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης: " Δεν είναι ελευθερία όταν πούμε στους ανθρώπους ότι όλα επιτρέπονται. Αυτή είναι σκλαβιά...".

ΟΣΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ: ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΟΤΑΝ ΠΟΥΜΕ ΣΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΟΤΙ ΟΛΑ ΕΠΙΤΡΕΠΟΝΤΑΙ!
«Δεν είναι ελευθερία όταν πούμε στους ανθρώπους ότι όλα επιτρέπονται. Αυτή είναι σκλαβιά...
Για να προκόψη κανείς πρέπει να δυσκολευθή. Να ένα παράδειγμα: Έχουμε ένα δεντράκι. Το περιποιούμαστε, του βάζουμε πάσσαλο και το δένουμε με σχοίνι. Δεν το δένουμε όμως με σύρμα, γιατί θα του κάνουμε κακό. Με τους τρόπους αυτούς δεν περιορίζουμε το δέντρο; Και όμως δεν γίνεται αλλιώς. Για κοιτάξτε και το παιδάκι. Του περιορίζουμε την ελευθερία από την αρχή. Μόλις συλλαμβάνεται είναι περιορισμένο το κακόμοιρο στην κοιλιά της μητέρας· μένει εκεί εννιά μήνες… μόλις αρχίζει να μεγαλώνη του βάζουν κάγκελα κ.λ.π… Όλα αυτά είναι απαραίτητα για να μεγαλώση. Φαίνονται ότι του στερούν την ελευθερία, αλλά δίχως αυτά τα προστατευτικά μέτρα το παιδί θα πέθαινε από την πρώτη στιγμή.»
(Διονυσίου Τάτση, Αθωνικόν Ημερολόγιον, εκδ. Ορθοδόξου Τύπου, Αθήναι 1988, 71)

08 Ιουνίου 2024

Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης: " Πρέπει να έχουμε καλούς λογισμούς!".

 
Πρέπει να έχουμε καλούς λογισμούς. Αν δεν έχουμε, τότε και ο Μέγας Αντώνιος να είναι γέροντάς μας και να κάνει συνέχεια θαύματα, δεν θα μπορέσει σε τίποτα να μας βοηθήσει.
Ήταν ένας άνθρωπος σε μια πόλη και έλεγε ότι συνεχώς άκουγε στο ένα του αυτί να κελαηδά κάποιο πουλί.
Το έλεγε λοιπόν σε όλους τους δικούς του μέσα στο σπίτι και μάλιστα παραπονιόταν ότι από τις φωνές του πουλιού δεν μπορούσε να ησυχάσει.
 Επειδή όμως οι άλλοι, μη βλέποντας τίποτα, δεν τον πίστευαν, αυτός προσπαθούσε να τους πείσει ότι υπάρχει στο αυτί του κάποιο πουλί και ότι ο ίδιος το ακούει. Τότε, μετά από πολλά, οι συγγενείς του είπαν το γεγονός αυτό σε ένα γιατρό γνωστό τους.
 Εκείνος τους συνέστησε να αγοράσουν ένα μικρό πουλί, από αυτά που έχουν στα κλουβιά και τα πουλούν στην αγορά και μετά να του κάνουν ένα τηλεφώνημα, για να πάει να δει τον ασθενή.
Αφού, λοιπόν, αγόρασαν ένα πουλί, φώναξαν το γιατρό να έρθει. Του έδωσαν πρώτα το πουλί και έπειτα είπαν στον ασθενή ότι έρχεται ο γιατρός, για να τον εξετάσει, να δει τι είναι αυτό το κελαήδημα που ακούει.
Πήγε τότε ο γιατρός, ο οποίος με τρόπο βαστούσε το πουλί και τον ρώτησε τι έχει. Αφού εκείνος του είπε για το κελάηδημα που άκουγε, τον ρώτησε ο γιατρός από ποιο αυτί το ακούει. Του έδειξε ο άνθρωπος το αυτί και ο γιατρός του είπε:
-Για να δούμε!
Και πιάνοντας το αυτί κοίταξε μέσα λέγοντας:
-Εμ, βέβαια, ευλογημένε, είναι σκαλωμένο εδώ στο αυτί σου ένα πολύ μικρό πουλί, για αυτό παιδεύεσαι! Κάθισε δύο λεπτά για να το βγάλω!
Έκανε δήθεν προσπάθεια, για να βγάλει το γαντζωμένο στο αυτί του πουλί και προσποιούμενος ότι το έβγαλε, του το έδειξε και του είπε:
-Να το!Τώρα ακούς τίποτα;
Κι εκείνος χαρούμενα απάντησε:
-Όχι, τώρα σταμάτησε. Ευτυχώς που ήρθες, γιατρέ, διότι είχα αυτό το βάσανο στο αυτί μου και είχα και όλους αυτούς εδώ, που δεν με πίστευαν και με κορόϊδευαν!

 (ιερομονάχου Χριστοδούλου Αγιορείτου, Ο Γέρων Παΐσιος, Άγιον Όρος, 1994)

Και σε τρείς ημέρες δέχεται ο Θεός τον μετανοούντα.

  Κάποιοι αδελφοί ρώτησαν τον αββά Σισώη:" Αν πέσει ένας αδελφός σε αμαρτία, δεν χρειάζεται να μετανοήσει ένα χρόνο;". Και ο αββάς...