Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Γέροντας Εφραίμ Αριζόνας. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Γέροντας Εφραίμ Αριζόνας. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

27 Νοεμβρίου 2024

+ γέροντας Εφραίμ Αριζόνας:" Πίσω ἀπὸ τὸν πόνο, πίσω ἀπὸ τὴ θλίψη, πίσω ἀπὸ τὴ δοκιμασία, κρύβεται ἡ εὐλογία τοῦ Θεοῦ".

 
Πίσω ἀπὸ τὸν πόνο, πίσω ἀπὸ τὴ θλίψη, πίσω ἀπὸ τὴ δοκιμασία, κρύβεται ἡ εὐλογία τοῦ Θεοῦ
Ἡ θλίψη δὲν εἶναι ὡραία
Ὡστόσο, πίσω ἀπὸ αὐτό, πίσω ἀπὸ τὸν πόνο, πίσω ἀπὸ τὴ θλίψη, πίσω ἀπὸ τὴ δοκιμασία, κρύβεται ἡ εὐλογία τοῦ Θεοῦ, ἡ ἀναγέννηση, ἡ ἀναμόρφωση τοῦ ἀνθρώπου, τῆς οἰκογένειας. Σχεδὸν ὁ καθένας ἀποδίδει τὴ μετατροπή του σὲ κάποια δοκιμασία.
Πιστεύουν ὅτι ὅλα πᾶνε καλά, τότε ὁ Θεὸς παίρνει τὸ παιδί τους καὶ στὴ συνέχεια ὑπάρχει πένθος, πόνος κλπ. Στὴ συνέχεια ἔρχεται ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ ποὺ τοὺς ἐπισκιάζει, κάνοντας αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους ἤρεμους.
Πλησιάζουν στὴν Ἐκκλησία, προσεγγίζουν τὴν ὁμολογία, προσεγγίζουν τὸν ἱερέα. Χάρη σὲ αὐτὸ τὸ παιδὶ πηγαίνουν στὴν Ἐκκλησία. Ὁ πόνος τοὺς τοὺς κάνει νὰ ἀναζητοῦν, νὰ προσεύχονται γιὰ ἀνάπαυση, νὰ ζητοῦν λειτουργίες.
Ὁ πόνος ἀνακουφίζει τὴν καρδιὰ καὶ τὴν καθιστὰ εὐαίσθητη στὸ λόγο τοῦ Θεοῦ, ἐνῶ νωρίτερα ἦταν σκληρὴ καὶ μὴ δεκτική.
Γιὰ παράδειγμα, ἕνας ἄνθρωπος κατὰ τὴ διάρκεια τῆς νεανικῆς του ἔκστασης σκέφτεται: «Εἶμαι καὶ κανεὶς ἄλλος δὲν εἶναι». Ἐκεῖ πηγαίνουν οἱ βαθμοί, οἱ δόξες, ἡ ὑγεία, ἡ ὀμορφιὰ καὶ ὁτιδήποτε ἄλλο.
Ὡστόσο, ὅταν…. εἶναι στὸ κρεβάτι ἄρρωστος, σκέφτεται διαφορετικά. Ματαιοδοξία τῆς ματαιοδοξίας, ὅλα εἶναι ματαιοδοξία. Μπορῶ νὰ πεθάνω, σκέφτεται.
Ποιὸ εἶναι τὸ ὄφελος ἀπὸ ὅλα αὐτὰ καὶ ἀρχίζει νὰ σκέφτεται διαφορετικά. Εἶναι σὰν ἕνας ἄνθρωπος ποὺ τὸν πλησιάζει καὶ τοῦ λέει, “διαβάστε αὐτὸ τὸ βιβλίο καὶ ἐλέγξτε τί λέει”.
Ἀκούει ἕνα λόγο τοῦ Θεοῦ καὶ μετὰ τὸν ἀκούει.Καὶ ἂν τοῦ δώσετε ἕνα βιβλίο, ὁ πόνος τοῦ ἔχει ἤδη κάνει τὴν καρδιὰ τοῦ κατάλληλη καὶ ἀνοίγει τὸ βιβλίο καὶ τὴ Βίβλο καὶ τὸ διαβάζει καὶ ἀρχίζει ἔτσι τὴν ἀνάπαυση τοῦ ἀνθρώπου.
Καὶ ὅταν θεραπεύεται, ἀμέσως μετὰ σηκωθεῖ καὶ ζεῖ προσεκτικὰ τὴ ζωή του καὶ δὲν ζεῖ ὅπως πρὶν μὲ ὑπερηφάνεια καὶ μὲ τὴ φαντασία ποὺ εἶχε.
Ἡ ἀσθένεια καὶ ἡ θλίψη εἶναι μεγάλη ἰατρικὴ γιὰ τὴν πρόνοια τοῦ Θεοῦ νὰ φέρει τὸν ἄνθρωπο πιὸ κοντὰ σὲ αὐτὸν καὶ νὰ αὐξήσει τὴν ἀρετή του. Ὁ Ἰὼβ ἦταν ὁ καλύτερος ἄνθρωπος στὴ γῆ, ἀλλὰ ὁ Θεὸς ἤθελε νὰ τὸν κάνει ἀκόμα καλύτερο.
Προτοῦ δοκιμαστεῖ, ὁ Ἰὼβ δὲν ἦταν διάσημος. Μόλις δοκιμάστηκε καὶ ἀγωνίστηκε, ἀγωνίστηκε, στέφθηκε καὶ ἔγινε πλούσιος, ἀφοῦ ξεκίνησε τὴ δόξα τοῦ μέχρι σήμερα. Τὸ παράδειγμά του εἶναι τὸ πιὸ λαμπρὸ καὶ ἐνδυναμώνει κάθε ἄνθρωπο ποὺ δοκιμάζεται.
Ἐὰν δοκιμάστηκε νὰ εἶναι ἕνας ἅγιος, τόσο περισσότερο ἐμᾶς ποὺ εἴμαστε ἁμαρτωλοί.
Τὸ ἀποτέλεσμα ἦταν ὅτι ἔγινε Ἅγιος καὶ τοῦ δόθηκε πάλι χρόνια ζωῆς καὶ τὸν εὐλόγησε δύο φορὲς καὶ τρεῖς φορὲς μὲ αὐτὸ ποὺ εἶχε, καθιστώντας ἔτσι ἕνα λαμπρὸ παράδειγμα στοὺς αἰῶνες καὶ γιὰ νὰ χαλαρώσει καὶ νὰ πεῖ: «Ὅπως ὁ Κύριος ἤθελε ἔτσι συνέβη. Τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου νὰ εἶναι εὐλογημένο “.
Σκύβει τὸ κεφάλι του καὶ λέει: “Ὁ Θεὸς τὸ ἔδωσε καὶ ὁ Θεὸς ρὸ τὸ πῆρε” Καὶ ἀκόμα κι ἂν πῆρε τὸ παιδί μου, δὲν τὸν ἔχει δώσει ὁ Θεὸς σὲ μένα; Τὸ πῆρε. Ποῦ εἶναι τὸ παιδί μου; Στὸν παράδεισο. Τί συμβαίνει ἐκεῖ; Αὐτὸς ἀναπαύεται ἐκεῖ.
Πίσω ἀπὸ κάθε δοκιμασία παραμονεύει τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ τὸ ὄφελος ποὺ φυσικὰ δὲν μποροῦσε νὰ δεῖ ἐκείνη τὴν ὥρα , ἀλλὰ μὲ τὸ χρόνο θὰ γνωρίζει τὸ ὄφελος. Ἔχουμε πολλὰ τέτοια παραδείγματα.
Ὅπως καὶ οἱ Ἅγιοι Ἀνδρόνικοι καὶ Ἀθανασία. Ἦταν ἕνα ζευγάρι. Ἦταν κοσμηματοπωλεῖο μεγάλου πλούτου κλπ. Μέρος τοῦ κέρδους ἀπὸ τὴν ἐργασία τοῦ χρησιμοποιήθηκε γιὰ νὰ τροφοδοτήσει τὴν οἰκογένειά του.
Ἕνα ἄλλο μέρος τοῦ κέρδους τοῦ ἔδωσε στοὺς φτωχοὺς καὶ ἕνα τρίτο του κέρδους τοῦ δανείστηκε σὲ ἀνθρώπους ποὺ δὲν εἶχαν χρήματα, χωρὶς τόκο. Εἶχαν δύο εὐτυχεῖς κόρες.
Μία μέρα καὶ οἱ δύο ἔχασαν τὴ ζωή τους ἀπὸ ἀσθένεια. Καὶ οἱ δύο γονεῖς πῆγαν νὰ τὰ θάψουν.
Ἡ Ἀθανασία, ὁ ἀτυχής, θὰ ἔπεφτε ἀπρόσβλητα πάνω ἀπὸ τοὺς τάφους τους. Ὁ ἴδιος ὁ Ἀνδρόνικος. Μὲ μεγάλο πόνο ξεκίνησε γιὰ τὸ σπίτι. Ὁ φτωχὸς Ἀθανάσιος ἔμεινε πίσω γιὰ νὰ θρηνήσει τοὺς τάφους τους.
“Τὰ παιδιά μου” καὶ “Τὰ παιδιά μου” φώναξε. Ὁ ἥλιος ἔβγαινε καὶ τὸ νεκροταφεῖο ἔκλεινε. Μὲ τὴ θλίψη τῆς εἶδε ἕναν μοναχὸ νὰ ἔρχεται σὲ αὐτὴν καὶ νὰ τῆς λέει: “Κυρία γιατί φωνάζεις;”
Πῶς θὰ μποροῦσα νὰ μὴν κλαίω Πατέρα μου; “(Νόμιζε ὅτι ἦταν ὁ ἱερέας τοῦ νεκροταφείου).”
Ἔθαψα καὶ τὰ δύο παιδιά μου, τοὺς δύο ἀγγέλους μου, τοὺς ἔβαλα στοὺς τάφους τους καὶ ἐγὼ καὶ ὁ σύζυγός μου μέναμε μόνοι. Δὲν ἔχουμε πλέον παρηγοριὰ πιά.
Τῆς λέει: “Τὰ παιδιὰ σᾶς βρίσκονται σὲ παράδεισο μὲ τοὺς ἀγγέλους, εἶναι στὴ χαρὰ καὶ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ καὶ κλαῖτε, νὰ ἔχεις τὴν πεποίθηση καὶ εἶσαι χριστιανός.
” Ἔτσι ζοῦν τὰ παιδιά μου; Εἶναι ἄγγελοι; ”
Φυσικὰ τὰ παιδιὰ σᾶς εἶναι ἄγγελοι”
Ἦταν ὁ Ἅγιος της Ἐκκλησίας. Τέλος, τόσο ὁ Ἀνδρόνικος ὅσο καὶ ἡ Ἀθανασία ἔγιναν μοναχοὶ καὶ ἦταν ἁγιασμένοι.
Ὁ γέροντας Ἐφραὶμ τῆς Ἀριζόνα

14 Οκτωβρίου 2024

Γέροντας Εφραίμ Αριζόνας: " Η νηστεία των Χριστουγέννων".

Εντείνεται η Νηστεία των Χριστουγέννων και οι πιστοί συνεχίζουν πιο »αυστηρά» με ευλάβεια την νηστεία που η Εκκλησία μας προτείνει. 
Ο διάβολος όμως που νηστεύει και αγρυπνά 365 μέρες τον χρόνο λυσσά κυριολεκτικά αυτήν την περίοδο.
Φέτος περισσότερο από κάθε άλλη χρονιά, οι έριδες, οι τσακωμοί, οι πειρασμοί, οι αναποδιές και ότι άλλο σκαρφίζεται ο μισάνθρωπος σατανάς αυξάνονται αυτήν την περίοδο. 
Στόχος του πονηρού να μας αποδιοργανώσει, να μας εκνευρίσει, να μας κάνει να ξεχάσουμε πως αυτή η περίοδος είναι περίοδος συμφιλίωσης με Θεό και ανθρώπους.
Ένα πράγμα να θυμάστε.
Να αποφεύγεται τις κακοτοπιές και όταν κάποιο πρόβλημα εμφανίζεται ή τα πνεύματα με τους γύρω οξύνονται να κάνετε αγάπη και να επικαλείστε τη βοήθεια του Θεού λέγοντας την ευχή “Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με”. 
Αυτός ξέρει πολύ καλύτερα από εμάς πως θα χειριστεί τα προβλήματα μας και πως τα εμπόδια θα εξαφανιστούν από το δρόμο μας με την Δική Του παρέμβαση.
Αναφέρει ο μακαριστός Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας:
“Θα μεταχειρισθή ο σατανάς ποικίλας παγίδας, όπως σας παραλύση, δια να εξασθενήσετε και να χάσετε το ηθικόν σας, πλην όμως και εσείς εννοήσατε την πονηράν τέχνην και λάβετε μέτρα αντιστάσεως. 
Το ότι δοκιμάζεσθε, τούτο είναι από τον Θεόν, διότι σας προγυμνάζει δια την μάχην, σας ψήνει, σας παιδαγωγεί.
Όπως οι στρατιώται που γυμνάζονται εις τους κόπους της ασκήσεως εις τα γυμνάσια, εκεί πρώτα κάμνουν την θεωρίαν της μάχης και κατόπιν, 
όταν σαλπίση ή σάλπιγγα του πραγματικού πολέμου, γυμνασμένοι όντες ορμούν εις την μάχην με την εσωτερικήν συναίσθησιν, 
ότι γνωρίζουν πώς να πολεμήσουν, 
και είναι έτοιμοι να θυσιασθούν δια τον σκοπόν και την ιδεολογίαν των.
Κατά παρόμοιον τρόπον και υμείς τώρα. Αφού εκλήθητε να γίνετε στρατιώται του Ιησού και να πολεμήσετε τον εχθρόν Του, ο Χριστός, σας γυμνάζει προς διαπίστωσιν της προς Αυτόν αγάπης σας, «τις εστι ο αγαπών με, ει μη ο τηρών τας εντολάς μου;».
Θαρσείτε, τέκνα μου, μείνατε πιστοί και αφοσιωμένοι εις Εκείνον, που σας ηγάπησε με τελείαν αγάπην. 
Οι αξιωματικοί, προτού να αρχίση η μάχη, τους στρατιώτας τους εμψυχώνουν με διάφορα στρατιωτικά και ηρωϊκά εμβατήρια και με διαφόρους διηγήσεις πράξεων ηρωϊκών και τους εξάπτουν το αίσθημα της αυτοθυσίας, αύτη η εργασία τους δίδει πολλήν δύναμιν και ανδρείαν εις την διεξαγομένην μάχην.
Ούτω και ημείς, όπως έκαμαν και οι άγιοι, να μελετώμεν τους αγώνας των μαρτύρων, πως αυτοί ηγωνίσθησαν, καθώς και των οσίων πατέρων, πως ασκήτευσαν, πως εγκατέλειψαν τον κόσμον και τους πάντας και πως ουδέν τους ημπόδισεν εις το να ακολουθήσουν τον δρόμον, που οδηγεί εις τον Ιησούν. 
Αύτη η μελέτη θα σας τονώση πολύ την καλήν σας θέλησιν και προαίρεσιν, διότι πολλοί μη γνωρίζοντας τας κεκρυμμένας παγίδας εκάμφθησαν και εξέπεσον αι ψυχαί των από την ελπίδα της αιωνίου ζωής.
Μελετάτε την αγάπην του Ιησού μας, η αγάπη του Ιησού θα εξουδετερώση κάθε άλλην φυσικήν αγάπην, και όσον περισσότερον αφήσωμεν, τόσον περισσοτέραν αγάπην θα απολαύσωμεν του Θεού. 
Άνω πρόσχωμεν, όπου ο Ιησούς κάθεται εκ δεξιών του Θεού, άνω ας βλέπουσιν οι οφθαλμοί μας, διότι άνω εισί τα αιώνια και ατελεύτητα.
Μη κάτω, διότι τα πάντα γη και σποδός. Σκεφθήτε την ουράνιον πολυτέλειαν, εκεί η άπειρος σοφία του Θεού, εκεί τα κάλλη τα ακατανόητα, εκεί αι αγγελικαί μελωδίαι, εκεί ο πλούτος της θείας αγάπης. 
Εκεί η ανώδυνος ζωή, εκεί θα έχουν αφαιρεθή τα δάκρυα και οι στεναγμοί, εκεί μόνον χαρά, αγάπη, ειρήνη, πάσχα αιώνιον, εορτή που δεν θα έχη τέλος. 
Ω, βάθος πλούτου και γνώσεως Θεού! « Α οφθαλμός ουκ είδε, και ους ουκ ήκουσε και επί καρδίαν ανθρώπου ουκ ανέβη, α ητοίμασεν ο Θεός τοις αγαπώσιν Αυτόν» ( Α΄ Κορινθ.2,9 ). 
Προσέχετε την ευχήν, επιμείνατε προσευχόμενοι. 
Η προσευχή όλα θα τα τακτοποιήση.
Μη κάμπτεσθε καθόλου. Μείνατε στερεοί εις τον άγιον σκοπόν. Μείνατε κοντά εις τον Ιησούν δια να ζήσετε την πνευματικήν ευτυχίαν. 
Ουδεμία ευτυχία υπάρχει εκτός μιας και αυτή εν τω Χριστώ. 
Αι νομιζόμεναι ευτυχίαι εκτός Χριστού, λέγονται καταχρηστικώς, εφ’ όσον αποκτώνται με ένοχα μέσα και διότι τελειώνουν εντός ολίγου και οδηγούν τον άνθρωπον εις την αιώνιον δυστυχίαν.
Αγωνίζεσθε, τέκνα μου, οι άγγελοι πλέκουν στεφάνια με λουλούδια του παραδείσου. Ο Χριστός μας τα λογίζεται εις μαρτύριον. Τι ωραιότερον να μαρτυρή κανείς δια τον Χριστόν!”
Υπομονή και επιμονή λοιπόν στον σκοπό μας. Νηστεία από τα κοσμικά ήθη και μυαλό γρήγορο και σε επαγρύπνηση ώστε όλα να πάνε κατ’ ευχήν και να βιώσουμε Χριστούγεννα με Φώτιση αυτήν την χρονιά.
Γέροντας Εφραίμ Αριζόνας

09 Σεπτεμβρίου 2024

Γέροντας Εφραίμ Αριζόνας:" Ξεριζώνοντας το πάθος, σκίζει την καρδιά".

 
ΞΕΡΙΖΩΝΟΝΤΑΣ ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΣΚΙΖΕΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ!
Ευλογημένα μου παιδιά,
Λέγουν οι πατέρες ότι η καρδιά του ανθρώπου είναι μπλεγμένη με τις ρίζες των παθών, που είναι ακανθώδεις, και την έχουν «γαντζώσει» για τα καλά.
Μόλις, λοιπόν, επιχειρήση ο άνθρωπος με την φώτιση του Θεού να ξερριζώση ένα πάθος (ουσιαστικά να μεταμορφώση ένα πάθος) , να αρχίση να βγάζη τα ριζίδια, να τα πιάνη με την τσιμπίδα και να τα τραβάη, ξεριζώνοντας το πάθος σκίζει και την καρδιά! Σχιζομένη δε η καρδιά βγάζει αίμα και πονάει. Αν δεν κάνη ο άνθρωπος υπομονή στον πόνο, σταματάει εκεί και εγκαταλείπει τον αγώνα και μένει εμπαθής και αμαρτωλός. Αν όμως κάνη υπομονή στον πόνο, την βγάζει τη ρίζα του πάθους και απαλλάσσεται.
+ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΕΦΡΑΙΜ ΑΡΙΖΌΝΑΣ 

03 Ιουλίου 2024

Γέροντας Εφραίμ Αριζόνας: " Πνευματική ελεημοσύνη".

Μια άλλη μορφή της ελεημοσύνης είναι αυτή που δεν περιορίζεται στα υλικά πράγματα. Είναι αυτή, που κάνουν οι άνθρωποι που αγαπούν πραγματικά τον συνάνθρωπό τους. Θα τον επισκεφθούν στο νοσοκομείο, θα του πουν δυο λόγια, θα του πάνε ένα βιβλιαράκι, θα τον παρηγορήσουν και θα τον βοηθήσουν στην απελπισία του. Θα δουν έναν άλλο που βλασφημεί, θα του μιλήσουν με αγάπη, θα τον βοηθήσουν να αφήσει την βλασφημία. Γι' αυτό λέγει:''ο εξάγων άξιον εξ αναξίου ως το στόμα μου εσται''. Δηλαδή εκείνος, που έναν ανάξιο άνθρωπο τον κάνει άξιο με τον λόγο του, με μια καλή πράξη, με το παράδειγμά του, λέγει ο Χριστός, είναι σαν το στόμα μου. Όπως εγώ, ο Χριστός, με τον λόγο μου νουθετώ και επιστρέφω τους ανθρώπους, αυτό κάνει και η αγάπη για τον πλησίον. Πολλές φορές μπορεί να σώσουν από βέβαιο θάνατο σωματικό ή ψυχικό αυτοί οι άνθρωποι που χειρίζονται τον λόγο της αγάπης, από την οποία εμφορείται η καρδιά τους. Ένας λόγος παρήγορος, ένα νεύμα, μία απλή συμπαράσταση μπορεί να ξεκουράσει τον άλλον ψυχικά. Κι αυτή η ελεημοσύνη είναι ανεκτίμητη.
Καμία όμως ελεημοσύνη δεν είναι δυνατώτερη από την θυσία επάνω στην Αγία Τράπεζα. Η Ορθοδοξία μας έχει την Θεία Λειτουργία, που προσφέρει ωφέλεια και ανακούφιση σε χιλιάδες ψυχές. Σε μια Θεία Λειτουργία που μπορεί να γίνει, μνημονεύονται εκατοντάδες χιλιάδες ονόματα. Σε όλα αυτά πηγαίνει η βοήθεια, καθώς και στις ψυχές που βρίσκονται στον άλλο κόσμο, όταν εμείς οι ιερείς λέμε για αυτούς που έφεραν τα δώρα ''Μνήσθητι Κύριε...''. Και αυτός που πρόσφερε στην Θεία Λειτουργία ωφελείται, αλλά και όλοι οι άλλοι, για τους οποίους προσφέρει, και τους μνημονεύουν οι ιερείς.
Κανείς δεν μπορεί να βοηθήση εκείνους τους ανθρώπους που βρίσκονται πέραν του τάφου, γιατί, κατά το αγιογραφικό ''μετά θάνατον ουκ έστι μετάνοια'', δεν υπάρχει σωτηρία, διότι τελείωσε η πανήγυρις γι' αυτές τις ψυχές, έκλεισε η αυλαία. Πως θα ελεηθούν τώρα οι ψυχούλες αυτές που ενδεχομένως βρίσκονται σε καταδίκη, βρίσκονται στον προθάλαμο της κολάσεως, στο κρατητήριο και βασανίζονται; Ποιος θα τους βοηθήσει; Θα τους βοηθήσουμε εμείς οι ζώντες. Η Ορθόδοξος Εκκλησία μας τόσο όμορφα έχει τακτοποιήσει τα πάντα, για να βοηθήσει τις ψυχές που έχουν φύγει. Η Λειτουργία, τα μνημόσυνα, τα τρισάγια, οι ελεημοσύνες, οι καλές πράξεις, το κομποσχοίνι, οι προσευχές, οι μετάνοιες, το ''Θεός συγχωρέσοι'', όλα αυτά πηγαίνουν επάνω και βρίσκουν τις ψυχές και τις ωφελούν. Λοιπόν αυτή είναι πολύ μεγάλη ελεημοσύνη που δεν την ξέρει κανείς. Κάνεις μια Θεία Λειτουργία και με τα έξοδα και τον κόπο του ιερέως, που δεν είναι τίποτε, θα ελεήσης εκατοντάδες ψυχές που θα ανακουφιστούν και θα ξεκουραστούν εκεί στον άλλο κόσμο.
Να επιμεληθούμε, λοιπόν, αυτήν την αρετή, που είναι τόσο σπουδαία και να ελεούμε με ιλαρό πρόσωπο, με χαρά, με ευχαρίστηση. Όπως θα ελεήσουμε, θα ελεήση και εμάς ο Θεός. Πρέπει να κοιτάζουμε το ψυχικό κέρδος που θα βγάλουμε. Την χήρα με ένα δίλεπτο, την αξίωσε της Βασιλείας Του και του επαίνου του Αγίου Ευαγγελίου. Γίνεται ένα χρυσό παράδειγμα σε όλες τις γενεές και η ωφέλεια της ελεημοσύνης της συνεχώς πολλαπλασιάζεται και πηγαίνει στον ουρανό και την βρίσκει. Διότι τόσοι ωφελούνται από το δικό της παράδειγμα και η ωφέλεια αυτή φθάνει μέχρι την ψυχή της!
Ας ευχηθούμε, να μας αξιώσει ο Θεός να έχουμε μέσα και έξω ελεημοσύνη, για να ελπίζουμε και εμείς κατά την μεγάλη Κρίση του Θεού, έλεος και συγγνώμη. Αμήν.

02 Ιουλίου 2024

Γέροντας Εφραίμ Αριζόνας - «Ο Άναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω».

 
Γέροντας Εφραίμ Αριζόνας - «Ο Άναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω»
Ευλογημένα μου παιδιά, 
Κινούμενος από αγάπη και ενδιαφέρον θα προσπαθήσω με την ελάχιστη δύναμι, που υπάρχει, να σας πω δυο λόγια πατρικής στοργής και αγάπης…
…Εμείς οι ταλαίπωροι άνθρωποι- ων πρώτος ειμί εγώ- κρίνουμε εύκολα. Για έναν άνθρωπο, ή τον βλέπουμε αμαρτάνοντα ή ακούσαμε ότι αμάρτησε ή μας τον κατηγόρησαν άλλοι, αμέσως ασυζητητί , χωρίς έλεγχο, χωρίς βασανισμό, κατά πόσον είναι αυτό αλήθεια ή όχι, αμέσως καταφέρουμε τον λίθον του αναθέματος και τον χτυπάμε εφαρμόζοντας τον Μωσαϊκό νόμο.
Έχουμε τόσες αμαρτίες επάνω μας, είμεθα τόσο φορτωμένοι, έχουμε τόσα προσωπικά σφάλματα κι όμως έχουμε κάνει τόσα λάθη στις κρίσεις μας. Παρ’ ότι έχουμε συλλάβει τον εαυτό μας να κάνει κρίσεις λανθασμένες, επιμένουμε∙ και με την παραμικρή αιτία και αφορμή, αμέσως ξεκινούν οι γλώσσες, τα τηλέφωνα κι αρχίζουν τα «κατηγορώ» και το «κουτσομπολιό». Έτσι ο διάβολος ανοίγει τα βιβλιάρια όλων μας κι αρχίζει να καταγράφη μέσα στο ποινικό μας ευθύνες. Γιατί να γίνεται αυτό, εφ’ ‘όσον ο Χριστός μας μας διδάσκει πολύ καθαρά να μη κρίνουμε;
Ο Απόστολος Παύλος, το στόμα του Χριστού μας λέει: «Συ δε τί κρίνεις τον αδελφόν σου; ή και συ τί εξουθενείς τον αδελφόν σου; πάντες γαρ παραστησόμεθα τω βήματι του Χριστού… μηκέτι ουν αλλήλους κρίνωμεν» ( Ρωμ. 14, 10-13 ) . Και αν ακόμη βλέπουμε κάτι με τα μάτια μας, να αμφιβάλλουμε για την αλήθεια του πράγματος…
… Το Ευαγγέλιό μας, οι διδασκαλίες των Αποστόλων, όλων των Αγίων, των Επισκόπων, των ιερέων, των ιεροκηρύκων κραυγάζουν: «Μη κρίνετε». Η κατάκρισις είναι φοβερό αμάρτημα, μη νομίζετε ότι είναι μικρό. Ο Χριστός μας είπε : «Μη κρίνετε, ίνα μη κριθήτε… Εν ω μέτρω μετρείτε, μετρηθήσεται υμίν» ( Ματθ. 7, 2 ) .
Ο Θεός Πατέρας έδωσε την κρίσι στον Υιό, για να κρίνη τον κόσμο, κι έρχεται ο άνθρωπος από μόνος του και παίρνει την θέσι του Θεού για να κρίνη. Ο Υιός του Θεού, ο Χριστός δεν κατέκρινε την μοιχαλίδα, την πόρνη ,ενώ εμείς κατακρίνουμε. Εκείνος την σκέπασε, τη συγχώρησε, την ευλόγησε. Εμείς όμως; Πόσον εύκολα βγαίνει από το στόμα μας μία κρίσις, μόλις βλέπουμε κάτι, χωρίς να το εξετάσουμε καθόλου.
Ένας άγιος άνθρωπος, ο Γέροντάς μου, μου έλεγε: «Παιδί μου, αυτός που δεν κατακρίνει τον αδελφό του, είναι σημείον σωσμένου ανθρώπου». Δηλαδή, το ότι δεν κατακρίνει είναι απόδειξις και χαρακτηριστικό ότι είναι σωσμένος, καθαρός για την Βασιλεία του Θεού. Εφ’ όσον κυβερνά την γλώσσα του σωστά, ,αυτό σημαίνει ότι κυβερνά όλον τον εαυτόν του καλώς και κατά το θέλημα του Θεού.
Ποιά είναι όμως η ρίζα της κατακρίσεως κι από πού ξεκινάει; Ξεκινάει από την υπερηφάνεια και τον εγωισμό. Είναι η «ευπερίστατος αμαρτία» ( Εβρ. 12, 1 ) , κατά τον Απόστολο Παύλο. Σε κάθε περίστασι, σε κάθε στιγμή, σε κάθε υπόθεσι, όπου κι αν βρεθούμε το στόμα λέει, η σκέψι δουλεύει. Επομένως γινόμεθα πάρα πολύ ακάθαρτοι απ’ αυτό το πράγμα. Κρίνουμε από τον πολύ εγωισμό μας. Διότι εάν εγώ θεωρώ τον εαυτό μου άρρωστο , θα μπορώ να μιλήσω για άλλον άρρωστο και να τον κατακρίνω ως απρόσεκτο; Δέστε το παράδειγμα έμπρακτο στα νοσοκομεία. Όλοι έχουμε πάει εκεί σαν άρρωστοι ή σαν επισκέπται. Όσοι νοσηλευθήκατε, ακούσατε καμμιά φορά κανένα συνάρρωστό σας , να σας κατακρίνη, γιατί ήσασταν άρρωστος; Κανείς δεν μιλάει, γιατί σκέπτονται ότι ο ένας είναι στο μάτι, ο άλλος στο πλευρό άρρωστος κ.λ.π. ∙ κι επειδή όλοι πονούν, συμπονούν και τους άλλους. Ο ένας λυπάται τον άλλο και δεν ακούς κατάκρισι για την ασθένεια του ‘άλλου, Εκεί επικρατεί αναμαρτησία στην κατάκρισι.
Έξω όμως από το νοσοκομείο όλοι μιλούμε, κατηγορούμε τον αδελφό μας και θεωρούμε τον εαυτό μας ανώτερο κι ότι εμείς δεν σφάλλουμε. Καλά, εσύ βλέπεις την «αγκιδούλα» στο μάτι του αδελφού σου και το δοκάρι, που έχεις στο δικό σου μάτι δεν το βλέπεις;… 
…Ενώ η σωτηρία μας είναι πάρα πολύ σοβαρό πράγμα, συγχρόνως είναι και κάτι πολύ απλό, γιατί με πολύ απλά πράγματα, μπορούμε να αγιάσουμε.
Λέγω σοβαρό, γιατί αν απροσεκτήσουμε και δεν επιμεληθούμε την ψυχή μας, θα κολασθούμε αιώνια. Δεν συλλαμβάνουμε με την σκέψι, με την λειτουργικότητα του νου μας την έννοια της αιωνιότητος.
Εδώ όταν είμεθα άρρωστοι και πονάμε, τρέχουμε σε γιατρούς, σε παυσίπονα κ.λ.π. και προσπαθούμε με κάθε τρόπο να απαλλαγούμε. Πολλές φορές σε ασθένειες μακροχρόνιες έρχεται και μας «τριβελίζει» το μυαλό η αυτοκτονία, παρ’ όλο που ξέρουμε ότι η ασθένεια αυτή, είναι κάτι που θα τελειώση κάποια μέρα. Σκεφθήκαμε ότι μπορεί να πάμε στην κόλασι με τα δαιμόνια αιώνια; Εάν δούμε ένα δαίμονα, να ξέρετε ότι δε θα μπορέσουμε να ζήσουμε. Γι’ αυτό και δεν επιτρέπει ποτέ ο Θεός να δη ο άνθρωπος δαιμόνιο με τα μάτια τα σωματικά, γιατί ακαριαίως θα σταματήση η καρδιά από τον φόβο. Πώς λοιπόν θα είμαστε στο σκοτάδι, στα βασανιστήρια μαζί με τα δαιμόνια; Είναι φοβερό! Κι όμως από ένα χειρισμό λανθασμένο, από μια απροσεξία, από μία αμέλεια, από μία λήθη μπορούμε να την πάθουμε την δουλειά. Γι’ αυτό έχει σοβαρότητα το θέμα. Πρέπει νύχτα-μέρα να προσευχώμεθα, να γονατίζουμε, να κλαίμε, να παρακαλούμε τον Θεό να στείλη φώτισι, να ξυπνήση τον νου και την ψυχή μας και να μας δώση συναίσθησι των κακών μας, για να πενθήσουμε εδώ και να κλαύσουμε τώρα τις αμαρτίες μας.
Ας ετοιμαζώμεθα να αντιμετωπίσουμε τον θάνατο χωρίς η συνείδησίς μας να μας κατηγορή δυνατά. Θα φύγουμε πάλι με πταίσματα- δεν θα είμεθα ως λευκή περιστερά- αλλά αυτά τα πταίσματα να μην είναι τέτοια που θα μας «βουλιάξουν» . Διότι θα έχουμε ως αντιστάθμισμα και καλά έργα, τα οποία θα είναι δυνατά, όταν τεθούν στο άλλο μέρος της πλάστιγγος, να υπερακοντίσουν τα απλά αμαρτήματα, διότι τα άλλα θα τα έχουμε ξεκαθαρίσει με το μυστήριον της Ιεράς Εξομολογήσεως και θα έχουν σβήσει. Θα έχουν μείνει αυτά τα οποία μπορεί να έχη κι ένας άγιος άνθρωπος∙ και μία σκέψι, κι ένας θυμός είναι αμάρτημα∙ αλλά το «εκ συναρπαγής ουκ αφαιρεί την αγιότητα του ανθρώπου». Δηλαδή υπάρχουν αμαρτήματα τόσον ελαφρά, που δεν προσβάλλουν την αγιότητα ενός αγίου ανθρώπου, αλλά απλώς επιτρέπονται από τον Θεό, για να τον κρατούν στην ταπείνωση . Διότι καμμία αρετή ποτέ δεν τελειώνεται μέχρι τέλους τελείως, η δε μετάνοια ποτέ. Ποτέ δεν τελειοποιείται. Πάντα είναι ατελής, είναι ανοιχτή, γιατί είμεθα άνθρωποι και κάθε στιγμή ενδέχεται να πέσουμε.
Έτσι, όπου βλέπετε, παιδιά, ότι κάπου κουτσαίνετε, ,κάπου δεν πάει κάτι καλά, μην το αφήνετε, βάλετε φάρμακο να θεραπευθή. Προσευχή με γόνατα και αίτημα μετά δακρύων: «Κύριε πρόφθασον …διόρθωσέ με σ’ αυτό… διόρθωσε με σ’ εκείνο…». Αυτό θα μας βοηθήση να μην έχουμε βασικά σφάλματα και θανάσιμα αμαρτήματα και να ασφαλίσουμε την ψυχή μας κρατώντας την υγιή, καθαρή και έτοιμη για την αιώνια ζωή. Αμήν. Γένοιτο!
Από το βιβλίο «ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΕΦΡΑΙΜ ΦΙΛΟΘΕΪΤΟΥ Η ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ» (ΟΜΙΛΙΑΙ) ΤΟΜΟΣ Α΄ ΕΚΔΟΣΙΣ  ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΦΙΛΟΘΕΟΥ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ  2005

30 Ιουνίου 2024

"Πώς οι 12 Απόστολοι επισκέφθηκαν για πρώτη φορά τον Γέροντα Εφραίμ της Αριζόνας στην γιορτή τους, επιβραβεύοντας την αγία υπακοή του νεαρού Εφραίμ στον Γέροντα Ιωσήφ τον Ησυχαστή.."

 "Πώς οι 12 Απόστολοι επισκέφθηκαν για πρώτη φορά τον Γέροντα Εφραίμ της Αριζόνας στην γιορτή τους, επιβραβεύοντας την αγία υπακοή του νεαρού Εφραίμ στον Γέροντα Ιωσήφ τον Ησυχαστή.."
Μας διηγείται ο ίδιος ο Γέροντας Εφραίμ:
Μία ημέρα, των Αγίων Αποστόλων ήταν, ήρθε ο παπα-Εφραίμ από  τα Κατουνάκια να μας λειτουργήση. Και μου έδωσε εντολή ο Γέροντας Ιωσήφ  να μαγειρέψω ένα καλό φαγάκι, επειδή ο παπα-Εφραίμ ήταν πολύ φιλάσθενος  και στα πρόθυρα σχεδόν της φυματιώσεως.
Έσπευσα στην υπακοή και εκεί που του μαγείρευα, ο Γέροντας στεκόταν πάνω από το κεφάλι μου και μου έλεγε:
– Δεν ξέρεις να μαγειρεύης τρομάρα να σου ’ρθη. Έτσι μαγειρεύει ο κόσμος και θες να το φάη κι ο παπάς;
Μόλις τελείωσα, ήρθε στο τσαρδάκι που είχαμε για μαγειρείο και μου λέει:
– Άντε, ζαβέ, φέρ’ το γρήγορα!
Πήγα το φαγάκι και το έδωσα στον Παπά.
– Φύγε από μπροστά μου! Να χαθής, να μη σε βλέπουν τα μάτια μου! Γκρεμοτσακίσου γρήγορα στο κελί σου!
– Να ’ναι ευλογημένο, είπα.
Πήρα λοιπόν την ευχή του Γέροντα και πήγα στο κελλάκι μου, που ήταν  δίπλα. Έ! Μόλις πάτησα το πόδι μου μέσα, ήρθε η ευλογία του Θεού με την  ευχή του Γέροντα! Είχα τέτοια επίσκεψι από τον Θεό, που μόνο τα σωματικά  μου μάτια δεν έβλεπαν τους Αγίους Αποστόλους! Τόση Χάρις! Τόση ευλογία!  Παράδεισος στην καρδιά μου! Ποτάμι τα δάκρυά μου! Όχι γιατί με μάλωσε ο  Γέροντας, αλλά επειδή δεν μπορούσα να συγκρατήσω την χαρά και την θεία  ευφροσύνη, που ένοιωθα από την παρουσία των Αγίων Αποστόλων.

23 Ιουνίου 2024

Σύντομο βιογραφικό γέροντος Εφραίμ Αριζόνας .

 Ο Γέροντας Εφραίμ, κατά κόσμον Ιωάννης Μωραΐτης, γεννήθηκε στον Βόλο στις 24 Ιουνίου 1928, που είναι και η γενέθλια ημέρα του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου, τον οποίο είχε σε ευλάβεια σε όλη του τη ζωή. Τα παιδικά του χρόνια τα πέρασε με φτώχεια, βοηθώντας τον πατέρα του, Δημήτριο, στην εργασία του και ακολουθώντας το παράδειγμα της ευσεβούς μητέρας του, Βικτωρίας (η οποία έγινε αργότερα μοναχή με το όνομα Θεοφανώ). Αυτή η άγια ψυχή ήταν η πρώτη οδηγός του Γιάννη. [...] 
https://www.youtube.com/watch?v=2qEH9b8xNi0
(Από την έκδοση)
Σύντομο βιογραφικό γέροντος Εφραίμ Αριζόνας 
Σε ηλικία 14 χρονών άρχισε να λαχταρά τον μοναχισμό, αλλά δεν πήρε ευλογία από τον πνευματικό να πάει στο Άγιο Όρος έως ότου έγινε 19 χρονών.
Με την άφιξη του στο Άγιο Όρος, στις 26 Σεπτεμβρίου 1947, πήγε κατευθείαν στον γέροντα Ιωσήφ (Ησυχαστή), στη σπηλιά του Τιμίου Προδρόμου, ο οποίος τον αποδέχτηκε στην αδελφότητα του, και έκανε την κουρά του 9 μήνες αργότερα το 1948 με το όνομα Εφραίμ.
Από υπακοή στο γέροντά του, ο μοναχός Εφραίμ χειροτονήθηκε διάκονος και στη συνέχεια ιερέας.
Η ζωή στην αδελφότητα του γέροντος Ιωσήφ ήταν πολύ αυστηρή και ασκητική.
Μετά την κοίμηση του γέροντος Ιωσήφ το 1959, συγκεντρώθηκαν αρκετοί μοναχοί γύρω από γέροντα Εφραίμ που τον είχαν ως πνευματικό πατέρα.
Το 1973 η αδελφότητά του μετακόμισε στην Ιερά Μονή Φιλοθέου όπου έγινε και ηγούμενός της. Λόγω της φήμης του γέροντος Εφραίμ, η μοναστική αδελφότητα μεγάλωσε γρήγορα.
Του ζητήθηκε από την επιστασία του Αγίου Όρου, να αναβιώσει και να επανδρώσει πολλά μοναστήρια στο Άγιο Όρος τα οποία έπασχαν από λειψανδρία, όπως του Ξηροποτάμου, Κωνσταμονίτου και Καρακάλλου. Αυτά τα μοναστήρια είναι κάτω από την πνευματική του καθοδήγηση μέχρι και σήμερα.
Επίσης υπάρχουν πολλά άλλα μοναστήρια στην Ελλάδα κάτω από την πνευματική καθοδήγηση του γέροντος Εφραίμ, όπως η Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου στις Σέρρες, της Παναγίας της Οδηγήτριας στην Πορταριά (Βόλος) και αυτό του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, πρώην μετόχι της Φιλοθέου, στη νήσο της Θάσου.
Το 1979 έφθασε στον Καναδά για λόγους υγείας.
Ο π.Εφραίμ, μόλις έφθασε στον Καναδά και άρχισε τις εξετάσεις στους γιατρούς, συγχρόνως άρχισε να εξομολογεί, να νουθετεί και να διδάσκει τους απόδημους Έλληνες. Η ποιμαντική του δράση, κατόπιν προσκλήσεων, από τον Καναδά εξαπλώθηκε στις Η.Π.Α. Έκτοτε οι επισκέψεις συνεχίσθηκαν και η ποιμαντική προσφορά του όλο και αυξανόταν.
Τότε σιγά-σιγά άρχισε να καλλιεργείτε η σκέψη να ιδρυθεί μοναστήρι στην Αμερική, ώστε ο απόδημος ελληνισμός να έχει μια μόνιμη βάση πνευματικού ανεφοδιασμού. Πράγματι άρχισαν ενέργειες και ιδρύθηκαν στην αρχή δύο μοναστήρια, το ένα στο Μόντρεαλ του Καναδά και το άλλο στο Πίτσμπουργκ των Η.Π.Α. Έγινε συνέχεια με την ίδρυση και άλλων μοναστηριών, με αποτέλεσμα σήμερα να υπάρχουν 19 μοναστήρια και να δημιουργούνται άλλα δύο αυτή τη στιγμή.
Συνέχισε να είναι πνευματικός πατέρας ιερών μονών στο Άγιο Όρος και 8 γυναικείων μοναστηριών σε όλη την Ελλάδα, αλλά καθώς δεν ήταν πρακτικό να είναι ηγούμενος της Ιεράς Μονής Φιλοθέου, καθώς έλειπε για μεγάλα χρονικά διαστήματα στην Βόρεια Αμερική, παραιτήθηκε το 1990.
Στην Αμερική έως σήμερα έχει ιδρύσει 19 μοναστήρια, 17 είναι στις Η.Π.Α. και τα 2 είναι στον Καναδά (ανδρικά και γυναικεία), τα οποία υπάγονται στην Ελληνορθόδοξη Αρχιεπισκοπή Αμερικής και Καναδά.
Τα μοναστήρια είναι τα εξής: δύο στη Φλόριντα, δύο στο Τέξας, δύο στο Σικάγο, δύο στη νότια Καρολίνα, ένα στη Νέα Υόρκη, ένα στην Ουάσιγκτον, ένα στην Πενσυλβανία, ένα στην Καλιφόρνια, ένα στο Ιλινόις, ένα στο Μίτσιγκαν, ένα στο Μόντρεαλ, και ένα στο Τορόντο, αφιερωμένα στο Χριστό, στην Παναγία και σε διαφόρους Αγίους.
Επίσης έχει κατασκευάσει ένα γηροκομείο.
Σήμερα ο γέροντας Εφραίμ (((ΕΙΝΑΙ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ ΠΙΑ.))) και ευλογημένος τάφος του είναι  στο μοναστήρι του Αγίου Αντωνίου στην έρημο της Αριζόνας, λίγη ώρα μακριά από την πρωτεύουσα της Αριζόνας το Phoenix και κοντά στην πόλη Florence.
Ιερά Μονή Αγίου Αντωνίου
Η ίδρυση και κατασκευή της Ιεράς Μονής Αγίου Αντωνίου ξεκίνησε το 1995. Η ιερά μονή είναι ανδρική και λειτουργεί με περίπου 35 μοναχούς από διάφορες εθνικότητες, με ηγούμενο τον αγιορετίτη ιερομόναχο π. Παϊσιο που προέρχεται από το Άγιο Όρος.
Το μοναστήρι έχει τώρα έκταση 2000 στρεμμάτων και το επισκέπτονται καθημερινά πολλοί προσκυνητές από όλο τον κόσμο.
Το μοναστήρι του Αγ. Αντωνίου είναι κοινόβιο με 5 εκκλησίες, του Αγ. Αντωνίου και Αγ. Νεκταρίου, του Αγ.Νικολάου, η οποία είναι πετρόκτιστη, του Αγ. Σεραφείμ, του Αγ. Δημητρίου, ρωσικού τύπου, και του Αγ. Γεωργίου. Κοντά στο μοναστήρι πάνω σε ένα λοφίσκο επίσης είναι κτισμένο το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία, όμοιο με τα εκκλησάκια της Σαντορίνης, με χρώματα του μπλε και του άσπρου.
Το μοναστήρι προσφέρει συσσίτια για φτωχούς και σε δημιούργησε ίδρυμα για φτωχές και εγκαταλειμμένες γυναίκες στην πόλη του Tuscon.
Οι μοναχοί από την Ελλάδα είναι ελάχιστοι, η πλειονότητα των μοναχών αποτελείται από γηγενείς ορθοδόξους της Αμερικής διαφόρων εθνοτήτων και από προσήλυτους. Η γλώσσα των ακολουθιών είναι η ελληνικής, καθώς όλοι οι μοναχοί μαθαίνουν την ελληνική γλώσσα και την βυζαντινή μουσική.
Οι μοναχοί ακολουθούν και εφαρμόζουν επακριβώς τις Βυζαντινές παρακαταθήκες, τις παραδόσεις, τις ιερές ακολουθίες, τις ολονυχτίες, τις προσευχές και τη ζωή με το ωράριο του Αγίου Όρους.

21 Ιουνίου 2024

+Γέροντας Εφραίμ Αριζόνας: "ΝΑ ΣΤΕΛΝΕΤΕ ΣΤΟΥΣ ΚΕΚΟΙΜΗΜΕΝΟΥΣ ΤΡΟΦΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ, ΜΕ ΠΟΝΟ ΨΥΧΗΣ".

 
+ Γέροντας Εφραίμ Αριζόνας: "ΝΑ ΣΤΕΛΝΕΤΕ ΣΤΟΥΣ ΚΕΚΟΙΜΗΜΕΝΟΥΣ ΤΡΟΦΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ, ΜΕ ΠΟΝΟ ΨΥΧΗΣ". 
Ένα να ξέρετε, πως ο Χριστός μας, περιμένει τις προσευχές μας (για τους νεκρούς μας) για να τους ελεήση.
Αυτός μας φωτίζει να προσευχώμεθα, για να βρη αιτία με την θεία Δικαιοσύνη Του, για να τους ελεήση.
Πάρα πολύ ευαρεστείται όταν ενθυμούμεθα τις βασανισμένες ψυχές του Άδου.
Όχι μόνο ωφελούμε, αλλά ωφελούμε και την δική μας ψυχή μ’ αυτού του είδους την αγάπη. 
Και μάλιστα, αυτή η ψυχική ελεημοσύνη είναι ασυγκρίτως ανωτέρα της ελεημοσύνης προς τους ζώντας φτωχούς ανθρώπους.
Και να ξέρατε πόσο την περιμένουν οι φτωχούλες ψυχές.
Γι’ αυτό σας θερμοπαρακαλούν δι’ εμού, ποτέ να μη τις ξεχάσετε, καθημερινά να τις στέλνετε τροφή προσευχής με πόνο ψυχής και να ξέρετε το πόσο θα σας ευγνωμονούν και θα εύχονται στο Θεό για σας.
Με ανύστακτες ευχούλες, στοργή και πατρική αγάπη.
† Ο πατέρας σας Εφραίμ, Αριζόνα.


26 Μαΐου 2024

Γέροντας Εφραίμ Αριζόνας: " Η αγάπη δε φαίνεται από το τι δίνεις, αλλά πώς το δίνεις".

 
Ένας άγιος έλεγε: «Κύριε, κάνε με να βοηθήσω κι όχι να με βοηθήσουν. Κάνε με να αγαπήσω, κι όχι να με αγαπήσουν. Κάνε με να κατανοήσω κι όχι να με κατανοήσουν».Η αγάπη, όπως την δίδαξε ο Κύριος, όχι παραποιημένη από τους ανθρώπους, είναι έκφραση της θυσίας. Είναι της καρδιάς καρπός και της προαιρέσεως προσφορά. Η αγάπη δεν φαίνεται από το τι δίνεις αλλά από το πώς το δίνεις. Αγάπη δεν είναι το άπλωμα του χεριού, αλλά το δόσιμο της καρδιάς.
Γέροντας Εφραίμ Αριζόνας
(Φωτο: Ο γέροντας Εφραιμ στον τάφο της μητέρας του)...

Και σε τρείς ημέρες δέχεται ο Θεός τον μετανοούντα.

  Κάποιοι αδελφοί ρώτησαν τον αββά Σισώη:" Αν πέσει ένας αδελφός σε αμαρτία, δεν χρειάζεται να μετανοήσει ένα χρόνο;". Και ο αββάς...