Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος:" Η Παναγία έχει το κλειδί της χαράς και της θεογνωσίας".

 

Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΕΧΕΙ ΤΟ ΚΛΕΙΔΙ ΤΗΣ ΧΑΡΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΘΕΟΓΝΩΣΙΑΣ

Πανιερώτατος Επισκοπος Μόρφου π. Νεόφυτος

Ήλθεν τελευταία στο γραφείον μας μια καλή κυρία, νέα τη ηλικία, γεμάτη δάκρυα, γεμάτη απόγνωση για τον αδελφόν της που βυθίζεται καθημερινά όλον και περισσότερο στα ναρκωτικά. Και μου είπε, πες μου κάτι να βοηθήσω τον αδερφό μου.

Ξέρετε, κι εμείς οι ιερείς εβρισκόμεθα σε αδιέξοδον. Τι να πεις ενός ανθρώπου. Κι έκαμα αμέσως μέσα μου προσευχή.

Παναγία μου, φώτισέ με να δώσω λίγο φως από τον αναπτήρα που μου έδωσες σ’ αυτήν την κοπέλα και τον αδερφό της.

Και της είπα αμέσως. Να πας στα Καννάβια. Έχομεν εκεί μίαν θαυματουργήν εικόνα που ονομάζεται «Παναγία της Απολυτρώσεως των εξηρτημένων». Και απ’ τα ναρκωτικά, και από το αλκοόλ και ό,τι είναι εξάρτησις εις τον άνθρωπον.

Και θα με βοηθήσει, μου λέει, μια εικόνα;

Της λέω, θα βοηθήσει η πίστη σου δια της Θεοτόκου τον αδερφό σου να δυναμώσει η θέλησή του. Τώρα ο αδερφός σου κόρη μου δεν έχει δυνατή θέληση για να μπορεί να πει «σταματώ τα ναρκωτικά». Χρειάζεται μια άλλη θέληση, αγία, και δεν υπάρχει πιο αγία θέλησις από το άγιο θέλημα της Θεοτόκου που το εδώρησεν ολόκληρον από την ώραν του Ευαγγελισμού εις τον Θεόν. Να πας, της λέω, στα Καννάβια. Έχομεν έναν καλόν ιερέαν εκεί, να του πεις ότι σε στέλνω. Να γονατίσεις, να κλάψεις, να σου κάμει και Παράκληση και κατά την πίστη σου η Παναγία θα σε βοηθήσει.

Πέρασαν οι μήνες, της έκαμε ο παπα-Γιώργης Παράκληση, μου λέει την μνημονεύει και αυτήν και τον αδερφόν της σε κάθε Λειτουργία.

Και ήλθεν εδώ χαρούμενη μετά από μερικούς μήνες και μου λέει, Πανιερώτατε, ο αδερφός μου είναι πάρα πολύ καλά και να σου τον φέρω να εξομολογηθεί.

Αυτή είναι η δύναμη της συμπόνιας. Επόνεσε τον αδερφόν της. Τον εσυμπόνεσε και πήγε σε έναν ιερωμένο, εκατάθεσε τον πόνον της και έκαμεν υπακοή στον ιερωμένο και πρόσφερε τον πόνο της εις την Παναγία. Και η Παναγία ως καλή Μητέρα τον ανάλαβεν και τον εμοιράστηκε με τον Υιόν Της. Και ο Υιός Της είναι ο Ελευθερωτής, ο Λυτρωτής των ψυχών ημών εκ του θανάτου, εκ της αμαρτίας. εκ των πειρασμών, εκ των εξαρτήσεων, εκ των παθών.

Εύχομαι να έχομεν την συμπόνια αυτής της γυναικός. Εμείς πολλές φορές εξαντλούμεθα να κρίνουμε και να κατακρίνομε τους νέους μας που μπλέκονται σε αυτές όλες τις εξαρτήσεις. Και το κάνομε και αντικείμενο συζήτησης και αποδοκιμασίας στα σπίτια μας, στα καφενεία μας και στις εργασίες μας. Και αυτοί μπορεί να ζήσουν το θαύμα της απολυτρώσεως μέσα από την συμπόνια και την προσευχήν ενός ανθρώπου τους και να ελευθερωθούνε από την εξάρτηση, κι εμάς να μας μείνει η κρίσις και η κατάκρισις. Και όταν πάμε ενώπιον του Θεού να κριθούμε, να μην δούμε το φως της Αναστάσεως γιατί δεν εσυμπονέσαμε, γιατί δεν προσευχηθήκαμε, γιατί δεν εγονατίσαμε, γιατί δεν εκλάψαμε για έναν πονεμένον εξηρτημένον αδερφό μας.

Να το έχομεν έγνοια αυτό. Μη βολευόμεθα στο ότι νηστέυουμε, το ότι προσευχόμεθα σταις τυπικές μας προσευχές, στο ότι πηγαίνουμε κάποτε κάποτε Λειτουργία ή και κάθε Κυριακή. Σήμερα πολλοί άνθρωποι έχουν μεγάλο πόνο και δεν είναι την κρίση μας που θέλουν και τοσούτον μάλλον την κατάκρισή μας. Είναι την προσευχή μας, αλλά η προσευχή για να ακουστεί χρειάζεται συμπόνια. Όποιος δεν συμπονά δεν μπορεί να προσευχηθεί. Καλύτερα να σιωπά και να μην κατακρίνει. Και αυτό αρετή είναι, μικρή. Μεγάλη αρετή είναι να σιωπάς και να ακροάσαι τον πόνο και να συμπονάς. Να γονατάς και να προσεύχεσαι στην Θεοτόκον της Απολυτρώσεως. Στην Θεοτόκον την Μητέραν του Φωτός, την Μητέραν της Αναστάσεως. Αυτήν που είχε και έχει πλήρην Θεογνωσίαν. Που μετέχει αυτού του Φωτός που είναι γεμάτο πληροφορίες. Κι εμείς έχομεν τόση μυωπία που δεν βλέπομεν πέρα από την μύτη μας.

Ο Θεός να μας δώσει ταπείνωση και συμπόνοια δια της Θεοτόκου και να μας λυτρώσει από το εγώ μας και τις κακίες μας.

Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ:" Πάτερ υμών ο εν τοις ουρανοίς".

«Πάτερ υμών ο εν τοις ουρανοίς…».

Στην πραγματικότητα μπορεί να μη γίνουμε αρεστοί στους άλλους εξαιτίας της ανεξαρτησίας του πνεύματός μας.

Είναι σημαντικό για τις μέρες μας να μπορούμε να μην επηρεαζόμαστε από εκείνους με τους οποίους σχετιζόμαστε, γιατί διαφορετικά κινδυνεύουμε να χάσουμε και πίστη και προσευχή.

Ο κόσμος ας μας κρίνει σαν ανάξιους προσοχής, εμπιστοσύνης και σεβασμού.

 Αυτό δεν παίζει κανένα ρόλο, αν είμαστε αρεστοί στο Κύριο.

 Και το αντίθετο, δεν θα μας ωφελήσει σε τίποτα, αν δηλαδή όλος ο κόσμος μας εκτιμά και μας επαινεί, αλλά ο Κύριος μας εγκαταλείψει.

Αυτό αποτελεί μέρος της ελευθερίας του Χριστού στους λόγους του «Γνώσεσθε την αλήθειαν και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς» (Ιωάν. 8,32).

 Η μόνη μας φροντίδα πρέπει να είναι να ζούμε την οδό του Κυρίου, να γίνουμε μαθητές του και να πάψουμε να είμαστε υπηρέτες της αμαρτίας.

 «Πας ο ποιών την αμαρτίαν δούλος έστι της αμαρτίας.

Ο δε δούλος ου μένει εν τη οικία εις τον αιώνα.

 Ο υιός μένει εις τον αιώνα.

Εάν ουν ο υιός υμάς ελευθερώση όντως ελεύθεροι έσεσθε» (Ιωάν. 8,34-36).

Το αποτέλεσμα της προσευχής είναι να μας καταστήσει υιούς Θεού· ως υιοί θα κατοικήσουμε αιώνια στο σπίτι του πατέρα μας.

«Πάτερ υμών ο εν τοις ουρανοίς…».

Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ.

"Η ζωή Του ή ζωή μου"

Όσιος Ιερώνυμος Αιγίνης:" Το μέλλον σας, αναθέσατε το εις την θεία Πρόνοια! ότι είναι θέλημα Θεού και δια την σωτηρίαν μας θα γίνει".

 

Το μέλλον σας, αναθέσατε το εις την θεία Πρόνοια! ότι είναι θέλημα Θεού και δια την σωτηρίαν μας θα γίνει

 Όσιος γέροντας Ιερώνυμος της Αιγίνης 

3/16η Ὀκτωβρίου 1966, Κυριακή

Αν αφήνεις παράθυρο, θα μπει το φως. Αν όλα είναι κλειστά, από που θα μπει φως και ας είναι άφθονο έξω. Έτσι και εις τα πνευματικά: Άνοιξε την καρδιά σου στο Χριστόν μας, παρακάλεσε Τον και Εκείνος θα βοηθήσει!

Μη λες «ο Χριστός» αλλά «ο Χριστός μας».

Το Ψαλτήρι καθημερινή μου τροφή το έχω. Να το αγαπάς πολύ και να το διαβάζεις. Έστω ‘ένα ή δύο ψαλμούς την ημέρα. Και όταν έχεις λύπη, όταν έχεις πειρασμόν, διάβαζε με προσοχήν και αγάπην το Ψαλτήρι και θα νιώθεις μεταβολή μέσα σου.

Και οι δοκιμασίες κάνουν καλό. Μη φοβηθείς. Ο Χριστός μας σαράντα μέρες αγωνίσθηκε στην ερημον, αλλά έπειτα Άγγελοι τον υπηρετούσαν. Είναι πολύ στοργικός ο Χριστός μας. Συχνά, για ωφέλειά μας, επιτρέπει και δυνατή λύπην. Για λίγο νοιώθουμε πώς μας εγκατέλειψε, αλλά μετά επειδή λυπάται, μας αγαπά, μας πνίγει το έλεος Του, η στοργή Του.

Να είμαστε πρόθυμοι να υποφέρουμε. Να αγαπούμε και την κακοπέραση: λίγο φαγητό, λίγο ύπνο κλπ. Εγώ πολλά πέρασα. Και πείνασα και έξω στα δέντρα κοιμήθηκα. Δόξα τω Θεώ για όλα αυτά, λύπη δεν είχα.

Μη φοβηθείς ποτέ, μόνον αγάπα τον Χριστό μας.

Πρέπει να έχουμε κάτι. Όλοι οι Άγιοι μας είχον θλίψεις, πειρασμούς, ασθενείας. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος που τον έστειλαν και εξορία…

Να προσέχετε. Εγώ φοβάμαι. Εμπιστοσύνη στον εαυτό μου δεν έχω. Αν ένας Παύλος που ανέβηκε μέχρι τρίτου ουρανού έλεγε, ότι είναι αμαρτωλότερος όλων, πόσον μάλλον ημείς! Και συμπληρώνει ο Γέροντας: Μη σηκώνεστε από την προσευχή, αν δεν σας έλθουν δάκρυα. Και όταν έρχονται, μη το λέτε, γιατί φεύγει η Χάρις.

Κλείσου στο δωμάτιό σου και θα νοιώσεις μέσα σου διαφορά. Διάβαζε, προσεύχου, θα δεις.

Η κάθε ημέρα να προσέχετε πώς θα περάσει. Το μέλλον σας, αναθέσατε το εις την θεία Πρόνοια! θα βοηθήσει ο Θεός! ότι είναι θέλημα Θεού και δια την σωτηρίαν μας θα γίνει. Μη σκέπτεστε δηλ και βάζετε εις τον νουν σας βάρος δια το μέλλον.

Είναι σοφός ο άνθρωπος ο οποίος πιστεύει, αγαπά τον Θεόν και υπομένει.

Μη ανησυχείτε δια το μέλλον σας. Αναθέσατε το εις την Θείον Πρόνοια. Μη σκέπτεστε και βάζετε βάρος στο κεφάλι σας.

Προσπάθησε να είσαι απαθής. Κανένα μη λυπήσεις, για τίποτα μη λυπηθείς.

Μη δέχεσαι θλίψεις. Μη σκέπτεσαι με λύπην και βαρύνεις τον νουν σου. Να λέγεις μόνον: Χριστέ μου, σε παρακαλώ, μη με εγκατάλειψης. ότι και να σου συμβεί, μη λυπηθείς πολύ, μόνον αυτό να λέγεις: Χριστέ μου, Σύ μη με εγκατάλειψης. Και νάχης ηρεμία, γαλήνη εις την ψυχήν σου.

Νουν να έχεις και νουν να μη έχεις. Γλώσσα να έχεις και γλώσσα να μη έχεις. Μάτια να έχεις και μάτια να μη έχεις. Αυτιά να έχεις και αυτιά να μη έχεις. Με καταλαβαίνεις;

Μη λέτε πολλά. Κρατήστε την γλώσσαν. Αγαπήστε την σιωπή. Αν την συνηθίσετε, μετά δεν θα θέλετε να ομιλείτε. Τόσον είναι όμορφη η σιωπή.

Να είσαι αφοσιωμένη εις την δουλειά σου εις το Γραφείο και μη μιλάς ή προσέχεις τους άνδρες. Κάνε, πως δεν μπορείς να γράφεις και συγχρόνως να ακούς ή μιλάς και σε κείνους, δια να μη σε παρεξηγούν. Στο δρόμο, όταν περπατάς και δεν θέλεις να ομιλείς, άλλα θέλεις να αποφεύγεις, αν θα σου πει ένας «καλημέρα, τι κάνεις;» Να απαντήσεις: Καλά ευχαριστώ. Μη πεις «εσύ τι κάνεις;». Να καταλάβει δηλαδή, ότι δεν θέλεις να μιλήσεις περισσότερο και τότε, αναγκαστικά δεν θα μιλήσει και εκείνος περισσότερο. Μόνον όταν σε ρωτούν να απαντάς, αλλιώς μη μιλάς. Η σιωπή είναι σπουδαίο πράγμα, κερδίζεις πολλά. Προσπάθησε, όμορφα είναι.

Όπου και να πας, υπάρχει και το φως, υπάρχει και το σκότος.

Από σένα εξαρτάται τι θα διάλεξης, τι θα ακολουθήσεις. Ότι βλάπτει, μη δίδεις σημασία, ότι ωφελεί πνευματικά, ακολούθησε.

Προσπάθησε, επιμέλεια χρειάζεται και ζήλος. Για ότι βλάπτει, αδιάφορος να είσαι! Αν δεν πάρουμε απόφασιν θανάτου, το πνευματικόν μέρος δεν εκτελείται.

Απολαύσετε την πνευματική ζωή. Δεν υπάρχει τίποτε γλυκύτερο απ’ αυτήν. Ο αγών είναι σκληρός, είναι γλυκείς. Όπως οι στέφανοι. Δριμύς ο χειμών, γλυκύς ο παράδεισος. Στα πνευματικά, είναι ανοιχτή η καρδία: αγάπη, χαρά. Και να ξέρετε, αν εύκολα αποκτήσετε, εύκολα θα χάσετε. Ενώ αν με δυσκολία, με κόπο και αγώνα αποκτήσετε, δύσκολα θα χάσετε.

Σε κηρύγματα, μη τρέχετε πολύ. Μελετήσατε εις το σπίτι σας. Επιμεληθείτε ολίγον την σιωπή. Εις την προσευχή, με ταπείνωση να πηγαίνετε, να σας λυπηθεί ο Θεός. Όπως λιώνει το κερί, έτσι να λιώσουν και αι αμαρτίαι σας και να σωθείτε. Την ώρα που φεύγαμε, και όταν ασπαζόμουν το χέρι του, μου λέγει: – Κόρη, σαν το κομπολόι που πέφτουν μια – μια οι χάνδρες, έτσι και η Χάρις του Θεού θα πέφτει μέσα σου, αν προσέχεις και αγωνίζεσαι!…

Εκ του βιβλίου της Κας Σωτηρίας Νούση ”Ο ΓΕΡΩΝ ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΗΣ 1883 – 1966”, Ζ’ έκδοσις, Φεβρουάριος 2010

+μοναχός Μωυσής Αγιορείτης:«Νυν κρίσις εστι». «Ιδού νυν καιρός ευπρόσδεκτος ,ιδού νυν ημέρα σωτηρίας».

 

«Νυν κρίσις εστι». «Ιδού νυν καιρός ευπρόσδεκτος ,ιδού νυν ημέρα σωτηρίας».

Η διαφθορά ήλθε με την αποξένωση του ανθρώπου από τον Θεό και τον πλησίον.

 Χάθηκε το βαθύ νόημα της ζωής.

Ο ανταγωνισμός , ο αθέμιτος συναγωνισμός, ο επηρμένος πρωταγωνιτισμός, έφεραν μεγάλα εσωτερικά κενά, ρωγμές ισχυρές στο ανθρώπινο πρόσωπο.

 «Νυν κρίσις εστι». «Ιδού νυν καιρός ευπρόσδεκτος ,ιδού νυν ημέρα σωτηρίας».

 Χρειάζεται ειλικρίνεια, σοβαρότητα, γενναιότητα, άμεση βοήθεια. Δεν υπάρχει χρόνος για δικαιολογίες και αναβολές. Δεν ωφελούν οι κατηγορίες, οι φωνές, οι επιτιμήσεις.

Τα φώτα να στραφούν μέσα μας.

 Να δούμε κατάματα τον εαυτό μας όλοι, δίχως περιστροφές και μακρούς προλόγους.

 Τα μέσα ενημερώσεως στρέφουν συνεχώς δυνατά φώτα προς τους άλλους.

 Αγαπούν την εύκολη κριτική και όχι την αυστηρή αυτοκριτική.

Συγκρινόμαστε συνήθως με τους χειρότερους.

Οι ανήθικοι μιλούν περί ηθικής, οι αλιβάνιστοι για την κάθαρση της Εκκλησίας.

Ηθικιστές ρήτορες φωνασκούν ενοχλητικά από τα καθημερινά τηλεοπτικά παράθυρα περί διαφθοράς για να εκτονωθούν και να δεχθούν συγχαρητήρια, για το πόσο ωραία τα είπαν.

Η διαφθορά είναι στο βάθος της ψυχής του ανθρώπου. Εκεί πρέπει να εντοπιστεί το πρόβλημα.

Μη ψάχνουμε μακρυά μας κάτι που είναι μέσα μας.

Ο Χριστός επέμενε για εσωτερική νήψη, αυτοκριτική, ενδοσκαφή, αυτογνωσία, αυτομεμψία και αυτοκατηγορία.

 Ελευθερία κυρίως είναι να κάνεις εσύ ό,τι θέλεις τον εαυτό σου και όχι αυτός.

 Γενναιότητα είναι να νικήσεις τα πάθη σου.

Ο άνθρωπος σήμερα, επιτρέψτε μου να το πω, είναι κατά φαντασίαν ελεύθερος.

Νομίζει ότι είναι καλά ενώ δεν είναι καθόλου καλά.

Αυτό είναι τρομερό δυστύχημα.

Από το βιβλίο: «παθοκτονία»

πρόσκληση μετανοίας

σε καιρούς κρίσεως

ΜΟΝΑΧΟΥ ΜΩΥΣΕΩΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ

Εκδόσεις «εν πλω»

Αββάς Ισαάκ ο Σύρος:" Ας αποφεύγουμε όσους μας βλάπτουν".

 Ἂς ἀποφεύγουμε ὅσους μᾶς βλάπτουν, ἔστω κι ἂν εἶναι φίλοι ἢ για οποιοδήποτε λόγο ἀπαραίτητοι. Σαν πρότυπα να ἔχουμε αὐτούς που ασκοῦν την ἀρετή.

Φίλος ἄμυαλος και επιπόλαιος εἶναι πηγή βλάβης, ἐνῷ ἡ συναναστροφή με συνετούς εἶναι πηγή γλυκύτητας.

Τσακίζει την καρδιά ἡ συντροφιά με ἀσύνετους. Καλύτερα να κατοικήσεις μαζί με θηρία, παρά με ανθρώπους κακότροπους.

Κάθισε μαζί μὲ γύπες, παρά με πλεονέκτη και ἀχόρταγο.

Γίνε φίλος με φονιά, παρά με φιλόνικο.

Κάθισε ἀνάμεσα σε λεπρούς, παρά ἀνάμεσα σε ὑπερήφανους.

Αββάς Ισαάκ ο Σύρος

Μητροπολίτης Σουρόζ Αντώνιος Bloom:"Λόγος περί αληθούς ταπεινώσεως".

 

Λόγος περί αληθούς ταπεινώσεως

------------------------------------------------

Ή ταπεινοφροσύνη είναι μιά άπό τις μεγαλύτερες άρετές τού Εύαγγελίου, άλλά εμείς, δυστυχώς καταφέραμε νά τήν μετατρέψουμε σέ άσθενική άρετή δούλων. Λίγοι άνθρωποι υπάρχουν πού θέλουν πραγματικά νά είναι ταπεινοί, γιατί ή ταπείνωση παρουσιάζεται σαν μιά άρνηση τής ανθρώπινης αξιοπρέπειας (...)

Ή αληθινή ταπείνωση γεννιέται απο τή σκέψη τής αγιότητας τού Θεού. 'Αλλά πάρα πολύ συχνά, προσπαθούμε νά πιέσουμε τον έαυτό μας καί νά νιώσουμε ταπεινοί μέ τό νά γινόμαστε τεχνητά μικροί. Θυμάμαι μια εικόνα που είδα σέ μιά εκκλησία τής Μόσχας μέ τό Χριστό στο θρόνο του, σέ φυσικό μέγεθος καί μπρούμυτα στά πόδια του, δυο μικροσκοπικές ανθρώπινες φιγούρες σέ μέγεθος ποντικού. (...)  σίγουρα θά πείτε: «όχι, δέν τό παραδέχομαι. Είμαι άνθρωπος δέν είμαι ποντίκι. Δέν έχω διάθεση νά σέρνομαι στά πόδια αυτού τού Θεού πού είναι θρονιασμένος στην πολυθρόνα Του. Θέλω νά στέκομαι όρθιος μπροστά του, δέ νιώθω μικρός, νιώθω ελεύθερος». "Αν έχετε διαβάσει τή Γραφή, θά καταλάβετε ότι τό δίκαιο είναι μέ τό μέρος σας γιατί είναι ό ίδιος ακριβώς ό Χριστός, ό Θεός, που χάρισε στον άνθρωπο τό όραμα του μεγαλείου Του, καί δικαιώνει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια με τό νά γίνει ό Υιός τού Ανθρώπου.

Δέν ύπάρχει λόγος νά προσπαθήσομε νά κάνουμε τό Θεό μεγαλύτερο κάνοντας τον έαυτό μας μικρό καί περιφρονημένο. Ό Θεός μάς τό απαγορεύει. Καί όταν τό κάνουμε δέν είναι ή ταπείνωση έκείνο πού πετυχαίνουμε, άλλά μιά ύποβίβαση πού μας εμποδίζει να είμαστε άντάξιοι τής Βασιλείας τού Θεού και τής ανθρώπινης κλήσης μας.

Πώς είναι δυνατό να σέρνεται κανείς στα πόδια τού Χριστού καί ταυτόχρονα να μετέχει στή θεία φύση; Πώς είναι δυνατό να μάς μαγεύει μια τέτοια εικόνα τού Θεού καί νά λέμε: «είμαι ένα ζωντανό μέλος στο σώμα αυτό πού ό Θεός «έν τώ Χριστώ» είναι ή Κεφαλή; 

Πώς μπορούμε να ζαρώνουμε στα πόδια τού θεού καί νά ξέρουμε ταυτόχρονα ότι είμαστε ό Ναός τού Αγίου Πνεύματος, ό τόπος τής Παρουσίας Του; Μπορούμε νά θεωρούμε τον εαυτό μας ασήμαντο καί μικρό μπροστά στο Θεό καί ταυτόχρονα νά λέμε μέ τον Άγιο Ειρηναίο, ότι «έν τώ μονογενεϊ Υίω διά τού Αγίου Πνεύματος» καλούμαστε νά γίνουμε ό ΜΟΝΟΓΕΝΗΣ ΥΙΟΣ, ό «Τοtus Christus» καί ότι "ή δόξα τού Θεού είναι ό ολοκληρωμένος άνθρωπος;"

Ή ταπείνωση, λοιπόν, δεν είναι μιά συνεχής προσπάθεια νά υποβιβάζουμε τον έαυτό μας καί ν’ απαρνούμαστε τήν αξιοπρέπεια πού μάς δίνει ό Θεός καί τήν όποια αξιώνει από μάς γιατί είμαστε παιδιά Του καί όχι δούλοι Του. 

Ή ταπείνωση, όπως τή βλέπουμε στους αγίους, δεν γεννιέται αποκλειστικά απο τή συναίσθηση τής άμαρτωλότητάς τους (...) Η ταπείνωση τών αγίων ξεκινάει άπό τή θέα τής δόξας, τού μεγαλείου καί τής ομορφιάς τού Θεού. Δεν είναι κάν τό αποτέλεσμα τής σύγκρισης μεταξύ ανθρώπου καί Θεού πού φέρνει ταπείνωση στους άγιους, αλλά ή συνειδητοποίηση ότι ό Θεός είναι τόσο άγιος, καί ταυτόχρονα μιά τέτοια αποκάλυψη ομορφιάς καί άγάπης έκπληκτικής, ώστε τό μόνο πράγμα πού μπορούν νά κάνουν στήν Παρουσία Του είναι νά προσπέσουν μπροστά Του μέ λατρεία, χαρά καί θαυμασμό.

Μητροπολίτης του Σουροζ Αντώνιος 

Στο ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ

Εκδόσεις Ακρίτας

Περί προσευχής ( Στάρετς Ζαχαρίας).

ΠΕΡΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ ( ΣΤΑΡΕΤΣ ΖΑΧΑΡΙΑΣ )

Ἡ προσευχὴ εἶναι ἡ ἀρχὴ τῆς αἰωνίας ζωῆς, εἶναι ἡ θύρα μὲ τὴν ὁποία μπαίνουμε στὴν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν, εἶναι ἡ ὁδὸς ποὺ μᾶς φέρνει στὸν Κύριο καὶ μᾶς ἑνώνει μαζί Του. Χωρὶς προσευχὴ ὁ ἄνθρωπος δὲν ζῇ, ἀλλὰ πεθαίνει συνεχῶς, ἀκόμα κι ἂν δὲν τὸ καταλαβαίνει».

Στάρετς Ζαχαρίας

Πρέπει νά μάθουμε, νά προσευχόμεθα… Ὄχι νά διαβάζουμε αλλά να προσευχόμεθα…

Πρέπει νά προσευχόμεθα μέ ἁπλότητα καί φυσικότητα. Σάν νά κουβεντιάζουμε.

Νά μήν ἀφήνουμε ποτέ τήν ἀνάγνωσή μας νά καταντάει μηχανική. Αὐτό ἐπιτυγχάνεται μόνο μέ δουλειά.

Πολλή δουλειά. Συνεχής καί ἀδιάκοπη δουλειά. Ἐπίμονη δουλειά. Δουλειά ἐπάνω στόν ἑαυτό μας.

Καί νά παρακαλοῦμε: «Δίδαξέ με, Κύριε, νά προσεύχομαι. Δέν ξέρω νά προσεύχομαι». Αὐτός ὁ στεναγμός, αὐτός ὁ λυγμός, πρέπει νά βγαίνει χρόνια ἀπό τό στόμα μας.

Καί ὁ Κύριος θά μᾶς ἐπισκεφθεῖ.

Θά ἔλθει ξαφνικά. Θά διανοιγεῖ ὁ νοῦς μας. Καί θά μᾶς ἀποκαλύψει τό μυστικό: πῶς πρέπει νά προσευχόμεθα, καί τί εἶναι ἡ προσευχή.

Μερικές φορές αὐτό τό μυστικό μᾶς ἀποκαλύπτεται μέσα στή λειτουργία, ὅταν κοινωνοῦμε τῶν ἁγίων μυστηρίων.

Καί ἄλλοτε στό σπίτι μας.

Μᾶς ἀποκαλύπτεται μετά ἀπό συνεχή καί ἐπίμονο στεναγμό:

«Μάθε με, Κύριε, νά προσεύχομαι! Δίδαξέ με νά προσεύχομαι! Μόνο νά διαβάζω ξέρω. Νά προσεύχομαι, δέν ξέρω!»

Καί ὁ Κύριος θά μᾶς διδάξει, καί τί εἶναι ἡ προσευχή καί πῶς πρέπει νά προσευχόμεθα.

Μά τότε θά χρειαστεῖ, ἐσύ νά φύλαξεις πιά τόν ἑαυτό σου ἀπό κάθε θανάσιμη ἁμαρτία καί κάθε ἀπροσεξία… καί νά παρακαλεῖς, νά μήν σοῦ ξαναπάρει ὁ Θεός τό χάρισμα, τό μεγάλο αὐτό ἀπόκτημα, αὐτόν τόν ἁγιασμό τῆς καρδιᾶς καί τοῦ νοῦ.

Στάρετς Ζαχαρίας

Ο μικρός Δημητράκης, το παιδί του Θεού

 

Ο μικρός Δημητράκης, το παιδί του Θεού

Σχόλιο: Απλά συγκλονιστική η διήγηση. Μην το προσπεράσετε... Θα χάσετε...

Τον Σεπτέμβριο κάποιου έτους στο ογκολογικό τμήμα του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου του Ρίου επικρατεί μεγάλη αναστάτωση. Ο μικρός Δημητράκης ζητούσε επειγόντως τον ιερέα του Νοσοκομείου. Ήθελε οπωσδήποτε να κοινωνήση.

Ήταν 13 ετών. Ενάμισι περίπου χρόνο βρισκόταν στην συγκεκριμένη κλινική. Ένας μικρός πονοκέφαλος τον ωδήγησε εκεί. Οι γιατροί διέγνωσαν καρκίνο του εγκεφάλου.

Η καταγωγή του ήταν από το Φίερι της Αλβανίας. Οι γονείς του αβάπτιστοι. Έμεναν αρκετά χρόνια στην Πάτρα.

Αυτός, λίγο μετά την είσοδό του στο Νοσοκομείο, θέλησε να βαπτιστή. Άκουγε για τον Χριστό και ήθελε να γίνη «παιδί» Του. Βαπτίστηκε «εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος», κατόπιν κατηχήσεως βέβαια.

Όλοι τον αγαπούσαν πολύ στην κλινική. Ο καρκίνος είχε προχωρήσει αρκετά και ήδη του είχε στερήσει την όραση. Δεν έβλεπε καθόλου, τίποτε και κανέναν. Άκουγε όμως με μεγάλη και θαυμαστή υπομονή. Δεν παραπονιόταν. Έλεγε ότι ο Θεός τον αγαπά πολύ. Προσευχόταν και παρακαλούσε και τους γονείς του να κάνουν το ίδιο.

Όσοι τον επισκέπτονταν καταλάβαιναν να υπάρχη κάτι διαφορετικό σ’ αυτό το παιδί. Μιλούσε συνέχεια για τον Θεό. Ήταν πάντα ευγενικό και χαρούμενο. Το πρόσωπό του έλαμπε.

Ήθελε να κοινωνάη συχνά των Τιμίων Δώρων. Όταν κάποιες φορές η μητέρα του ήταν σε κάποιον άλλο χώρο της κλινικής, φώναζε: «Μητέρα, έλα γρήγορα. Φτάνει ο παππούλης με τον Χριστό. Ανεβαίνει τα σκαλιά. Έλα να με ετοιμάσης». Και έτσι γινόταν.

Ο ιερέας ερχόταν και εύρισκε τον Δημητράκη καθισμένο στο κρεββάτι του, με ανοιχτό το στόμα κάνοντας με ευλάβεια τον σταυρό του. Ενώ δεν εγνώριζε την ακριβή ώρα της προσελεύσεως του ιερέως με τα Τίμια Δώρα, με διορατικό χάρισμα τον έβλεπε να έρχεται, μολονότι παρεμβάλλονταν δυο κλειστές πόρτες που χώριζαν το δωμάτιό του από τον διάδρομο που ερχόταν ο ιερέας.

Αυτό το βεβαιώνει και η ευλαβής κυρία Μαρία Γαλιατσάτου η οποία εθελοντικώς εφρόντιζε το παιδί αυτό. «Κυρία Μαρία, θέλω κάτι να σας πω», της είπε μία ημέρα. «Όταν έρχεται ο παππούλης με τον Χριστό, τον βλέπω στις σκάλες που ανεβαίνει και δίπλα του υπάρχουν δυο ψηλοί, όμορφοι άνθρωποι με ολόασπρη στολή που γέρνουν προς το Άγιο Ποτήριο και με ανοιχτά τα χέρια τους το προστατεύουν».

Κάποτε τον ρώτησε ο γιατρός: «Τι κάνεις, Δημητράκη, πώς πάμε;». Του απάντησε: «Κύριε γιατρέ, μπορώ να σας πω από κοντά. Εγώ είμαι καλά. Εσείς μη στενοχωριέστε που έφυγε η γυναίκα σας. Ο Θεός θα είναι μαζί σας γιατί είστε καλός άνθρωπος».

Ο γιατρός έμεινε λίγο ακίνητος. Κανείς δεν ήξερε το θλιβερό γεγονός που είχε συμβή την προηγούμενη ημέρα στο σπίτι του, ότι δηλαδή η γυναίκα του τον εγκατέλειψε και πήρε άλλον άνδρα.

«Αυτό είναι παιδί του Θεού», έλεγαν όσοι το γνώριζαν.

Την τελευταία φορά που κοινώνησε δεν μπορούσε πλέον να σταθή καθιστός στο κρεββάτι αλλά υποδέχθηκε με χαρά και λαχτάρα τον Χριστό ξαπλωμένος. «Ευχαριστώ πολύ», ψέλλισε και μετά εκοιμήθη.

Ο ιερέας, όταν την άλλη μέρα πήγε στο νεκροτομείο να διαβάση στον Δημητράκη το τρισάγιο, είπε: «Τέτοιο λείψανο πρώτη φορά στην ζωή μου βλέπω. Το πρόσωπό του είναι χαμογελαστό, λάμπει και έχει το χρώμα του κεχριμπαριού».

Οι γονείς του αγάπησαν τον Χριστό πολύ και θέλουν και αυτοί να βαπτιστούν.

Από το βιβλίο: Ασκητές μέσα στον κόσμο, τ. Α’, Άγιον Όρος 2009, σελ. 399.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης:" Ο Σταυρός του κάθε ανθρώπου".

 

Ο Καλός Θεός οικονομάει για τον κάθε άνθρωπο έναν σταυρό ανάλογο με την αντοχή του, όχι για να βασανιστή, αλλά για να ανεβή από τον σταυρό στον Ουρανό – γιατί στην ουσία ο σταυρός είναι σκάλα προς τον Ουρανό. Αν καταλάβουμε τι θησαυρό αποταμιεύουμε από τον πόνο των δοκιμασιών, δεν θα γογγύζουμε, αλλά θα δοξολογούμε τον Θεό σηκώνοντας το σταυρουδάκι που μας χάρισε, οπότε και σε τούτη την ζωή θα χαιρώμαστε, και στην άλλη θα έχουμε να λάβουμε και σύνταξη και «εφάπαξ». Ο Θεός μας έχει εξασφαλισμένα κτήματα εκεί στον Ουρανό. Όταν όμως ζητούμε να μας απαλλάξη από μια δοκιμασία, δίνει αυτά τα κτήματα σε άλλους και τα χάνουμε. Ενώ, αν κάνουμε υπομονή, θα μας δώση και τόκο.

Είναι μακάριος αυτός που βασανίζεται εδώ, γιατί, όσο πιο πολύ παιδεύεται σ’ αυτήν την ζωή, τόσο περισσότερο βοηθιέται για την άλλη, επειδή εξοφλά αμαρτίες. Οι σταυροί των δοκιμασιών είναι ανώτεροι από τα «τάλαντα», από τα χαρίσματα, που μας δίνει ο Θεός. Είναι μακάριος εκείνος που έχει όχι έναν σταυρό αλλά πέντε. Μια ταλαιπωρία ή ένας θάνατος μαρτυρικός είναι και καθαρός μισθός. Γι’ αυτό σε κάθε δοκιμασία να λέμε: «Σ’ ευχαριστώ, Θεέ μου, γιατί αυτό χρειαζόταν για την σωτηρία μου».

Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου-"Πάθη και Αρετές. Λόγοι Ε΄ Ι. Ησυχαστήριον ” Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος” Σουρωτή Θεσσαλονίκης)

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος:" Η δύναμη του Σταυρού!".

 

Το σημείο του Σταυρού χαραξέ το βαθιά στη διάνοιά σου και κράτησε στην αγκαλιά σου τη σωτηρία της ψυχής σου. Γιατι, ο Σταυρός επανέφερε την οικουμένη στην ευθεία οδό. Αυτος εξεδίωξε τη πλάνη, αυτός επανέφερε την αλήθεια. Ο Σταυρός μετέβαλε τη γη σε ουρανό, αυτός έκανε τους ανθρώπους Αγγέλους. Με τη δύναμη του Σταυρού έπαυσαν πλέον οι δαίμονες να είναι φοβεροί και έγιναν ευκολοκαταφρόνητοι. Με αυτόν ο θάνατος έπαυσε να είναι θάνατος, αλλά ύπνος. Με τη δύναμη του Σταυρού όλα όσα μας πολεμούν καταρρίφθηκαν στη γη και καταπατήθηκαν. 

~ Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος 

Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης:" Τότε θα μετέχουμε "εκτυπώτερον" στον Θεό, "εν τη ανεσπέρω ημέρα της βασιλείας Του".

Τι τιμή για μένα, το μηδαμινό πλάσμα, να μιλώ, με την προσευχή, σ’ Εκείνον που κρατεί στην παλάμη του τα σύμπαντα, που οι Δυνάμεις των ουρανών τον υπηρετούν με φόβο, σ’ Εκείνον που είναι η άπειρος αγάπη!

Η ψυχή μας φορεί τον πηλό του σώματος. Ζούμε μέσα σ΄ένα υλικό κόσμο.

 Έτσι, ο Κύριος μας σώζει και μες από τις υλικές μας αισθήσεις.

Στο Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, μας προσφέρεται υπό τα είδη του άρτου και του οίνου.

Στο Μυστήριο της Μετανοίας, ενεργεί μέσω του ορατού λειτουργού του, του πνευματικού μας.

Στο Βάπτισμα, μέσω του νερού. Στο Χρίσμα και στο Ευχέλαιο, με το λάδι.

 Στον Γάμο, με τον ιερέα και τα στέφανα.

 Ενώνει την παρουσία του με τον ναό, με τις εικόνες, με τον Σταυρό, με το σημείο του Σταυρού, με το όνομά του, με το νερό του Αγιασμού, με τα πρόσφορα.

Αλλά θα έλθη η ώρα που όλα αυτά τα υλικά μέσα δεν θα μας χρειάζωνται πλέον, γιατί τότε θα μετέχουμε «εκτυπώτερον» στον Θεό, «εν τη ανεσπέρω ημέρα της βασιλείας» του (τροπάριο της Κυριακής του Πάσχα), ενώ τώρα μετέχουμε μέσω υλικών πραγμάτων, δηλαδή εικόνων και συμβόλων.

Όταν προσεύχωμαι στον Θεό με ολοκάρδιο, ζώσα και ακράδαντο πίστι, είμαι κοντά όχι μόνο σ’ Αυτόν, όπως το παιδί που ζη στο ίδιο σπίτι με τον πατέρα του, αλλά και κοντά στις ουράνιες Δυνάμεις και σε όλους τους Αγίους, που μένουν στη θεία βασιλεία.

Άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης.

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς: " Γιατί οι άδικοι προοδεύουν;".

Θα τρώει και δεν θα χορταίνει, θα αρπάζει και δεν θα του φτάνει

Γιατί οι άδικοι προοδεύουν;

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ

Μέχρι πότε προοδεύουν; Και τί συμβαίνει στο τέλος σ΄ αυτούς και στους απογόνους τους; Αναρωτήθηκες ποτέ; Να μη σκοντάφτουν οι σκέψεις σου όταν βλέπεις ότι κάποιος καυχιέται με τη δύναμη και ξεχνά το Δωρητή της δύναμης.

Θυμήσου πως ο υπερήφανος και καυχόμενος Γολιάθ σκοτώθηκε από τη σφεντόνα ενός αγοριού, του Δαβίδ. Να μη συγχύζεται η καρδιά σου όταν βλέπεις πως κάποιος πλουτίζει με άδικο τρόπο.

Θα τρώει και δεν θα χορταίνει, θα αρπάζει και δεν θα του φτάνουν.

Θυμήσου τους πλούσιους πολίτες στα Σόδομα, πως σε μία στιγμή ρίχτηκε πάνω τους φωτιά και έγιναν στάχτη μ’ όλο τους τον πλούτο. Εσύ είσαι χριστιανός, και ο χριστιανός παρατηρεί τα γεγονότα στην άλλη γραμμή, στην ολότητα, και όχι επί μέρους.

Την πρόοδο του αδίκου ο χριστιανός δεν εκτιμά σαν κάποιο τετελεσμένο γεγονός αλλά περιμένει να δει τι ακολουθεί. Αυτός ξέρει πως ο άδικος δεν προοδεύει ούτε με τη δική του δύναμη ούτε με το δικό του μυαλό αλλά μόνο επειδή ο Θεός του επιτρέπει να προοδεύει, μπας και κάποια στιγμή θυμηθεί το Θεό.

Αφού είναι ανείπωτα ελεήμων ο Θεός μας, και επιτρέπει στους αδίκους εκείνο που αυτοί επιθυμούν, μπας και κάποια στιγμή σκεφθούν, ότι αυτό είναι από το Θεό και ντραπούν για την αδικία τους και διορθωθούν.

Στο Θεό είναι αγαπητοί οι μετανοούντες‡ είναι πολύ αγαπητοί σ’ Αυτόν όσοι μετανοούν ταπεινά για τις άδικες πράξεις τους.

Ο Δημιουργός δεν θέλει πάντα να τιμωρήσει αμέσως μόλις κάποιος ξεκινήσει σε λάθος δρόμο. Εκείνος περιμένει τον πλανημένο να γυρίσει μόνος του στον σωστό δρόμο. Εκείνος βλέπει και σιωπά.

Περιμένει και δεν αργεί. Είναι θαυμαστός στη σοφία, πανθαύμαστος στο έλεός Του. Γι’ αυτό ο προορατικός Ψαλμωδός ενθουσιασμένα λέει στον Κύριο: «Τα κρίματά σου ωσεί άβυσσος πολλή» (Ψαλμ. 35,7). Ποιός θα ερευνήσει όλο το βάθος της πρόνοιας του Θεού;

Οι ανόητοι θυμώνουν επειδή ο Θεός δεν διοικεί τον κόσμο κατά τη δική τους λογική, και οι λογικοί κοπιάζουν ασταμάτητα να μπουν στη λογική του Θεού.

Είναι δύσκολο καμιά φορά και στο λογικότατο να κατανοήσει το γιατί σ’ έναν άνθρωπο συμβαίνει έτσι, ενώ στον άλλον αλλιώς· γιατί ο νέος που επιθυμεί τη ζωή πεθαίνει, ενώ ο γέρος που επιθυμεί τον θάνατο ζει – γιατί ο ευσεβής βασανίζεται, ενώ ο άθεος καλοπερνά.

Και οι αγιότατες ψυχές καμιά φορά βρίσκονται σε αμηχανία μπροστά στο αίνιγμα των γεγονότων. Στην Ιερά παράδοση υπάρχει γραμμένη η εξής περίπτωση: πέθανε κάποιος αμαρτωλός πλούσιος, του οποίου οι αμαρτίες ήταν γνωστές σε όλους, και ο ενταφιασμός του ήταν πανηγυρικός, με τον επίσκοπο και πολλούς Ιερείς.

Λίγο μετά απ’ αυτό επιτέθηκε ύαινα σ’ έναν ασκητή στην έρημο και τον κατασπάραξε.

Κάποιος μοναχός, ο όποιος είχε δει εκείνη την πανηγυρική νεκρώσιμη πομπή του αμαρτωλού και τα ματωμένα υπολείμματα του δίκαιου, στη σύγχυση του άρχισε να κλαίει και φώναξε: «Κύριε, πώς έγινε αυτό και γιατί; Πώς εκείνος ο αμαρτωλός είχε και απαλή ζωή και απαλό θάνατο, ενώ αυτός ο δίκαιος πικρή ζωή και πικρό θάνατο;».

Σ’ αυτό του εμφανίστηκε άγγελος του Θεού και εξήγησε: «Εκείνος ο κακός πλούσιος είχε στη ζωή του μόνο μία καλή πράξη, ενώ αυτός ο ασκητής είχε στη ζωή του μόνο μία πιο βαριά αμαρτία.

Με την εορταστική και τιμητική νεκρώσιμη πομπή ο Ύψιστος ήθελε στον κακό πλούσιο να ξεπληρώσει εκείνο το καλό έργο, ώστε να μην περιμένει τίποτα άλλο σ’ εκείνον τον κόσμο, ενώ με τον φρικτό θάνατο του ασκητή ήθελε να τον απαλλάξει από εκείνη τη μία αμαρτία, ώστε να του δώσει πλήρες βραβείο στους ουρανούς».

Γι’ αυτό εσύ να σκέπτεσαι περί των κρίσεων του Θεού και τοποθέτησε όλη την ελπίδα στον Δημιουργό σου. «Μη φθονείς την ευτυχία εκείνων που σκέφτονται το πονηρό και μη ζηλεύεις εκείνους που κάνουν το κακό» (Ψαλμ. 36,1).

Έτσι γράφει ο δίκαιος βασιλιάς Δαβίδ, τον οποίον για πολύ καιρό βασάνιζε εκείνο που βασανίζει και σένα, ώσπου ο Κύριος του αποκάλυψε το λόγο για να καταλάβει.

Ο ίδιος λέει και αυτή την παρήγορη εμπειρία του: «Ήμουν νέος και τώρα γέρασα και δεν είδα δίκαιο να εγκαταλείπεται από το Θεό, ούτε τα παιδιά του να ζητιανεύουν ψωμί» (Ψαλμ. 36,25).

Διάβαζε συχνά το Ψαλτήρι, και θα καταλάβεις και θα παρηγορηθείς. 

Ειρήνη και η ευλογία από Τον Κύριο. 

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς:" Να δοξάζεις τον Θεό και να τον ευχαριστείς πρίν πέσει το σκοτάδι στη ζωή σου".

Να δοξάζεις τον Θεό και να Τον ευχαριστείς πριν πέσει το σκοτάδι στη ζωή σου

 

Βλέπεις τον εαυτό σου ευτυχισμένο και ακόμα βεβαιώνεις πως την ευτυχία σου την έφτιαξες μόνος σου, χωρίς τον Θεό και τους ανθρώπους.

Γι’ αυτό απωθείς την άποψη που πρεσβεύουμε, ότι δηλαδή κάθε άνθρωπος χρωστά προσευχή στον Θεό και ελεημοσύνη στον πλησίον του.

«Ούτε προσευχές στον Θεό ούτε ελεημοσύνη στον πλησίον», λες και μ’ αυτό τείνεις να θεωρείς τον εαυτό σου ευτυχισμένο.

Για μένα πράγματι είναι αδύνατον να σκεφθώ την ευτυχία έξω από τον Θεό και τους ανθρώπους. Νομίζω ότι ούτε καν άγγιξες την ευτυχία αλλά συγχέεις τα φαινόμενα και αποκαλείς ευτυχία την ανέμελη επιβίωση. Μάζεψες πολλά από εκείνα που μπορεί να δώσει η γη, χόρτασες και ήπιες και νομίζεις ότι δεν σου χρειάζεται κανείς από τον περίγυρο.

Γνώριζε όμως πάνω απ’ όλα , ότι η γη δεν δίνει τίποτα σε κανέναν χωρίς την εντολή του Θεού. Και όσα σου έδωσε στα έδωσε κατ’ εντολή του Θεού. Μια βαθύτερη αντίληψη μας διδάσκει ότι εμείς δεν έχουμε στην πραγματικότητα τίποτα δικό μας, που να διαρκεί σ’ αυτόν τον κόσμο. Όλα είναι έωλα και δανεισμένα- γρήγορα φεύγουν και έρχονται σαν στρόβιλος. Η υγεία, η δύναμη, η ομορφιά, η ιδιοκτησία, η τιμή, η εξουσία, η μεγάλη γνώση, το καλλιτεχνικό ταλέντο, όλα τα χαρίσματα είναι δώρα. Και η δοκιμασία με την οποία ο Δημιουργός εξετάζει τους ανθρώπους έχει σχέση με την πίστη, το έλεος, τον σεβασμό και κάθε καλό χαρακτηριστικό.

Η δοκιμασία έγκειται στο να καταδείξει δύο πράγματα: 

Πρώτον ,αν ο άνθρωπος γνωρίζει από που του δόθηκε το όποιο χάρισμα , και δεύτερον, αν αποδίδει δόξα και ευχαριστία στον Δωροδότη του.Άκου αυτή τη φοβερή συμβουλή του μεγάλου προφήτη Ιερεμία που φωνάζει: 

«δότε τώ Κυρίω Θεώ υμών δόξαν πρό του συσκοτάσαι» ( Ιερ. 13, 16 ). 

Άρχισε και συ γρήγορα να δοξάζεις τον Θεό και να Τον ευχαριστείς πριν πέσει το σκοτάδι στη ζωή σου. Γιατί όταν έρθει το σκοτάδι, τα βάσανα , η ταλαιπωρία και η αρρώστια, η πτώση και η τρέλα, τι θα κάνεις τότε; Ποιόν θα παρακαλέσεις; Και ποιος από τους ανθρώπους θα σε ελεήσει αφού εσύ ήσουν χωρίς ίχνος ελεημοσύνης;

Για να μην πέσει στη ζωή σου φοβερό και βαρύ σκοτάδι άσκησε και θυμήσου αυτές τις άγιες λέξεις της Βίβλου: 

«Ου λιμοκτονήσει Κύριος ψυχήν δικαίαν, ζωήν δε ασεβών ανατρέψει.»

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ

Γέροντας Εφραίμ Αριζόνας:" Ξεριζώνοντας το πάθος, σκίζει την καρδιά".

 

ΞΕΡΙΖΩΝΟΝΤΑΣ ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΣΚΙΖΕΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ!

Ευλογημένα μου παιδιά,

Λέγουν οι πατέρες ότι η καρδιά του ανθρώπου είναι μπλεγμένη με τις ρίζες των παθών, που είναι ακανθώδεις, και την έχουν «γαντζώσει» για τα καλά.

Μόλις, λοιπόν, επιχειρήση ο άνθρωπος με την φώτιση του Θεού να ξερριζώση ένα πάθος (ουσιαστικά να μεταμορφώση ένα πάθος) , να αρχίση να βγάζη τα ριζίδια, να τα πιάνη με την τσιμπίδα και να τα τραβάη, ξεριζώνοντας το πάθος σκίζει και την καρδιά! Σχιζομένη δε η καρδιά βγάζει αίμα και πονάει. Αν δεν κάνη ο άνθρωπος υπομονή στον πόνο, σταματάει εκεί και εγκαταλείπει τον αγώνα και μένει εμπαθής και αμαρτωλός. Αν όμως κάνη υπομονή στον πόνο, την βγάζει τη ρίζα του πάθους και απαλλάσσεται.

+ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΕΦΡΑΙΜ ΑΡΙΖΌΝΑΣ 

"Ο άγιος Δανιήλ ο Κατουνακιώτης, απαντά σε επιστολή σχετικά με το 666 και τον Αντίχριστο.."

(Μνήμη σήμερα 7 Σεπτεμβρίου του Οσίου Πατρός Ημών Δανιήλ του Κατουνακιώτου) 

"Ο άγιος Δανιήλ ο Κατουνακιώτης, απαντά σε επιστολή σχετικά με το 666 και τον Αντίχριστο.."

"Με πολλή χαρά πήρα μόλις αυτές τις μέρες από τον πατέρα Ιλαρίωνα, το πνευματικό τέκνο του αειμνήστου Σάββα ιερομόναχου, την επιστολή σας της 25ης Μαΐου.

Τη διάβασα με πολλή προσοχή και επαίνεσα, όπως και έπρεπε, τον ένθεο ζήλο σου και το ότι σαν καλός Χριστιανός ενδιαφέρθηκες να ερευνήσεις την Αγία Γραφή και να γράψεις μελέτη, όπου ασχολείσαι με τον αριθμό 666, πού υπονοεί τον Αντίχριστο.

Και όσον αφορά τους Χιλιαστές πού στηλιτεύεις, είσαι αξιέπαινος. Ο πανάγαθος Θεός, πού βλέπει την αγαθή σου πίστη και την καλή σου θέληση, δεν θα σε αφήσει να πέσεις σε πλάνες, όπως έπεσαν κάποιοι άλλοι, γιατί στηρίχθηκαν στο εγώ τους και θέλησαν να ερμηνεύσουν θέματα της Αποκαλύψεως του Ιωάννου του Θεολόγου.

Απόδειξη της ταπεινής ιδέας πού έχεις για τον εαυτό σου είναι ότι φοβήθηκες τις εκ δεξιών παγίδες του δολίου δράκοντος και δεν βασίστηκες στον εαυτό σου και στις απόψεις σου. Γι΄ αυτό και έκανες σαρανταλείτουργο και άλλες ιερές πράξεις και στη συνέχεια έγραψες και έστειλες αυτή τη μελέτη.

Σ΄ αυτό είσαι αξιέπαινος, διότι μιμήθηκες τον απόστολο Παύλο, πού αν και είχε βεβαιότητα για όσα δίδασκε, διότι τα διδάχθηκε κατευθείαν από τον ίδιο τον Σωτήρα μας Ιησού, όμως με τον φόβο μήπως τρέχει ή έτρεξε μάταια, πήγαινε κάθε χρόνο στα Ιεροσόλυμα για να καταθέσει στον Πέτρο και Ιάκωβο τις σκέψεις του. Έτσι καθοδηγούμενος έγινε πλέον αλάθητος φωστήρας της οικουμένης.

Επειδή λοιπόν μου εμπιστεύθηκες τα πάντα, αγαπητέ, και ζήτησες με ακράδαντη πίστη να σου πω αν η γνώμη πού εκθέτεις και το συμπέρασμα πού διατυπώνεις για τον αριθμό έχει βάσεις ή όχι, σπεύδω να σου πω με κάθε ειλικρίνεια ό,τι οι άγιοι της Εκκλησίας Πατέρες αποφαίνονται περί αυτού.

Γενικώς μας συνιστούν προσοχή, να μην προχωρούμε σε ερμηνεία της Αποκαλύψεως του αγίου Ιωάννου σύμφωνα με τις δικές μας γνώμες, διότι όσοι μέχρι σήμερα από τους παλαιούς χρόνους αποπειράθηκαν να το κάνουν, απατήθηκαν οικτρά.

Επίσης όσοι καταφεύγουν σε αριθμούς και ισχυρίζονται ότι ο τάδε και τάδε αριθμός σημαίνουν τον ερχομό του Αντίχριστου ή και τον χρόνο, ματαιοπονούν χωρίς το παραμικρό όφελος. Όπως και να΄ ναι, αυτοί πού ασχολούνται με τέτοια θέματα είναι αδύνατο να μην πέσουν σε πολλές αλλόκοτες πλάνες.

Οι άγιοι Απόστολοι και όλοι οι μεγάλοι Πατέρες διαπιστώνουμε ότι άφησαν ανεξήγητη την ιερά Αποκάλυψη, διότι αυτή αναφέρει με ασαφή τρόπο τα μέλλοντα, τα οποία μόνο όταν πραγματοποιούνται αποκαλύπτονται.

Ο απόστολος Παύλος στην προς Γαλάτας επιστολή κατακρίνει αυτούς πού παρατηρούν τους χρόνους και τους καιρούς. Γράφει: «Ημέρας παρατηρείσθε και μήνας και καιρούς και ενιαυτούς! Φοβούμαι υμάς μήπως εική κεκοπίακα εις υμάς» (Γαλ. 4, 10-11).

Επίσης βλέπουμε καθαρά στο ιερό Ευαγγέλιο ότι ο Κύριος ημών Ιησούς, αν και εξηγούσε στους μαθητές όλα τα υπερφυή μυστήρια Του και το μέγα μυστήριο της Υπερουσίου Τριάδος και όσα ήταν ανάγκη να γνωρίζουν για τη σωτηρία τους, όλα τους τα αποκάλυψε, όμως τον χρόνο και τον καιρό της Δευτέρας Ελεύσεως Του τον απέκρυψε λέγοντας: «Περί δε της ημέρας εκείνης και ώρας ουδείς οίδεν, ουδέ οι άγγελοι των ουρανών, ει μη ο πατήρ μου μόνος» (Ματθ. 24, 36).

Τί λοιπόν; Δεν ήξερε τίποτε σχετικά με αυτό ο Θεάνθρωπος Ιησούς μας; Τούτο και να το συλλογιστεί κανείς είναι βλάσφημο. Το ήξερε πολύ καλά ως ομοούσιος με τον Πατέρα και συναΐδιος, αλλά δεν συνέφερε να διαδοθεί, κυρίως από τους Αποστόλους, η ημέρα εκείνη και να το μάθουμε όλοι. Δήλωσε μόνο τα σημεία και τις περιστάσεις πού θα προμήνυαν τον ερχομό του Αντίχριστου και, όπως βλέπουμε σήμερα, πλησιάζει ο χρόνος. Επίσης στις Πράξεις των Αποστόλων βλέπουμε ότι ο Κύριος μας αποτρέπει από την ανωφελή αυτή έρευνα. Γράφει ο Λουκάς: «Ουχ υμών έστι γνώναι χρόνους ή καιρούς ους ο πατήρ έθετο εν τη ιδία εξουσία» (Πράξεις 1, 7).

Και επειδή, όπως γράφεις, είσαι άνθρωπος αμαρτωλός, όπως και εγώ πού σου γράφω, και ελεήθηκες από τον Θεό με την εξομολόγηση και είσαι ήδη υπό κανόνα, αφού έτσι έχουν τα πράγματα, γιατί, αγαπητέ μου, να εγκαταλείψουμε την ταπεινή αυτογνωσία και να ασχοληθούμε με πράγματα ανώτερα των δυνάμεων μας; Γιατί να καταγινόμαστε με αριθμούς και εικασίες υποκειμενικές για να μάθουμε τους χρόνους και τους καιρούς;

Αντί να ασχολείσαι με τέτοιες επικίνδυνες έρευνες, δεν είναι καλύτερα να φροντίζεις πώς θα αρέσεις στον Κύριο με ενάρετες πράξεις και με την αποφυγή της κρυφής υπερηφάνειας;

Όσο ευχαριστείται ο Πανάγαθος με την ταπεινή επίγνωση του εαυτού μας και με ένα δάκρυ πού χύνουμε για τις αμαρτίες μας, δεν ευχαριστείται με μύριες ανακαλύψεις της Παλαιάς και Καινής Διαθήκης.

Απόδειξη ο ληστής, ο όποιος, αν και ήταν κακούργος και αμαρτωλός, επειδή ταπείνωσε τον εαυτό του και ζήτησε έλεος για τις αμαρτίες του, υψώθηκε τόσο πολύ, ώστε μπήκε πρώτος στον παράδεισο.

Όσον αφορά την έλευση του Αντιχρίστου, εμείς, αγαπητέ, έχουμε αλάνθαστο διδάσκαλο την Εκκλησία, πού έχει τη βοήθεια του Αγίου Πνεύματος. Αυτό δεν μπορεί να σφάλει. Να τί λέει η Εκκλησία: Πρώτα θα έλθουν στη γη οι προφήτες Ενώχ και Ηλίας. Ο Αντίχριστος θα γεννηθεί από Εβραία (ανήθικη/κοινή) γυναίκα κλπ. και θα κάνει τέρατα και σημεία κατά φαντασίαν και έτσι θα έλθει το τέλος (βλ. Τριώδιο, Κυριακή της Απόκρεω).

Αυτές είναι οι σωτήριες αλήθειες πού πρέπει να πιστεύουμε, και πιστεύοντας να γινόμαστε έτοιμοι να υποδεχθούμε τον Κύριο, σύμφωνα με το «αγρυπνείτε και προσεύχεσθε, διότι ουκ οίδατε την ώραν και την στιγμήν καθ΄ ην ο υιός του ανθρώπου έρχεται» (Ματθ. 25, 13).

Πραγματικά, τι θα μας ωφελήσει η εξήγηση του ονόματος του Αντιχρίστου ή η αναδίφηση των αριθμών, όταν πριν από τον ερχομό του μας προλάβει ο θάνατος;

Αυτά είναι αρκετά, και πιστεύω ότι ως φρόνιμος εργάτης του αμπελώνος του Χρίστου να μη με παρεξηγήσεις, αλλά να πειστείς ότι αυτή είναι η αλήθεια.

Να αφήσεις λοιπόν αυτές τις παρατηρήσεις και να στραφείς στα συγγράμματα των Πατέρων, τα οποία θα σε ωφελήσουν μύριες φορές περισσότερο. Και τότε να προσεύχεσαι και για μένα τον ελάχιστο, ο οποίος σου εύχομαι όσα συντελούν στη σωτηρία."

Κατουνάκια Αγίου Όρους

5 Σεπτεμβρίου 1925

Δανιήλ Μοναχός Κατουνακιώτης

Κάνε υπομονή, του απάντησε ο Ηγούμενος, και θα φιλοξενήσεις και Άγγέλους !

Κάποτε ένας μοναχός ήταν αρχοντάρης σ’ένα Μοναστήρι του Αγίου Όρους (Αρχοντάρης είναι αυτός που φροντίζει για τους επισκέπτες, ετοιμάζει τα δωμάτια, προσφέρει τον καφέ και το κέρασμα.

Είναι ένα πολύ κουραστικό διακόνημα, ιδίως στο Άγιο Όρος, που οι προσκυνητές κάθε μέρα είναι πάρα πολλοί).

Αυτός λοιπόν ο αρχοντάρης είχε κουραστεί πολύ από το διακόνημά του, το οποίο εκτελούσε επί πέντε χρόνια συνέχεια, και ζήτησε από τον Ηγούμενο να τον αντικαταστήσει.

-Κάνε υπομονή, του απάντησε ο Ηγούμενος, και θα φιλοξενήσεις και Άγγέλους !!!

-Να’ναι ευλογημένο, απάντησε ο μοναχός.

Ύστερα από λίγο καιρό, ένα βραδάκι, αφού είχαν κλείσει οι πόρτες της Μονής, όπως ήταν κατάκοπος, κάθησε στο αρχονταρίκη λίγο, άνοιξε την Καινή Διαθήκη και άρχισε να διαβάζει.

 Βλέπει λοιπόν ξαφνικά να μπαίνει από την πόρτα του αρχονταρικιου ένας ωραιότατος νέος, ντυμένος στα λευκά.

-Ευλογείτε, Πάτερ μου, του λέει. Ω, τι διαβάζετε, το Ευαγγέλιο του Ουρανού;

 Είστε μακάριος !!!

Και πριν προλάβει να απαντήσει ο αρχοντάρης, γιατί τα είχε χαμένα, συνέχισε ο νέος:

-Ω με συγχωρείτε που σας διακόπτω, αλλά είμαι πεινασμένος.

Κατάπληκτος ο αρχοντάρης αλλά πολύ ευγενικά, είπε:

-Ορίστε, ορίστε, καθήστε να σας ετοιμάσω κάτι.

Πως λέγεστε;

-Μιχάλης, απαντά ο νέος.

Γρήγορα – γρήγορα λοιπόν, με μεγάλη προθυμεία αρχίζει να ετοιμάζει το τραπέζι, για να φάει ο νέος, που ήρθε στα λευκά ντυμένος.

Εκείνη την ώρα δεν το πολύ κατάλαβε, ύστερα άρχισε να του κάνει εντύπωση το πως ήταν ντυμένος.

Όσο εσείς θα τρώτε, του λέει, εγώ θα σας ετοιμάσω και το κελλάκι σας και θα σας φέρω και λίγη σαλάτα.

Πηγαίνοντας όμως να πάρει το πιάτο με τη σαλάτα, από ένστικτο γύρισε το κεφάλι του πίσω, για να ξανά κοιτάξει αυτόν τον νέο, που του έκανε μεγάλη εντύπωση.

 Ο ωραιότατος εκείνος νέος είχε εξαφανιστεί !!!

Οπωσδήποτε ήταν ο Αρχάγγελος Μιχαήλ !!!

Από τότε η προθυμία του για φιλοξενία είχε μεγαλώσει. Θυμόταν το γεγονός με συγκίνηση.

Πρόκειται για τον παπα Φιλάρετο, τον μετέπειτα Ηγούμενο της Ιεράς Μονής Κωνσταμονίτου.

Εμπειρίες κατά την θεία Λειτουργία, Σελ 156

Όσιος Άνθιμος ο εκ Κεφαλληνίας:" Η συνάντηση του με την Υπεραγία Θεοτόκο σε οπτασία! Θαυμαστό γεγονός!".

Κάποια νύχτα, ενώ προσευχόταν [ο άγιος Άνθιμος ο Κουρούκλης από την Κεφαλλονιά ο αόμματος] μπροστά στην εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου, αποκοιμήθηκε καταπονημένος.

Τότε αξιώθηκε να δει την ακόλουθη οπτασία. Παρουσιάστηκαν μπροστά του δύο λαμπροφόροι νέοι, οι οποίοι του είπαν:

– Άνθιμε, ακολούθησέ μας για να σε οδηγήσουμε εκεί που μας διέταξε η Κυρία του παντός.

Όταν πέρασαν από σκοτεινούς και δυσώδεις τόπους, όπου ακούγονταν οιμωγές και θρήνοι αυτών που προγεύονταν την κόλαση, ο Όσιος ολιγοψύχησε.

 Όμως οι Άγγελοι που τον συνώδευαν, του έδωσαν θαρρος και τον οδήγησαν σε τόπο φωτεινότατο και ευωδέστατο.

Εκεί σε θρόνο υψηλό, αντίκρισε την υπερτέραν πάσης κτίσεως Υπεραγία Θεοτόκο.

Σπεύδοντας να προσκυνήσει την Μητέρα του Θεού, άκουσε την βροντερή φωνή Της να τον καθηλώνει στην θέση του.

Μακριά, μακριά από μένα, διότι εναντίον του συμφέροντός σου με παρακαλείς συνεχώς για να σου δώσω το φως των οφθαλμών σου.

Την φοβερή εκείνη ώρα παρουσιάστηκαν δύο άλλο φωτοειδείς νέοι*, οι οποίοι κάνοντας εδαφιαία μετάνοια στην Βασίλισσα του κόσμου, είπαν παρακλητικά:

– Δέσποινα και Κυρία του παντός, για το αίμα που χύσαμε υπέρ του γλυκυτάτου Υιού σου και Δεσπότου ημών, και για την αγάπην την οποία έχεις προς Αυτόν, δέξου τον δούλον σου Άνθιμο, ο οποίος έχει σκοπό να κτίσει Μοναστήρια προς τιμήν μας.

Τότε οδήγησαν με σεβασμό τον Όσιο μπροστά στην Θεομήτορα, η οποία του είπε:

– Άνθιμε, εγώ για την μεγάλη σου ευλάβεια και για τις πολλές σου παρακλήσεις, αποφάσισα να σου δώσω λίγο φως.

 Γνώριζε όμως, ότι εάν λάβεις αυτό το πρόσκαιρο, θα στερηθείς το αιώνιο.

Ο Όσιος αμέσως δέχτηκε με ταπείνωση και δάκρυα χαράς την απόφαση αυτή, παρακαλώντας την Υπεραγία Θεοτόκο να πρεσβεύει στο θρόνο της Χάριτος για το συμφέρον της ψυχής του, ώστε να καταταχθεί εις τας αιωνίους Μονάς, όπου οι δίκαιοι αναπαύονται.

Έτσι ο μοναχός Άνθιμος παρέμεινε ως το τέλος της ζωής του αόμματος.

Χειραγωγός και βακτηρία του ήταν πλέον η Παναγία μας, στο θέλημα της οποίας έδειξε άκρα υπακοή.

Εάν γαρ και πορευθώ εν μεσω σκιάς θανάτου, ου φοβηθήσομαι κακά, ότι Συ μετ’ εμού ει. και· Κύριος φωτισμός μου και Σωτήρ μου, τίνα φοβηθήσομαι; Κύριος υπερασπιστής της ζωής μου, από τίνος δειλιάσω;

Προσευχήθηκε με ταπείνωση ο ασθενής και εξουθενημένος Άνθιμος.

* Οι άγιοι Γεώργιος και Παρασκευή.

 

Απόσπασμα από το βιβλίο του Κωνσταντίνου Κανέλλου, «Όσιος Άνθιμος ο εκ Κεφαλληνίας, ο τυφλός ιεραπόστολος του Αιγαίου».

+Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνόπετρας:" Το σκοτάδι, ως συνέπεια της πτώσεως του ανθρώπου,δεν βγάζει ποτέ στο φως".

 

Το σκοτάδι, ως συνέπεια της πτώσεως του ανθρώπου, δεν βγάζει ποτέ στο φως.

 Το φως διαλύει το σκοτάδι, διότι το σκοτάδι είναι ανυπόστατο, δεν έχει ουσία.

Υπάρχει όμως μία περίπτωσις την οποία πανσόφως εκμεταλλεύεται ο παντουργός Θεός για το καλό μας, βγάζοντας και από το κακό καλό, από το σκοτάδι φως.

Πώς;

Δια της μετανοίας.

Βλέπω την κακία μου, την αμαρτία μου,μετανοώ, κλαίω, θρηνώ, οδηγούμαι στον Θεόν, αναλαμβάνω τις ευθύνες μου, νήφω, καρτερώ, και μέσα μου καλλιεργείται ο καινούργιος άνθρωπος που βγαίνει από την μετάνοια.

Άρα, το καλό δεν βγαίνει από το κακό, αλλά από την μετάνοια, που είναι άλλος νους, ο νους που τον παρέχει ο Θεός μέσα στην καρδιά.

Όποιος είναι θυμώδης, ας στρέψη όλον τον θυμό, όλη την εσωτερική ένταση του προς τη αγάπη του Θεού, προς την ειρήνη, προς τα σωτήρια λόγια, προς το «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με, τον αμαρτωλόν», χρησιμοποιώντας όποιον τρόπο τον βοηθεί.

 Κάποιος το έλεγε, κτυπώντας τα χέρια του. Τον είδα και τον ρώτησα:

Τί κάνεις εκεί; Και μου απήντησε:

Είχα μάθει με τα μηχανήματα να κουνώ τα χέρια μου και δεν μπορώ τώρα να κάνω αλλοιώς.

Μπράβο, του λέγω, συγχαρητήρια. Βλέπετε πως το κακό, ο θόρυβος, που είναι το

χειρότερο κακό, μπορεί να βγάλει και καλό;

 Κάποιος θαλασσινός το έλεγε, έχοντας την εντύπωση ότι έπιανε τα κουπιά, γι' αυτό και κουνούσε τα χέρια του.

Πραγματικά έπιανε το κουπί, τον Χριστόν.

Άρα, το παν μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε. Ό,τι μας δίνει ο Θεός, ότι μας κάνουν οι άλλοι, ότι παθαίνουμε μέσα μας και γύρω μας, όλα είναι μεταγωγικά προς τον Θεόν.

Τόσο απέραντη είναι η αγάπη του Θεού.

 Μόνον τα αποβράσματα του εγώ μας δεν είναι σωτήρια. Αυτά μας απομακρύνουν από τον Θεόν.

Γέρων Αιμιλιανος Σιμωνοπετρίτης. 

 «Λόγος περί νήψεως».

Άγγελοι θυμιάζουν και μυρώνουν!

 Άγγελοι θυμιάζουν και μυρώνουν

Κάποιο πρωινό, ο Όσιος Ανδρέας ο δια Χριστόν σαλός (9ος-10ος αι.) καθισμένος σε μια γωνιά, άκουγε το πνευματικό του παιδί, τον Επιφάνιο, που διάβαζε ένα λόγο του μεγάλου Βασιλείου.

Όσην ώρα διαρκούσε η ανάγνωση, ξεχυνόταν μια ευωδία σαν από πολύτιμα αρώματα. Όταν τελείωσε η ανάγνωση, χάθηκε και η ευωδία. Έκπληκτος ο Επιφάνιος στράφηκε προς τον Όσιο:

-Εξήγησέ μου σε παρακαλώ, τι ευωδία ήταν αυτή;

Κι ο Όσιος, επειδή είχε δει αυτόν που σκορπούσε την ευωδία, αποκρίθηκε:

– Άγγελοι Κυρίου είχαν συγκεντρωθεί εδώ, παιδί μου. Ένας μάλιστα, θέλοντας να τιμήσει τα λόγια του Αγίου Πνεύματος, θύμιαζε γύρω μας χαρούμενος.

Η έκπληξη και η απορία του Επιφανίου κορυφώθηκαν. Ο Όσιος λοιπόν συνέχισε πιο αναλυτικά:

– Σε τρεις περιπτώσεις οι Άγγελοι θυμιάζουν και μυρώνουν τους εκλεκτούς του Θεού:

Πρώτον, όταν διαβάζουν τα ιερά βιβλία, οπότε τους κυκλώνουν για ν’ ακούσουν κι αυτοί.

Δεύτερον, όταν προσεύχονται και συνομιλούν με το Θεό, οπότε συμπροσεύχονται κι εκείνοι με πόθο.

Τρίτον, όταν υπομένουν για την αγάπη του Θεού κόπο, πόνο και τιμωρίες, οπότε τους μυρώνουν και τους παρακινούν στον αγώνα της ευσέβειας.

Για την τελευταία περίπτωση θα σου πω την ακόλουθη ιστορία:

«Κάποτε ο παραβάτης Ιουλιανός, ξεκινώντας να πολεμήσει τους Πέρσες, κατέβηκε στη Δάφνη (προάστιο της Αντιόχειας) για να θυσιάσει στο θεό Απόλλωνα. Ήθελε να πάρει χρησμό για την έκβαση του πολέμου. Ο δαίμονας όμως, που κατοικούσε στο άγαλμα, δεν μπορούσε να δώσει χρησμό, γιατί βρίσκονταν εκεί τα λείψανα του αγίου ιερομάρτυρος Βαβύλα και των τριών νηπίων.

Ο παραβάτης διέταξε τους Αντιοχείς να τα μετακομίσουν άφοβα. Τότε εκείνοι σήκωσαν τη σορό των αγίων και βάδιζαν ψάλλοντας: «Αισχυνθήτω εγκαυχώμενοι εν τοις ειδώλοις αυτών».

Όταν όμως τ’ άκουσε αυτά ο βασιλιάς, διέταξε οργισμένος να συλλάβουν όσους ακολουθούσαν τη λιτανεία.

Ανάμεσά τους συνέλαβαν κι έναν έφηβο δεκαπέντε χρονών, που λεγόταν Θεόδωρος. Τον παρουσίασαν στο βασιλιά, κι εκείνος πρόσταξε να τον κρεμάσουν σ’ ένα ξύλο και να του ξεσχίζουν τις σάρκες. Έτσι κρεμασμένος υπέφερε πολλά βασανιστήρια. Όταν βράδιασε, τον κατέβασαν και τον έριξαν στη φυλακή.

Έμεινε εκεί μερικές μέρες, μέχρι που έλαβαν την είδηση πως ο βασιλιάς σκοτώθηκε στον πόλεμο. Τότε ελευθερώθηκε ο Θεόδωρος και γύρισε στο σπίτι του.

«Αγαπημένε μας Θεόδωρε», τον ρωτούσαν εκεί οι συγγενείς και φίλοι, «τι ένιωθες όταν σε ξέσχιζαν κρεμασμένο στο ξύλο;»

Εκείνος τους αποκρίθηκε: «Στην αρχή υπέφερα με δυσκολία τον πόνο. Ύστερα όμως παρουσιάστηκαν μπροστά μου τέσσερις νέοι με όμορφα πρόσωπα και κατάλευκες στολές. Ο ένας κρατούσε μια λεκάνη αστραφτερή. Ο άλλος χρυσό μυροδοχείο με μύρο σαν ροδέλαιο. Οι άλλοι δυο κρατούσαν λευκά σεντόνια διπλωμένα στα τέσσερα. Ο ένας άδειασε το μύρο στη λεκάνη και, καθώς εκείνο εξατμιζόταν, ένιωθα σε κάθε εισπνοή να σκορπίζεται η ευωδία του σ’ όλα μου τα μέλη και να εξουδετερώνει τους φρικτούς πόνους.

Ύστερα, ο ένας έβρεχε το πανί στη λεκάνη και το’ βαζε στο πρόσωπό μου πολλή ώρα, ώστε με την ηδονή εκείνη να ξεχνάω τους πόνους. Όταν το έπαιρνε ο πρώτος, ήταν ο άλλος έτοιμος κι έβαζε το δικό του. Αυτό συνεχιζόταν μέχρι που με κατέβασαν οι δήμιοι από το ξύλο. Τότε όμως έφυγαν οι άγγελοι από κοντά μου και λυπήθηκα, γιατί στερήθηκα εκείνη τη γλυκύτατη ηδονή. Ήθελα να βασανιζόμουν ακόμη…»

Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης:" Στον Θεό χρωστάμε τα πάντα!".

 

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΤΗΣ ΚΡΟΝΣΤΑΝΔΗΣ: ΣΤΟΝ ΘΕΟ ΧΡΩΣΤΑΜΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ

Μη λησμονείς ποτέ ότι κάθε στιγμή και για αναρίθμητα πράγματα είσαι χρεώστης στον Θεό: 

για κάθε αναπνοή, 

για κάθε ακτίνα ηλίου που σε θερμαίνει, 

για κάθε μπουκιά ψωμιού, 

για κάθε καλή σκέψη, 

για κάθε άγιο αίσθημα,

για κάθε αγαθό έργο, 

τέλος για κάθε δωρεά της χάριτος που γαληνεύει και χαροποιεί την καρδιά σου. 

Εκείνος σε ενισχύει στον αγώνα σου, 

κατασιγάζει τα πάθη σου, 

σε φέρνει σ’ επικοινωνία με τον ουρανό.

Πιο πολύ όμως πρέπει να ευγνωμονείς τον Κύριο επειδή πρώτα σου χάρισε τη ζωή, τη βιολογική ύπαρξη, και έπειτα σε αναγέννησε με το άγιο βάπτισμα, σε ένωσε με το σώμα της Εκκλησίας, σε έκαμε παιδί Του, έτσι 

«ώστε ουκέτι ει δούλος, αλλ’; υιός ει δε υιός, και κληρονόμος Θεού δια Χριστού» (Γαλ. 4, 7).

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΡΟΣΤΑΝΔΗΣ – Ο ΟΥΡΑΝΟΣ ΣΤΗ ΓΗ

+ Μητροπολίτης Σουρόζ Anthony Bloom: " Πώς θα συναντήσουμε τη νέα χρονιά;".

 

Βγαίνουμε από μία χρονιά, όπου όλοι μας έχουμε αντιληφθεί το σκοτάδι όπου είναι ακόμα διαδεδομένη η βία και η σκληρότητα.

Πως θα συναντήσουμε τη νέα χρονιά;

Θα ήταν αφελές και πολύ αντιχριστιανικό, να ζητήσουμε από τον Θεό να μας προστατέψει, να κάνει τη γη έναν παράδεισο ειρήνης, ενώ γύρω μας δεν υπάρχει ειρήνη.

Υπάρχει διαμάχη, ένταση, αποθάρρυνση, φόβοι, βία, φονικό. Δεν μπορούμε να ζητάμε για μας ειρήνη, όταν αυτή η ειρήνη δεν μπορεί να απλωθεί πέρα από την Εκκλησία, όταν δεν έρχεται σαν ακτίνες φωτός να διαλύσουν το σκοτάδι.

…«Ευλογημένη η Βασιλεία του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος» ας είναι ευλογημένη η βασιλεία του Θεού.

Τούτα τα λόγια προφέρονται σπάνια: στην αρχή της λειτουργίας, σαν ευχή για τον νέο χρόνο και σε στιγμές όπου ενώνεται χρόνος και αιωνιότητα, όταν με τα μάτια της πίστης μπορούμε να δούμε την αιωνιότητα συνυφασμένη με τον χρόνο.

Ο χριστιανός είναι ο μόνος που πρέπει να είναι ικανός να βλέπει την ιστορία, όπως την βλέπει ο Θεός, σαν ένα μυστήριο της σωτηρίας, αλλά επίσης σαν μια τραγωδία της ανθρώπινης αμαρτίας και πτώσης. Και σε σχέση με αυτά τα τελευταία, πρέπει να πάρουμε θέση.

Ο Χριστός λέει στο Ευαγγέλιο: «Όταν ακούσετε ότι γίνονται πόλεμοι ή φήμες που μιλούν για πολέμους, μην πανικοβληθήτε»· σηκώστε ψηλά τα κεφάλια, δεν υπάρχει χώρος στην καρδιά και την ζωή του Χριστιανού για διστακτικότητα, δειλία και φόβο, που είναι όλα γεννήματα του εγωισμού, της μέριμνας για τον εαυτό μας, ακόμα και αν αυτή η μέριμνα αγγίζει αυτούς που αγαπάμε.

Ο Θεός είναι Θεός της ιστορίας, αλλά πρέπει να γίνουμε συνεργάτες Του και μας στέλνει σ’ αυτόν τον κόσμο που είναι δικός Του για να μεταβάλλει την παράφωνη Πολιτεία των ανθρώπων σε αρμονία που θα ονομάζεται Πολιτεία του Θεού.

Και πρέπει να θυμόμαστε τα λόγια του Αποστόλου που λέει, ότι όποιος επιθυμήσει να εργασθεί για τον Κύριο, θα οδηγηθεί σε δίκη, και τα λόγια ενός άλλου Αποστόλου που μας λέει να μην φοβόμαστε τη δοκιμασία της φωτιάς. Στον σημερινό κόσμο, πρέπει να είμαστε έτοιμοι να δικαστούμε και έτοιμοι να υπομείνουμε, ίσως με το φόβο στην καρδιά μήπως χάσουμε την πίστη μας, αλλά θα πρέπει να μείνουμε ακλόνητοι στην υπηρεσία του Θεού και των ανθρώπων… Ισχυριζόμαστε ότι είμαστε Ορθόδοξοι· είμαστε Ορθόδοξοι δεν σημαίνει μόνο να ομολογούμε το Ευαγγέλιο στην ολότητά του και να το διακηρύττουμε στην αγνότητά του, αλλά συνίσταται, ακόμα περισσότερο από αυτό, στο να ζούμε σύμφωνα με αυτό. …τα λόγια που μπορούμε να λέμε ξανά κάθε νέο χρόνο, «Είπα στον άνθρωπο που στάθηκε στο κατώφλι του νέου χρόνου: δώσε μου ένα φως για να πορευτώ με ασφάλεια προς το άγνωστο, και απάντησε: πήγαινε έξω στο φως και βάλε το χέρι σου στο χέρι του Θεού, πρέπει να είναι καλύτερο για σένα από ο,τι το φως και ασφαλέστερο από έναν συνηθισμένο δρόμο.»

«Η νέα χρονιά πράγματι απλώνεται μπροστά μας σαν ένα απάτητο ακόμη μονοπάτι, μια πλατειά παρθένα πεδιάδα που θα πρέπει ν’ ανθίσει μ’ ένα πλούτο καλών ανθρώπινων πράξεων. Όποια κι αν είναι η ηλικία μας ένα μονοπάτι απλώνεται μπροστά μας και από μας εξαρτάται αν θα το κάνουμε «οδόν Κυρίου» ή όχι. Από μας εξαρτάται το αν για τους γύρω μας και για τους εαυτούς μας και για τις επόμενες γενιές θα φτιάξουμε δρόμο για τον Ουρανό ή την Κόλαση – την αιώνια Κόλαση, ή απλώς τη σκληρή ανθρώπινη κόλαση της γης…

Μπορούμε να μπούμε στη χρονιά αυτή δημιουργικά, μόνο όμως με την προϋπόθεση ότι θα μπούμε με την ελπίδα, με τη βεβαιότητα ότι ο Κύριος βρίσκεται στη χρονιά αυτή, ότι Εκείνος είναι ο Κύριος και θα μας οδηγήσει στο σωστό μέρος, με την πίστη ότι τίποτα δε θα συμβεί χωρίς τη θέληση ή τη συγκατάθεση του Θεού. Αν η στάση μας είναι τέτοια θα δούμε πως τίποτα δεν είναι τυχαίο (αυτός που πιστεύει στην τύχη δεν πιστεύει στο Θεό), πως δεν υπάρχουν άσκοπες συναντήσεις και πως το κάθε πρόσωπο μας έχει σταλεί από τον Κύριο… ας δεχτούμε ο ένας τον άλλο και οποιονδήποτε ο Θεός μας στείλει, με τον τρόπο που ο Κύριος δέχεται εμάς στην πορεία μας κι ας δεχτούμε ο,τι και αν μας συμβεί σαν από το χέρι του Θεού, και σ’ όλες τις περιστάσεις ας συμπεριφερόμαστε σαν Χριστιανοί• τότε όλα θα πάνε καλά… Είθε ο Θεός να ευλογήσει το Νέο Έτος.

Anthony Bloom, Μητροπολίτης Σουρόζ