Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

28 Ιουλίου 2024

Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης: "Όταν στην ψυχή μας είναι θρονιασμένος ο Χριστός, μπορεί να έχει θέση ο αντίχριστος ;".

Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης: "Όταν στην ψυχή μας είναι θρονιασμένος ο Χριστός, μπορεί να έχει θέση ο αντίχριστος ;". 
Ήταν ξαπλωμένος στο κρεβατάκι του ο Γέροντας Πορφύριος και μου είπε:
– “Δεν μου λες, εδώ που κάθομαι εγώ, εσύ μπορείς να καθίσεις;”
– “Βεβαίως, Γέροντα”, του απάντησα. “Πώς δεν μπορώ!”
– “Βρε, μου λέει έτσι όπως μιλούσε χαριτωμένα, τρελός είσαι; Θα πέσεις επάνω μου και θα σκάσω!”
– “Ε, ναι Γέροντα, πρέπει να σηκωθείτε εσείς για να καθίσω εγώ”, συμπλήρωσα διορθώνοντας.
– “Α! μπράβο, μπράβο. Έτσι γίνεται και με την ψυχή μας απέναντι στον Χριστό και στον αντίχριστο. Όταν στην ψυχή μας είναι θρονιασμένος ο Χριστός, μπορεί να έχει θέση ο αντίχριστος;”
– “Όχι, Γέροντα”
– “Ε! Γι΄ αυτό, παιδί μου, σου λέω. Δεν έχουμε τον Χριστό στην ψυχή μας. Αν Τον είχαμε, δεν θα μας πλησίαζε ο διάβολος καθόλου.
Δυστυχώς όμως δεν προσέχουμε και μπαίνει μέσα ο τρισκατάρατος και ο Χριστός που είναι πολύ ευγενής, στέκεται στην πόρτα και χτυπάει. Αν Του ανοίξουμε μπαίνει μέσα.
Ενώ ο διάβολος μία τρυπούλα να βρει, χώνεται αδιάντροπα και άμα μπει δεν ξαναβγαίνει!
Γι΄ αυτό χρειάζεται να είμαστε πολύ προσεκτικοί στη ζωή μας, ούτως ώστε να μη δίνουμε τόπο στο σατανά.
Πολλές φορές δεν προσέχουμε και είτε τον αναφέρουμε, είτε στέλνουμε στον διάβολο τα παιδιά μας ή τη γυναίκα ή τον άνδρα μας ή άλλους ανθρώπους…”

23 Ιουνίου 2024

Ο Άγιος Πορφύριος για την Επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος κατά την Πεντηκοστή .

 Ο Άγιος Πορφύριος για την Επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος κατά την Πεντηκοστή 
Την Πεντηκοστή εξεχύθη η χάρις του Θεού όχι μόνο στους αποστόλους, αλλά και σ’ όλο τον κόσμο που βρισκόταν γύρω τους. Επηρέασε πιστούς και απίστους. Πώς το λένε οι Πράξεις;…
Ενώ ο Απόστολος Πέτρος μιλούσε τη δική του γλώσσα, η γλώσσα του μεταποιούνταν εκείνη την ώρα στο νου των ακροατών.
Με τρόπο μυστικό το Άγιο Πνεύμα τούς έκανε να καταλαβαίνουν τα λόγια του στη γλώσσα τους, μυστικά, χωρίς να φαίνεται. Αυτά τα θαυμαστά γίνονται με την επενέργεια του Αγίου Πνεύματος.
Παραδείγματος χάριν, η λέξη «σπίτι» σ’ αυτόν που ήξερε γαλλικά θα ακουγόταν «la maison». Ήταν ένα είδος διοράσεως· άκουγαν την ίδια τους τη γλώσσα. Ο ήχος χτυπούσε στο αυτί, αλλά εσωτερικά, με τη φώτιση του Θεού, τα λόγια ακούγονταν στη γλώσσα τους.
Οι Πατέρες της Εκκλησίας αυτή την ερμηνεία της Πεντηκοστής δεν την αποκαλύπτουν πολύ φανερά, φοβούνται τη διαστρέβλωση. Το ίδιο συμβαίνει και με την Αποκάλυψη του Ιωάννου. Οι αμύητοι δεν μπορούν να καταλάβουν το νόημα του μυστηρίου του Θεού.
Παρακάτω λέει. «εγένετο δε πάση ψυχή φόβος…» (Πράξ. 2,43), δηλαδή κατέλαβε φόβος την κάθε ψυχή. Αυτός ο «φόβος» δεν ήταν φόβος. Ήταν κάτι άλλο, κάτι ξένο, κάτι ακατανόητο, κάτι, κάτι που δεν μπορούμε να το πούμε.
Ήταν το δέος, ήταν το γέμισμα, ήταν η χάρις. Ήταν το γέμισμα υπό της θείας χάριτος. Στην Πεντηκοστή, οι άνθρωποι βρέθηκαν ξαφνικά σε μία τέτοια κατάσταση θεώσεως, που τα χάσανε.
Έτσι, όταν η θεία χάρις τους επεσκίαζε, τους ετρέλαινε όλους -με την καλή έννοια- τους ενθουσίαζε. Αυτό μου έχει κάνει μεγάλη εντύπωση. Ήτανε αυτό που λέγω καμιά φορά «κατάστασις». Ενθουσιασμός ήταν. Κατάσταση τρέλλας πνευματικής.

Γέροντος Πορφυρίου, Βίος και Λόγοι, εκδ. Ι.Μ. Χρυσοπηγής, σελ. 207-209

17 Ιουνίου 2024

Θαύμα του Οσίου Πορφυρίου σε έγκυο γυναίκα!

 
Θαύμα του  Οσίου Πορφυρίου σε έγκυο γυναίκα!!!
Ένα τροχαίο ατύχημα με έφερε εκτάκτως στο Νοσοκομείο περιμένοντας να μου βγάλουν ακτινογραφίες στην λεκάνη. Μου ήρθε μία σκέψη, μήπως είμαι έγκυος και αμέσως έκανα το σχετικό τέστ όπου διαπιστώθηκε η εγκυμοσύνη μου ενάμιση μηνών. 
Ήμουν έγκυος στο τρίτο μου παιδί. Ήταν μία εγκυμοσύνη με πολλά προβλήματα και κινδύνους, αλλά και με πολλές θείες επεμβάσεις.
Ένα μήνα αργότερα και ενώ εργαζόμουν, έπαθα αποκόλληση πλακούντα πάρα πολύ σοβαρή. Θυμάμαι τα πόδια μου να γλυστράνε μέσα στις μπότες από το πολύ αίμα που έτρεχε. Πήγα στο νοσοκομείο και περίμενα τον γιατρό μου. 
Όταν ο σύζυγός μου εξήγησε την όλη κατάσταση στον γιατρό, εκείνος του είπε να περάσω απ’ ευθείας στο χειρουργείο. Βγαίνοντας όμως οι δυό τους από το γραφείο του και αντικρύζοντάς με, ο γιατρός ανεφώνησε απογοητευμένος, γιατί με είδε να πίνω πορτοκαλάδα. 
Αυτή ήταν η θεία επέμβαση τότε. Όταν τον ρώτησε ο σύζυγός μου “τι σχέση έχει η πορτοκαλάδα με την αιμορραγία;”, ο γιατρός αυθόρμητα απάντησε ότι “τώρα πώς θα την βάλω στο χειρουργείο για να κάνω την απόξεση;”. 
Εμείς παγώσαμε και οι δύο. Θα έκανε έκτρωση το έμβρυο, χωρίς να ξέρουμε τίποτα. Μας είπε ότι ήταν απόλυτα βέβαιος ότι με τέτοια αιμορραγία το παιδί δεν θα ήταν ζωντανό.
Εγώ αυτό το παιδί το ήθελα πάρα πολύ και μέσα μου δεν πίστεψα ότι ήταν ήδη νεκρό. Ζήτησα αμέσως να γίνη υπέρηχος, όπου διαπιστώθηκε μία τεράστια αποκόλληση, αλλά το παιδί ήταν ζωντανό. Η καρδιά του χτυπούσε ζωηρά. 
Δεν θα ξεχάσω ποτέ μου την χαρά που λάβαμε εκείνη την στιγμή. Αμέσως νοσηλεύτηκα, ήταν η ημέρα των Εισοδίων της Θεοτόκου. Η αιμορραγία δεν σταματούσε και το παιδί κινδύνευε σοβαρά. Ήμουν ακίνητη εντελώς στο κρεββάτι. 
Ο Πνευματικός μου μου είπε να διαβάζω συνέχεια από τους χαιρετισμούς της Θεοτόκου το Έψιλον: “Έχουσα θεοδόχον…”. 
Κάποια φίλη μου έφερε λαδάκι του αγίου Σπυρίδωνος και μόλις σταυρώθηκα, η αιμορραγία σταμάτησε αμέσως. Ήταν η ημέρα του αγίου Σπυρίδωνος. Είχα 22 ημέρες συνεχιζόμενη αιμορραγία.
Τελικά στον έβδομο μήνα σηκώθηκα λίγο, αλλά στους εφτάμιση μήνες ξαφνικά, το παιδί γεννήθηκε μετά από μία σύντομη περιπέτεια με καισαρική. 
Ο σύζυγος θυμάται ότι ο γιατρός από το χειρουργείο βγήκε και του έδειξε τον ομφάλιο λώρο γεμάτο αίματα και του είπε ότι ήταν πολύ κοντός και ατροφικός και δεν μπορούσε να καταλάβη πώς τρεφότανε το παιδί από την μητέρα του. 
Είδα τον γιατρό να κάνη τον σταυρό του. Αμέσως διαπιστώθηκαν οι πρώτες ανατομικές ανωμαλίες στο νεογέννητο. Ο οισοφάγος δεν έφτανε στο στομάχι. Το άλλο άκρο του οισοφάγου που ξεκινούσε από το στομάχι κατέληγε στο πνευμόνι. 
Λίγες ώρες μετά την γέννησή του χειρουργήθηκε στο “Παίδων”. Μετά το χειρουργείο που κράτησε πέντε ώρες έπαθε διάχυτη αιμορραγία, δηλαδή αιμορραγήσανε τα αγγεία του σώματός του. Έφτασε στον θάνατο. 
Ο Πνευματικός μας με πολλά πνευματικά του παιδιά προσευχόταν συνέχεια. 
Μπήκε το βρέφος στην θερμοκοιτίδα και μετά από ένα μήνα ήρθε σπίτι. Στο σπίτι ξαφνικά μελάνιασε ολόκληρο, χωρίς να αναπνέη. Το βγάζω έξω και μία γειτόνισσα το έτριψε λίγο στον λαιμό και το παιδί αναστήθηκε. 
Αν δεν το έκανε αυτό, μας είπε ο γιατρός, το παιδί θα πέθαινε από ασφυξία. Στο νοσοκομείο μας είπαν ότι ο λάρυγγάς του ήταν πάρα πολύ μαλακός και ότι θα πνιγόταν συνεχώς. Λόγω δε του μαλακού λάρυγγα, η αναπνοή του ακουγόταν πάρα πολύ. 
Όπου πηγαίναμε όλοι μας κοιτούσαν και μας ρωτούσαν τι συμβαίνει. Επειδή ανέπνεε πάντοτε γρήγορα και πνιγόταν συνεχώς, ήμασταν αγχωμένοι. 
Το παιδί δεν ησύχαζε ποτέ μέρα-νύχτα. Όλη νύχτα έκλαιγε και πνιγόταν, είχε τρομερή δύσπνοια συνεχώς και βήχα ασταμάτητο. Αυτό ήταν μία συνεχής αγωνία, μία κόλαση. 
Πάλι πήγαμε στο νοσοκομείο, όπου διαπιστώθηκε ότι έχει άσθμα σε πολύ βαριά μορφή. Μετά ήμασταν συνέχεια στο νοσοκομείο. Ένα μήνα στο νοσοκομείο, τρεις μέρες στο σπίτι και πάλι από την αρχή.
Ένα βράδυ στο νοσοκομείο έφτασε στο τέλος. Κάλεσαν οι γιατροί τον σύζυγο και του είπαν να ετοιμάζεται για τον θάνατο του παιδιού. Οι αναπνοές του ήταν τόσο γρήγορες που δεν μπορούσαν να μετρηθούν. 
Του κάναμε αεροβάφτιση. Έγιναν πάρα πολλές προσευχές. Η κατάσταση έφτασε στο απροχώρητο. Ο γιατρός μας είπε ότι το παιδί δεν έχει πλέον μέλλον και, αν θέλωμε να το πάρουμε να το πάμε στην Αγγλία. 
Τότε ο Πνευματικός μάς είπε να το πάμε στον γέροντα Πορφύριο. Θυμάμαι τον σύζυγό μου να μου λέη ότι το Σάββατο θα πάμε στον γέροντα Πορφύριο και το παιδί θα γίνη καλά.
Τελικά το Σάββατο το απόγευμα 19 Ιανουαρίου φτάσαμε στο Μοναστήρι του Γέροντα. Δεν υπήρχε ψυχή απ’ έξω. Μόνο μια ανακοίνωση που έγραφε: “Ο Γέροντας δεν μπορεί να δεχτή κανέναν, αφήστε τα ονόματά σας και θα προσεύχεται για σας”. 
Νύχτωσε και εμείς περιμέναμε μήπως κάποιος ανοίξει. Μου είπε ο σύζυγος να φύγουμε, γιατί είχε γίνει πυκνό σκοτάδι, δεν βλέπαμε τίποτα. 
Το παιδί χειροτέρευε συνεχώς, η αναπνοή του πιο γρήγορη, η δύσπνοια μεγάλωνε και ο βήχας ασταμάτητος. (Όταν το έπιανε ο βήχας ήταν κόλαση και εμείς να μην μπορούμε να το βοηθήσουμε.) 
Εγώ απεγνωσμένη και αποφασισμένη όσο ποτέ, είπα: “Αν το παιδί δεν γίνη καλά, εγώ δεν φεύγω από εδώ”. Τελικά ύστερα από ώρα, άνοιξε ένα παράθυρο από πάνω και μία μοναχή μας φωνάζει: “Ανεβείτε, ο Γέροντας σας περιμένει”.
Μπήκαμε στο κελλί του Γέροντα. Είχε ζέστη. Ο Γέροντας ξαπλωμένος στο κρεββατάκι του. Ήταν εντελώς τυφλός. Δίπλα του μία μοναχή. 
Επειδή το παιδί έκανε πολύ θόρυβο με την αναπνοή του, ο Γέροντας ρώτησε την μοναχή “τι είναι αυτό που κάνει χρου-χρου εδώ μέσα;”. Η μοναχή του απαντάει “το παιδί είναι, Γέροντα”. 
Τότε ο Γέροντας με πολύ απαλή και εξασθενημένη φωνή είπε “το παιδί φέρτε το εδώ”. 
Αμέσως πήγα το παιδί δίπλα στον Γέροντα. Το έπιασε από το χέρι, και σαν να σήκωσε λίγο το κεφάλι του προς τον ουρανό. Αυτό κράτησε λίγα δευτερόλεπτα (5 με 6 δευτερόλεπτα). 
Άφησε το χέρι του παιδιού και μας είπε: “Ο Θεός θα το βοηθήση και θα γίνη καλά”. Αυτό ήταν όλο· το παιδί ηρέμησε ξαφνικά!.
Πήγαμε σπίτι. Ήταν το πρώτο βράδυ που κοιμηθήκαμε. Το παιδί όχι μόνο ηρέμησε, αλλά και δεν ξύπνησε όλη νύχτα. Δεν μπορούσαμε να το πιστέψουμε, άλλαξε η ζωή μας μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. 
Την άλλη μέρα πήγαμε πάλι στον γιατρό. Μόλις το εξέτασε, μας είπε “όπως τώρα το ακούω, δεν χρειάζεται να πάτε στην Αγγλία”. 
Από εκείνο το βράδυ του Σαββάτου 19 Ιανουαρίου 1991 έως και σήμερα 2016 το παιδί δεν ξαναπήγε στο νοσοκομείο ούτε σε γιατρό. Όλες οι ασθένειες έφυγαν από πάνω του ξαφνικά. 
Το ζούσαμε και δεν μπορούσαμε να το πιστέψουμε. Έφυγε το άσθμα, σταμάτησε ο βήχας και η γκρίνια κόπηκε με το μαχαίρι, ο λάρυγγάς του έσφιξε και ό,τι πρόβλημα είχε (εμετοί κλπ.) ξαφνικά όλα φτειάξανε..
Το παιδί, άνδρας πλέον, μας λέει: “Εγώ ποτέ μου δεν κατάλαβα ότι είχα κάποια αρρώστια. Αισθάνομαι υγιέστατος από τότε που άρχισα να καταλαβαίνω μέχρι σήμερα”»..
Βιβλίο: "Ο Όσιος Πορφύριος: Μαρτυρίες, Διηγήσεις, Νουθεσίες”. 
Α‘ Μαρτυρίες.  Έκδοση Ενωμένη Ρωμηοσύνη.

06 Ιουνίου 2024

Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης:" Οι υπερευαίσθητοι".

 
ΟΙ ΥΠΕΡΕΥΑΙΣΘΗΤΟΙ
Ο άγιος γέροντας Πορφύριος...
για να διορθώσει σ’ έναν αδελφό τα πολλά ελαττώματα του, όπως καί σέ όλους μας, έπαιρνε παραδείγματα άπό τή φύση και τή ζωή του και τοϋ έλεγε:
-Να ξέρεις, παιδί μου, τίποτα δεν έγινε εκεί και ώς έτυχε.
Όλα έχουν τό σκοπό τους. Και τίποτα δέν γίνεται χωρίς νά υπάρχει αίτία. Ούτε μια πευκοβελόνα δέν πέφτει άπό τό πεύκο αν δέ θέλει ό Θεός.
Γι’ αυτό θά πρέπει νά μή στενοχωριέσαι γιά ό,τι σού γίνεται. Έτσι αγιαζόμαστε.
Νά! εσύ στενοχωριέσαι μέ τά πρόσωπα τού σπιτιού σου και βασανίζεσαι πότε μέ τή γυναίκα σου καί πότε μέ τά παιδιά σου.
Αυτά είναι όμως πού σέ κάνουν καί ανεβαίνεις πνευματικά ψηλά.
«Αν δέν ήσαν αυτοί, έσύ δέν θά προχωρούσες καθόλου. Σού τους έχει δώσει ό Θεός γιά σένα. 
Μά θά μού πείς -συνέχισε ό Γέροντας- είναι καλό νά υποφέρουμε άπό τους αγαπημένους μας;
Έ! έτσι τό θέλει ό Θεός.
Καί έσύ είσαι ευαίσθητος πολύ καί άπό τή στενοχώρια σου, σού πονάει τό στομάχι σου καί ή κοιλιά σου εκεί χαμηλά. «Ετσι δέν είναι;»
-Ναί, μά είναι κακό Παππούλη, τον ρωτάει ό αδελφός, νά είναι κανείς ευαίσθητος;
-Ναί, τού απαντάει ό Γέροντας, είναι κακό νά είναι κανείς πολύ ευαίσθητος σαν εσένα, γιατί με τη στενοχώρια δημιουργείς διάφορες σωματικές αρρώστιες. Δέν ξέρεις ακόμα ότι καί όλες οί ψυχικές αρρώστιες είναι δαιμόνια;»
-Όχι, του λέει ό αδελφός.
-Έ! μάθε το τώρα άπό μένα» κατέληξε ό Γέροντας.

05 Ιουνίου 2024

Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης: «Κάθε ἐμπόδιο γιά καλό καί κατ’ ἀναλογία κάθε ἄνεση γιά κακό!».

 
«Κάθε ἐμπόδιο γιά καλό καί κατ’ ἀναλογία   
 κάθε ἄνεση γιά κακό!»
Ὅσο πιό σκληρόκαρδος εἶναι ὁ ἄνθρωπος, τόσο πιό βαθιά θά εἶναι ἡ πτώση του. Ἕνα αὐγό σπάει καί ἀπό ὕψος 30 πόντων.
Ὅμως ἕνας βράχος πρέπει νά ἀνέβει πολύ ὑψηλά καί νά πέσει γιά νά συντριβεῖ.
Ὁ ἄνθρωπος πού ἔχει πολύ σκληρή καρδιά, θά ἐπιτρέψει ὁ Θεός νά πετύχει κάποια πράγματα:
Νά ἀνέβει ψηλά καί κατόπιν νά πέσει βαρύγδουπα γιά νά συντριβεῖ, νά μαλακώσει, νά σπάσει.
Ὅμως ὁ μαλακός ἄνθρωπος, ὁ εὐαίσθητος, ὁ πονόψυχος μπορεῖ νά μήν ἔχει μεγάλες κοσμικές ἐπιτυχίες, νά βρίσκει ὅλο ἐμπόδια, αὐτό ὅμως τόν προστατεύει ἀπό μεγάλες πτώσεις, τίς ὁποῖες ἡ εὐαίσθητη καρδιά του δέν θά ἀντέξει.
Νά λοιπόν, πού τά ἐμπόδια στή ζωή μας εἶναι ἡ προστασία μας καί ὄχι ἡ κατάρα μας καί ἡ δοκιμασία μας.
Ἔτσι, ὅταν ὁ Θεός θέλει νά μᾶς γλιτώσει ἀπό ἐγωιστικά στραπατσαρίσματα βάζει ἐμπόδια στά σχέδιά μας.
Δηλαδή, τό ἐμπόδιο εἶναι ἡ προστασία ἀπό ἐγωιστικές πτώσεις.
Γι’ αὐτό ὁ λαός λέει:
«Κάθε ἐμπόδιο γιά καλό” καί κατ’ ἀναλογία “κάθε ἄνεση γιά κακό!»
Λέγουν οἱ Πατέρες «οὐδείς εἰσῆλθε μετ’ ἀνέσεως στόν παράδεισο».
Ὡς ἐκ τούτου πρίν ἀπό κάθε πτώση, προηγεῖται ἐγωιστική ἄνεση καί πρίν ἀπό κάτι ὄμορφο, συντριβή καί ταπείνωση.
Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης

28 Μαΐου 2024

Όσιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης:"Όταν έχετε πολλή λύπη να ψέλνετε τον Αναστάσιμο Κανόνα και θα παίρνετε άλλη δύναμη μέσα σας".

 
Έλεγε ο πατήρ Πορφύριος "Όταν έχετε πολλή λύπη να ψέλνετε τον Αναστάσιμο Κανόνα και θα παίρνετε άλλη δύναμη μέσα σας". Μπορείτε να λέτε και το "Χριστός Ανέστη" και θα δείτε πως αλλάζει η ύπαρξη ολόκληρου του ανθρώπου. Γιατί; Γιατί υπάρχει μια υπόμνηση μέσα από το "Χριστός Ανέστη" της δικής μας ελπίδας της Αναστάσεως. Έτσι, όταν χάνουμε έναν δικό μας άνθρωπο να μη βυθιζόμαστε στο πένθος. Ο απόστολος Παύλος λέει "Μη λυπήσθε καθώς και οι λοιποί οι μη έχοντες ελπίδα". Είναι ανθρώπινο να κλάψουμε και να πονέσουμε αλλά πρέπει να πιστεύουμε ότι ο άνθρωπος μας δεν πέθανε αλλά κοιμάται. Αυτό είναι ένα βίωμα που μόνο μέσα από την Ανάσταση μπορούμε να το ζήσουμε.
Όμως για να ζήσουμε την Ανάσταση θα σηκώνουμε τον σταυρό μας. Όταν σηκώνει ο άνθρωπος τον σταυρό του με το βλέμμα στην Ανάσταση σιγά - σιγά αρχίζει μέσα του να συντελείται μια κοσμογονία και αρχίζει να καταλαβαίνει τι είναι Ανάσταση χωρίς να μπορεί να το εξηγήσει πάντοτε. Θεωρητικά μιλάμε για την Ανάσταση αλλά πως το ζούμε και πως έχουμε αναστάσιμο βίωμα είναι κάτι το οποίο το δίνει η Χάρη του Αγίου Πνεύματος. Μόνο έτσι αρχίζει να ζει ο άνθρωπος σταυροαναστάσιμα. Και τότε καταλαβαίνει τη μόνη πραγματικότητα που είναι ο Χριστός, που είναι η Ζωή.
(απο το βιβλίο του π.Γεωργίου Σχοινά «Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ ΣΟΥ»)

21 Μαΐου 2024

Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης: "Κεφαλή της Εκκλησίας είναι ο Χριστός και σώμα εμείς οι άνθρωποι, οι χριστιανοί".

 Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης:
"Κεφαλή της Εκκλησίας είναι ο Χριστός και σώμα εμείς οι άνθρωποι, οι χριστιανοί".
Λέει ο απόστολος Παύλος: «Αυτός εστίν η κεφαλή του σώματος, της Εκκλησίας». Η Εκκλησία και ο Χριστός είναι ένα. Το σώμα δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς την κεφαλή του. Το σώμα της Εκκλησίας τρέφεται, αγιάζεται, ζει με τον Χριστό. Αυτός είναι ο Κύριος, ο παντοδύναμος, ο παντογνώστης, ο πανταχού παρών και τα πάντα πληρών, ο στηριγμός μας, ο φίλος μας, ο αδελφός μας.  Ο στύλος και το εδραίωμα της Εκκλησίας. Αυτός είναι το Α και το Ω, η αρχή και το τέλος, η βάσις, το παν. Χωρίς Χριστό, Εκκλησία δεν υπάρχει. Νυμφίος ο Χριστός· νύμφη η καθεμία ψυχή."

Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου «Βίος και Λόγοι», Ιερά Μονή Χρυσοπηγής, Χανιά 2015, σελ. 217-218

18 Μαΐου 2024

Όσιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης: " Γέλασες με τη βενζίνη; Όλα του Θεού είναι! ".

Του άρεσε η τεχνολογία.
Του άρεσαν… Ό,τι θες του άρεσαν.

Μια φορά, τον πήρε [του τηλεφώνησε] μια κοπέλα, θυμάμαι, κει πέρα, ερχόταν στο δρόμο, λέει, κι έμεινε από βενζίνη.
Και τότε δεν ήτανε βενζίνες πολλές στο δρόμο. Όπως και τώρα δεν είναι.
Μας έφαγε η εθνική οδός.
Λοιπόν.

«Τι να κάνω, τώρα; Δεν μπορώ να φύγω»!
«Μπες μέσα», της λέει, «μωρή, κι έλα».

Έλεγε το μωρή ο Γέροντας. Του λέω, «Γιατί λες μωρέ; Θα σε παρεξηγήσουν».
«Για να νομίσει ο άλλος ή η άλλη ότι τον έχω δικό μου».
Πώς μιλάμε στον φίλο; Μωρέ, μωρή. Το λέμε. Δεν το λέμε για να τον υποτιμήσουμε. Ούτε έχει καμία σχέση με το «ρακά» του Ευαγγελίου.
Άλλο είν’ εκεί. Υποτίμηση είν’ εκεί.
 Δεν το λέμε για να τον υποτιμήσουμε, λοιπόν.

Μπαίνει μέσα η κοπέλα, μου το διηγείτο η ίδια, έχει κοιμηθεί τώρα, Θεός σχωρέσοι την, λοιπόν.

«Μπήκα μέσα και μόλις βάνω μπρος, εφούλαρε»! Το ρεζερβουάρ, πως το λένε.
«Εφούλαρε. Και χυνόταν και κάτω.

 Έφτασα. Του λέω, ‘Γέροντα’!
 Έφτασα στον Γέροντα κι έκλαιγα. Έπεσα στα πόδια του»!

«Τι έγινε, μωρή»; της λέει.
«Γέλασες με τη βενζίνη; Όλα του Θεού είναι.

 Αφού δεν είχες, παιδί μου, τι να κάνεις;
 Είπα του Ιησού Χριστού να κάνει το θαύμα Του, γιατί δεν Του είναι τίποτα αδύνατο, τον παρεκάλεσα να σου δώσει βενζίνη.
Πού να πας τώρα, να τρέχεις πίσω και με μπετόνι και με αυτό, και μες στην έρημο, κοριτσάκι;
 Και το γέμισε»!

Και μου ’πε η κοπέλα, «Το είχα αυτό για πολλές μέρες, τη βενζίνη», λέει, «και δεν τελείωνε.

«Και μετά, επειδή αισθανόμουνα αμαρτωλή, είναι σαν αυτό που έκανε ο Πέτρος μετά τη θαυμαστή αλιεία, που λέει, ‘Έξελθε’, του Ιησού, ‘Δεν είμαι άξιος να Σ’ έχω στο πλοίο μου’, κι εγώ δεν ήμουνα άξια να μου κάνει αυτή την ευλογία συνεχώς ο Γέροντας.

 Ε, και για να μη με κουράζει, μου την πήρε».
Να, η διάκριση. Να, η αγάπη. Να, η ευγένεια. Να, το μεγαλείο. Λοιπόν.

Από το βιβλίο του Αρχιμανδρίτη Ανανία Κοστένη, «Λόγοι για τον Άγιο Πορφύριο», των εκδόσεων Ακτή, Λευκωσία 2015.

Και σε τρείς ημέρες δέχεται ο Θεός τον μετανοούντα.

  Κάποιοι αδελφοί ρώτησαν τον αββά Σισώη:" Αν πέσει ένας αδελφός σε αμαρτία, δεν χρειάζεται να μετανοήσει ένα χρόνο;". Και ο αββάς...