Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Όσιος Αθανάσιος Χαμακιώτης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Όσιος Αθανάσιος Χαμακιώτης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

16 Αυγούστου 2024

Άγιος Αθανάσιος Χαμακιώτης: "Και τώρα, Κύριε, Εσύ κι εγώ!".

 
Γέροντας, π. Αθανάσιος Χαμακιώτης: Και τώρα, Κύριε, Εσύ κι εγώ!
Γέροντας, Ιερομόναχος, π. Αθανάσιος Χαμακιώτης (1891–1967).
 Έλεγε ο μακαριστός Μητροπολίτης Άρτης Ιγνάτιος: «Τόση ήταν η ευλάβειά του [του Γέροντα, π. Αθανασίου Χαμακιώτη] και η αφοσίωσή του στη θεία Λειτουργία, ώστε και φίδια να τον δάγκωναν δεν θα έπαιρνε είδηση».
Όταν έλεγε «τα σα εκ των σων» ακουγόταν ένας γδούπος και όλοι έπεφταν γονατιστοί. Κανείς δεν μπορούσε να σταθεί όρθιος. Ποιος μπορεί να περιγράψει τον τόνο και το χρώμα της φωνής του, όταν πρόφερε τα λόγια του καθαγιασμού.
Και ερχόταν η ώρα της θείας Μεταλήψεως. Η θεία Λειτουργία στο αποκορύφωμά της. Τα παιδιά του έφερναν στην κατάλληλη στιγμή το ζέον που έβραζε, έτσι το ήθελε.
– Να βράζει παιδί, το ζέον πρέπει να είναι καυτό.
 Διηγείται ένα από τα «παπαδάκια»: «Όταν του πηγαίναμε το ζέον, το σκεύος έκαιγε. Δεν πιανόταν. Αυτός δεν ενοχλείτο καθόλου. Το έπιανε με το χέρι του και το έριχνε σταυρωτά στο Άγιο Ποτήριο. Όλα τα παιδιά απορούσαμε πώς δεν καιγόταν. Όσες φορές πήγαμε να το ακουμπήσουμε καιγόμασταν… Έπειτα μας έβγαζε από το ιερό. Ήθελε να μείνει μόνος του αυτή την ιερή στιγμή».
 Και αυτό έχει την εξήγησή του, όπως γράφει ο π. Α.Ρ.: «Είχε ιδιάζουσες παιδαγωγικές αντιλήψεις. Φρόντιζε με ιδιαίτερο ενδιαφέρον την αγωγή των παιδιών που τον διακονούσαν στο ιερό Βήμα. Τα αγαπούσε πατρικά. Τα δίδασκε και τα κρατούσε αυθεντικά. Όταν έφτανε το χρονικό σημείο που επρόκειτο να «μελίσει τον άγιον Άρτον» και να μεταλάβει εκείνος, έπρεπε να μείνει μόνος, εκείνη τη μοναδική γι’ αυτόν άχρονη στιγμή.
– Και τώρα, Κύριε, Εσύ κι εγώ, έλεγε.
Ίσως τα παιδιά δεν θα μπορούσαν να εισπράξουν με το δέοντα σεβασμό τις «εκδηλώσεις» του προς τον Κύριό του. Η παρουσία άλλων, σε τέτοιες στιγμές, επηρεάζει αρνητικά την κατάνυξη. Ο γέροντας δεν ήθελε, ή δεν μπορούσε να κοινωνεί χωρίς δάκρυα. Μιλούσε στον Κύριό του θερμά και απλά, «χωριάτικα».
Καθώς έτρεχαν -κάποτε κρουνηδόν- τα δάκρυά του, ακουγόταν ιεροπρεπής και ικετευτική η αχνή κραυγή του, επίμονα και επαναληπτικά.
– Σχώρα με, Σχώρα με…
Και τότε, τον διαπερνούσε, εμφανώς και αισθητώς, ένας σεισμός θεϊκός!
Μετά από κάθε θεία Λειτουργία, ήταν μούσκεμα, υποχρεωμένος να αλλάζει».
[…]
Διηγείται ο Μητροπολίτης Αργολίδος Ιάκωβος: «Κατά την ώρα του κοινωνικού απαγόρευε αυστηρά να υπάρχει άλλος άνθρωπος μέσα στο ιερό Βήμα. Τα παιδιά έβγαιναν έξω. Όταν κοινωνούσε αλλοιωνόταν η μορφή του. Ως διάκονος είχα αντικρύσει θέαμα εξαίσιο.
Έκλαιγε σαν μικρό παιδάκι. Ή ένα μικρό παιδάκι έβλεπες ή τον π. Αθανάσιο ήταν το ίδιο.
Και παράλληλα η μορφή του έλαμπε από ένα περίεργο φως όταν κοινωνούσε των Αχράντων Μυστηρίων. Τότε κατάλαβα γιατί δεν επέτρεπε στα παιδιά ή σε οποιονδήποτε άλλον να παραμείνει μέσα».
 Απόσπασμα από το βιβλίο του Μητροπολίτου Αργολίδας, Νεκτάριου (Αντωνόπουλου) «Ιερομόναχος Αθανάσιος Χαμακιώτης», των εκδόσεων Πορφύρα.
Πηγή: pemptousia.gr

+Αρχιμ. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος :" Μαρτυρία αγιότητας για τον πατήρ Αθανάσιος Χαμακιώτη".

 
Κατά το θέρος του 1965 (παραμονάς «15 Αυγούστου») μετέβην εις επίσκεψίν του.
(Τον εγνώριζον, εννοείται από παλαιότερον).
 Λόγω μακράς απουσίας του πνευματικού μου εξ Αθηνών, τον παρεκάλεσα να δεχθή και την εξομολόγησίν μου. Εισήλθομεν εις το ναύδριον του αγίου Γεωργίου και εκαθήσαμεν εις δύο σκαμνία.
 Ότε ετελειώσαμεν, εγονυπέτησα δια την συγχωρητικήν Ευχήν.
Αφού ηγέρθην, μου λέγει:
 «Σας παρακαλώ, καθήσατε».
Υπέθεσα ότι θα θέλη να μου δώση συμβουλήν τινά.
Εκάθησα εγώ, εκάθησε και εκείνος.
Αφαιρεί το επιτραχήλιόν του και μου το προσφέρει, λέγων: «Παρακαλώ, φορέσατέ το».
Έμεινα εμβρόντητος. «Τι είπατε;», εψέλλισα, ευθύς ως συνήλθον εκ της καταπλήξεως.
 Μου επαναλαμβάνει την αυτήν φράσιν: «Παρακαλώ, φορέσατε το».
«Πάτερ Αθανάσιε, αυτό είναι αδύνατον», απαντώ. «Σας παρακαλώ!» επιμένει.
 «Πάτερ Αθανάσιε, ζητήσατέ μου ό,τι άλλο θέλετε. Είμαι έτοιμος να κάμω ‘τούμπες’. Αυτό όμως που ζητείτε μου είναι αδύνατον. Να εξομολογήσω εγώ Σας;».
«Σας παρακαλώ» επαναλαμβάνει μετά πολλής ευγενείας, αλλά και τί­νος επιτακτικότητος, ενώ η χειρ του, κρατούσα το επιτραχήλιον, ήτο συνεχώς τεταμένη προς το μέρος μου.
 Αρνούμαι. Επιμένει. Αρνούμαι. Επιμένει. Εις το τέλος, εντρεπόμενος να βλέπω τεταμένην την γηραλέαν χείρα του, υποχωρώ.
 Λαμβάνω με τρέμουσαν χείρα το επιτραχήλιο και το φορώ. (Εγνώριζον ότι είχε την άδειαν του οικείου Επισκόπου να αναθέτη εις γνωστούς του Κληρικούς οιανδήποτε ιεροπραξίαν εντός του Ησυχαστηρίου).
 Έσκυψα την κεφαλήν και ήκουον σιωπών ό,τι είχε να μου είπη. Εγονάτισε δια την Ευχήν και εχρειάσθη να τον βοηθήσω ίνα εγερθή, διότι το γήρας και αι ασθένειαι του είχον στερήσει την ευκινησίαν.
Έφυγον όχι απλώς συντετριμμένος, αλλά με την αίσθηση ότι είχον υποστή εγκαύματα εκ πτώσεως εις λέβητα με ζέον ύδωρ.
 Η εικών αύτη, η συγκλονιστική δι’ εμέ εικών ενός παλιού και αγίου Γέροντας γονυπετούς υπό το επιτραχήλιον ενός νέου και άπειρου Κληρικού, επί ημέρας δεν έφευγεν εκ της μνήμης μου...
Ευθύς μετά την εξομολόγησίν Του, μου λέγει: «Από πολύ καιρόν με απασχολεί ένα πρόβλημα της Μονής και θα ήθελα την γνώμην σας».
Ενώ εξέθετο το πρόβλημα, εγώ εσχεδίαζον κατά νουν την απάντησίν μου.
 Εσκεπτόμην να Του είπω: «Πάτερ μου, έχετε τα διπλάσια και πλέον έτη από εμέ (εγώ ήμουν τότε 35-36 ετών).
 Έχετε πείραν μυριοπλάσιον της ιδικής μου.
 Έχετε μεμαρτυρημένως ζωήν αγίαν και πλούσιον τον φωτισμόν του Κυρίου.
Εγώ εις όλα αισθάνομαι νήπιον ενώπιόν Σας. Είναι λοιπόν δυνατόν να τολμήσω να δώσω εγώ συμβουλήν εις Υμάς;
Λύσατε μόνος Σας το πρόβλημα με τον φω­τισμόν που δια της προσευχής θα Σας δώσει ο Κύριος.
 Μη ζητείτε συμβουλάς από εμέ. Με φέρετε εις πολύν δύσκολον θέσιν...».
Ετέρα όμως σκέψις, υπεισελθούσα, αντέκρουσε την ανωτέρω: «Εάν ο άνθρωπος, ολίγον πριν έλθης προσηυχήθη εν ταπεινώσει και είπε: ‘Κύριέ μου, εγώ θα θέσω το πρόβλημα εις τον πρώτον Ιερέα που θα εμφανισθή, όποιος και αν είναι, και θα ζητήσω την συμβουλήν του, Συ δε φώτισέ τον να μου είπη τα πρέποντα’, έχεις δικαίωμα να αρνηθής;
Η άρνησίς σου θα είναι κατά Θεόν;
Ποίησον αγάπην, και κάμε υπακοήν και ειπέ Του ό,τι νομίζεις, ό,τι ‘σου κατέβη’.
Και βλακείαν να του είπης, ο Θεός θα λύση το πρόβλημα.
Εύρον ορθοτέραν την δευτέραν σκέψιν και ότε ετελείωσεν, είπον εν πολλή συστολή την γνώμην μου δια την αντιμετώπισιν του ζητήματος...
 Μετά πάροδον χρονικού τίνος διαστήματος, κατά τινά νέαν επίσκεψίν μου, πλήρης χαράς και με μίαν παιδικήν απλότητα μου ανεκοίνωσεν ότι «ηκολούθησε την συμβουλήν μου» και το πρόβλημα ελύθη ολοκληρωτικώς, διό και μου... ώφειλε «πολλήν ευγνωμοσύνην»!...
Εγώ ητένιζον το ιλαρόν και γαλήνιο πρόσωπόν Του, το πάντοτε πράον, φωτεινόν και ακτινοβόλον και εμειδίων...
Προετίμησα να σιωπήσω.
Οι άγιοι, εσκέφθην, έχουν πολλάς τοιούτου είδους, (τονίζω: τοιούτου είδους!) «πλάνας» και «ψευδαισθήσεις».
Αν δεν τας είχον, άλλωστε, δεν θα ήσαν άγιοι...
Ας διατηρήση λοιπόν και ο π. Αθανάσιος την ιδικήν του.
Ας πιστεύη δηλαδή ότι η δική μου «σοφή (!) συμβουλή» έλυσε το πρόβλημα και όχι η ιδική του αγιότης, η οποία τον ωδήγει εις τόσην ταπείνωσιν...
Είθε να έχωμεν όλοι την αγίαν ευχήν του...
Μετά πολλής τιμής και αγάπης εν Κυρίω Ιησού Επιφάνιος I. Θεοδωρόπουλος Αρχιμανδρίτης.

Και σε τρείς ημέρες δέχεται ο Θεός τον μετανοούντα.

  Κάποιοι αδελφοί ρώτησαν τον αββά Σισώη:" Αν πέσει ένας αδελφός σε αμαρτία, δεν χρειάζεται να μετανοήσει ένα χρόνο;". Και ο αββάς...