Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Προσευχή.. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Προσευχή.. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

20 Σεπτεμβρίου 2024

Περί προσευχής ( Στάρετς Ζαχαρίας).

ΠΕΡΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ ( ΣΤΑΡΕΤΣ ΖΑΧΑΡΙΑΣ )
Ἡ προσευχὴ εἶναι ἡ ἀρχὴ τῆς αἰωνίας ζωῆς, εἶναι ἡ θύρα μὲ τὴν ὁποία μπαίνουμε στὴν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν, εἶναι ἡ ὁδὸς ποὺ μᾶς φέρνει στὸν Κύριο καὶ μᾶς ἑνώνει μαζί Του. Χωρὶς προσευχὴ ὁ ἄνθρωπος δὲν ζῇ, ἀλλὰ πεθαίνει συνεχῶς, ἀκόμα κι ἂν δὲν τὸ καταλαβαίνει».
Στάρετς Ζαχαρίας
Πρέπει νά μάθουμε, νά προσευχόμεθα… Ὄχι νά διαβάζουμε αλλά να προσευχόμεθα…
Πρέπει νά προσευχόμεθα μέ ἁπλότητα καί φυσικότητα. Σάν νά κουβεντιάζουμε.
Νά μήν ἀφήνουμε ποτέ τήν ἀνάγνωσή μας νά καταντάει μηχανική. Αὐτό ἐπιτυγχάνεται μόνο μέ δουλειά.
Πολλή δουλειά. Συνεχής καί ἀδιάκοπη δουλειά. Ἐπίμονη δουλειά. Δουλειά ἐπάνω στόν ἑαυτό μας.
Καί νά παρακαλοῦμε: «Δίδαξέ με, Κύριε, νά προσεύχομαι. Δέν ξέρω νά προσεύχομαι». Αὐτός ὁ στεναγμός, αὐτός ὁ λυγμός, πρέπει νά βγαίνει χρόνια ἀπό τό στόμα μας.
Καί ὁ Κύριος θά μᾶς ἐπισκεφθεῖ.
Θά ἔλθει ξαφνικά. Θά διανοιγεῖ ὁ νοῦς μας. Καί θά μᾶς ἀποκαλύψει τό μυστικό: πῶς πρέπει νά προσευχόμεθα, καί τί εἶναι ἡ προσευχή.
Μερικές φορές αὐτό τό μυστικό μᾶς ἀποκαλύπτεται μέσα στή λειτουργία, ὅταν κοινωνοῦμε τῶν ἁγίων μυστηρίων.
Καί ἄλλοτε στό σπίτι μας.
Μᾶς ἀποκαλύπτεται μετά ἀπό συνεχή καί ἐπίμονο στεναγμό:
«Μάθε με, Κύριε, νά προσεύχομαι! Δίδαξέ με νά προσεύχομαι! Μόνο νά διαβάζω ξέρω. Νά προσεύχομαι, δέν ξέρω!»
Καί ὁ Κύριος θά μᾶς διδάξει, καί τί εἶναι ἡ προσευχή καί πῶς πρέπει νά προσευχόμεθα.
Μά τότε θά χρειαστεῖ, ἐσύ νά φύλαξεις πιά τόν ἑαυτό σου ἀπό κάθε θανάσιμη ἁμαρτία καί κάθε ἀπροσεξία… καί νά παρακαλεῖς, νά μήν σοῦ ξαναπάρει ὁ Θεός τό χάρισμα, τό μεγάλο αὐτό ἀπόκτημα, αὐτόν τόν ἁγιασμό τῆς καρδιᾶς καί τοῦ νοῦ.
Στάρετς Ζαχαρίας

21 Ιουνίου 2024

+Γέροντας Εφραίμ Αριζόνας: "ΝΑ ΣΤΕΛΝΕΤΕ ΣΤΟΥΣ ΚΕΚΟΙΜΗΜΕΝΟΥΣ ΤΡΟΦΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ, ΜΕ ΠΟΝΟ ΨΥΧΗΣ".

 
+ Γέροντας Εφραίμ Αριζόνας: "ΝΑ ΣΤΕΛΝΕΤΕ ΣΤΟΥΣ ΚΕΚΟΙΜΗΜΕΝΟΥΣ ΤΡΟΦΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ, ΜΕ ΠΟΝΟ ΨΥΧΗΣ". 
Ένα να ξέρετε, πως ο Χριστός μας, περιμένει τις προσευχές μας (για τους νεκρούς μας) για να τους ελεήση.
Αυτός μας φωτίζει να προσευχώμεθα, για να βρη αιτία με την θεία Δικαιοσύνη Του, για να τους ελεήση.
Πάρα πολύ ευαρεστείται όταν ενθυμούμεθα τις βασανισμένες ψυχές του Άδου.
Όχι μόνο ωφελούμε, αλλά ωφελούμε και την δική μας ψυχή μ’ αυτού του είδους την αγάπη. 
Και μάλιστα, αυτή η ψυχική ελεημοσύνη είναι ασυγκρίτως ανωτέρα της ελεημοσύνης προς τους ζώντας φτωχούς ανθρώπους.
Και να ξέρατε πόσο την περιμένουν οι φτωχούλες ψυχές.
Γι’ αυτό σας θερμοπαρακαλούν δι’ εμού, ποτέ να μη τις ξεχάσετε, καθημερινά να τις στέλνετε τροφή προσευχής με πόνο ψυχής και να ξέρετε το πόσο θα σας ευγνωμονούν και θα εύχονται στο Θεό για σας.
Με ανύστακτες ευχούλες, στοργή και πατρική αγάπη.
† Ο πατέρας σας Εφραίμ, Αριζόνα.


12 Ιουνίου 2024

Γέροντας Ιερώνυμος Αίγινας: "έτσι να λέγετε και θα σας λυπηθεί τότε ο Χριστός μας..".

 " έτσι να λέγετε και θα σας λυπηθεί τότε ο Χριστός μας.."
«Να διαβάζετε από τα Βιβλία της Εκκλησίας αλλά ενίοτε αφήνετε τα και δι΄ ολίγον μιλήσατε και μόνοι σας εις τον Χριστό μας. Απλά και από την καρδιά σας, πείτε Του σαν να τον βλέπατε μπροστά σας: " Πατέρα μου, έσφαλλα, δεν πέρασα την ημέρα μου πνευματικά, αλλά με κοσμικά πράγματα, είχα τόσες αδυναμίες και πτώσεις. 
Συγχώρεσε με Κύριε κλπ. " έτσι να λέγετε και θα σας λυπηθεί τότε ο Χριστός μας και θα σας στείλει δάκρυα. Και πρέπει να έλθουν δάκρυα, διότι αυτά τα δάκρυα της προσευχής θα σας δώσουν δύναμη και χαρά . 
Αυτά θα σας πάρουν τις θλίψεις».
Γέροντας Ιερώνυμος της Αίγινας

25 Μαΐου 2024

«Κύριος σοφεί τυφλούς»!

 
«Κύριος σοφεί τυφλούς»!
Στα περίχωρα των Αθηνών προς το Βοτανικό, υπάρχει μία μικρή εκκλησούλα προς τιμή του Αγίου Νικολάου. Έξω δε από αυτήν την εκκλησούλα βρισκότανε, ένα κυπαρίσσι ξερό. Κάποτε ένα καλογεροπαίδι πήγε εις ένδειξη ευχαριστίας να προσκυνήση τον Άγιο, που τον θεράπευσε από μία δυνατή γρίππη. Η εκκλησούλα ήταν έρημη και τον παραξένεψε αυτό το κατάξερο κυπαρίσσι. Πως κατά τη γερμανική κατοχή κανένας δεν το έκοψε να το κάνη ξύλα για θέρμανση σε μία περίοδο, που οι άνθρωποι έκλεβαν τα παραθυρόφυλλα των γειτόνων τους, για να ανάψουν φωτιά!
Ύστερα από δύο τρία χρόνια ο νεαρός καλόγερος ξαναγύρισε και πάλι στο μικρό εκκλησάκι, αλλά τώρα το βρήκε σκουπισμένο καθαρό και το καντήλι του Αγίου αναμμένο. Έτσι του ήρθε να ψάλλη τον παρακλητικό κανόνα του Χριστού μας: «Ιησού Γλυκύτατε, ψυχής εμής θυμηδία…
– Τι ωραία λογάκια. Άκουσε μία φωνή πίσω του μόλις τελείωσε η ακολουθία!
– Αν σ’ αρέσουν τόσο κυρούλα, έλα να σου μάθω να τα ψέλνης!
– Αμ, δεν ξέρω εγώ γυιόκα μου γράμματα, πως να διαβάσω;
– Ξέρεις μήπως τότε το «Πιστεύω»;
– Μπα είναι μεγάλο εκείνο, που να το ξέρω εγώ η φτωχή!
– Μήπως τότε ξέρεις τουλάχιστον το «Πάτερ ημών»;
– Μμ, και αυτό κομμάτι δύσκολο μούρχεται.
– Έλα τότε να σου μάθω μία μικρή προσευχή, να την λες πάντοτε είναι πολύ μικρή: «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με!»
– Κύριε, Θεέ … έεε Χριστού…
– Όχι έτσι γιαγιά άκου: «Κύριε, Ιησού Χριστέ, Υιέ του…»
– Κύριε, του Χριστού, του Θεού…!
– Δεν μου λες καλέ κυριούλα, δεν κάνεις ποτέ προσευχή;
– Πως δεν κάνω! Πάντα κάνω! Και τώρα που σου μιλώ προσ­εύχομαι!
– Και τι λες;
– Να, λέω: «Κύριε, ελέησον»!
Η τρελλή είναι σκέφτηκε ο νεαρός καλόγερος η θεοφόρος. Έτσι λοιπόν τι ρώτησε:
– Τι κάνεις γιαγιάκα εδώ; Πως βρέθηκες;
– Αχ γυιόκα μου τρία παλληκάρια μούδωσε ο Θεός και όπως μου τάδωσε έτσι και μου τα πήρε. Ευλογημένο το όνομά Του. Όταν έχασα το τρίτο μου παιδί, μάφησε και ένα εγγόνι ορφανό, γιατί ήταν χήρος, σαν μάνα πονούσα πολύ και έκλαιγα, αλλά συν­άμα αισθάνθηκα μέσα μου στην καρδιά μου μία μεγάλη χαρά και αμέσως μέπιασε να λέω «Κύριε, ελέησον»! Και από τότε δεν το έχω σταματήσει μέρα νύχτα!
– Και δεν μου λες μανούλα μου, δεν αγανάχτησες!
– Και πως να αγανακτήσω παιδάκι μου, δεν ξέρεις πως όλους τους πειρασμούς που έρχονται στον άνθρωπο τους παραχωρεί ο Θεός; Ένας μόνος πειρασμός δεν είναι από το Θεό: Η ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ! Έτσι λοιπόν όταν έμεινα και εγώ στο δρόμο με το ορφανό παρακάλεσα τον Θεό μας και μου βρήκε μία γειτόνισσα που μου το κράτησε και εγώ ήλθα σε αυτό το εκκλησάκι και είπα στον Άη Νικόλα:
– Άη Νικόλα μου, δεν μούμεινε πλέον παιδί, για να με θάψη, δεν έχω πλέον γυιό να περιποιηθώ είτε να με στεγάση. Τώρα πια εσύ θε νάσαι γυιός μου, θα σε περιποιούμαι, θα καθαρίζω το σπιτάκι σου, από την ελεημοσύνη των ανθρώπων θ’ ανάβω το καντηλάκι σου, και θα κοιμάμαι στο σπιτάκι σου σε μία γωνίτσα, μέχρι την μέρα που θα με θάψης. Γιατί εσένα δεν θα σε χάσω ποτέ. Εσύ δεν θα μου πεθάνης, αλλά εσύ θα θάψης εμένα»!
– Και γιατί κυρούλα, δεν κόβουνε αυτό το ξεραμένο κυπαρίσσι;
– Αυτό γυιέ μου το κυπαρίσσι δεν μπορεί να κοπή. Σ’ αυτό δα το δέντρο πρώτα οι τούρκοι κρεμούσαν τους νεομάρτυρες, είναι δέντρο αγιασμένο δα και κανείς δεν τολμά να το πειράξη!
Σαν τάκουσε αυτά ο νεαρός καλόγερος παραδόθηκε σε σκέψεις: Μήπως τάχα και διάβασε Φιλοκαλία η γριούλα αυτή η Άγιο Συμεών Νέο Θεολόγο! Όλα αυτά είναι άγια και ψυχοσωτήρια, αλλά εάν δεν χρησιμοποιούνται με την απλότητα μιας καθαρής καρδιάς, δυνατόν είναι να τα χρησιμοποιήση ο διάβολος, για να μας πλανήση. Όταν η καρδιά μας είναι απλή και καθαρά η Χάρις του Θεού μας επισκέπτεται ΟΠΩΣ θέλει, ΟΠΟΥ θέλει και ΟΤΑΝ θέλη. Δεν είναι ούτε οι γνώσεις μας ούτε το ποσόν των προσ­ευχών η των ασκήσεών μας που θα υποχρεώσουν τάχα τον Θεό να μας απαντήση.«Κύριος σοφεί τυφλούς»!

Και σε τρείς ημέρες δέχεται ο Θεός τον μετανοούντα.

  Κάποιοι αδελφοί ρώτησαν τον αββά Σισώη:" Αν πέσει ένας αδελφός σε αμαρτία, δεν χρειάζεται να μετανοήσει ένα χρόνο;". Και ο αββάς...