Μητροπολίτης Αυγουστίνος Καντιώτης: " Οι χριστιανοί στους έσχατους καιρούς".

Aπο το βιβλίο του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου 

«ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΣΤΟΥΣ ΕΣΧΑΤΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ»

Λέει εδώ ποιοι θα πέσουν στα δίχτυα του αντιχρίστου. Θα πέσουν άραγε όλοι οι άνθρωποι; Όχι, δεν θα πέσουν όλοι, διότι τότε θα ήταν άδικος ο Θεός. Θα πέσουν μόνο όσοι είναι χάνοι. Ξέρετε τους χάνους; Είναι κάτι ψάρια που πιάνονται αμέσως από τον ψαρά, γιατί ταξιδεύουν μέσα στη θάλασσα μ’ ανοιχτό το στόμα – ενώ υπάρχουν άλλα ψάρια που δύσκολα πιάνονται.

Θα πέσουν λοιπόν στα δίχτυα του αντιχρίστου αυτοί, οι οποίοι δεν είναι σε θέση να κάνουν διάκριση. Θα πέσουν, όπως λέει εδώ, όσοι «την αγάπην της αληθείας ουκ εδέξαντο». Αυτοί που δεν δέχθηκαν και δεν αγάπησαν την αλήθεια. Η δε Αλήθεια είναι ο Χριστός…

Θα πέσουν στα δίχτυα του σατανά εκείνοι που θα το θέλουν. Γιατί οι άνθρωποι δεν είναι χάνοι και ψάρια, αλλά έχουν κάποιο μυαλό και κάποια διάθεση. Άλλοι δεν έχουν καλή διάθεση, έχουν χάσει τα ανώτερα αισθητήρια και ζουν σαν ρεμάλια…

Θα συλληφθούν στα δίχτυα της απάτης αυτοί που δεν έχουν διάθεση, που δεν αγαπούν την αλήθεια, που τους αρέσει να ζούνε στο ψέμα.

Οι άνθρωποι που αγαπούν την αλήθεια είναι πολύ λίγοι…

Υπάρχει πνεύμα πλάνης στον κόσμο. Και ζούμε σ’ ένα τεράστιο παγκόσμιο ρεύμα πλάνης, που αρχίζει από τα μικρότερα και φθάνει έως τα μεγαλύτερα. Θα πέσουν, λέει εδώ ο απόστολος, στα δίχτυα του αντιχρίστου όχι όλοι, αλλά αυτοί που δεν έχουν καλή διάθεση. Αυτοί που τεντώνουν τ’ αυτιά τους πότε εδώ και πότε εκεί…

Φρικτή είναι η κατάσταση. Πνεύμα πλάνης εξαπλώνεται με καταπληκτικό ρυθμό. Δεν είναι τίποτε, σου λέει, η μοιχεία, δεν είναι τίποτε η πορνεία, δεν είναι κακά πράγματα αυτά, τι κάθεσαι και μου λες εσύ;…

Το προφήτευσε αυτό η αγία Γραφή. Είπε, ότι θα έρθει ημέρα, που οι άνθρωποι, ενώ θα πορνεύωνται και θα κάνουν τα αίσχη, θα το θεωρούν κάτι αθώο, σα να πίνουν ένα ποτήρι νερό, ένα γλυκό πιοτό («εβδελυγμένος και ακάθαρτος ανήρ, πίνων αδικίας ίσα ποτώ» Ιωβ 15,16). Αυτό είναι το πνεύμα της πλάνης που θα έχει τεραστία διάδοση.

Και αυτά μεν θα συμβαίνουν στον κόσμο, που θα πέφτει στα δίχτυα που απλώνει η αμαρτία.

ΦΟΒΕΡΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ

Εσείς που πιστεύετε στο Χριστό· Θα ήτο φοβερώτερο από το θάνατο, αν σας έλεγαν ότι κάποιος από σας θα προδώσει την πίστη του. Το να πεθάνουμε είναι φυσικό πράγμα, το να προδώσουμε την πίστη είναι απαίσιο και αποτρόπαιο. 

«Κάποιος από σας», είπε ο Χριστός στους μαθητάς, «θα με προδώσει», και εγένετο διαταραχή μεταξύ των μαθητών.

Γέροντας Εφραίμ Αριζόνας: " Πνευματική ελεημοσύνη".

Μια άλλη μορφή της ελεημοσύνης είναι αυτή που δεν περιορίζεται στα υλικά πράγματα. Είναι αυτή, που κάνουν οι άνθρωποι που αγαπούν πραγματικά τον συνάνθρωπό τους. Θα τον επισκεφθούν στο νοσοκομείο, θα του πουν δυο λόγια, θα του πάνε ένα βιβλιαράκι, θα τον παρηγορήσουν και θα τον βοηθήσουν στην απελπισία του. Θα δουν έναν άλλο που βλασφημεί, θα του μιλήσουν με αγάπη, θα τον βοηθήσουν να αφήσει την βλασφημία. Γι' αυτό λέγει:''ο εξάγων άξιον εξ αναξίου ως το στόμα μου εσται''. Δηλαδή εκείνος, που έναν ανάξιο άνθρωπο τον κάνει άξιο με τον λόγο του, με μια καλή πράξη, με το παράδειγμά του, λέγει ο Χριστός, είναι σαν το στόμα μου. Όπως εγώ, ο Χριστός, με τον λόγο μου νουθετώ και επιστρέφω τους ανθρώπους, αυτό κάνει και η αγάπη για τον πλησίον. Πολλές φορές μπορεί να σώσουν από βέβαιο θάνατο σωματικό ή ψυχικό αυτοί οι άνθρωποι που χειρίζονται τον λόγο της αγάπης, από την οποία εμφορείται η καρδιά τους. Ένας λόγος παρήγορος, ένα νεύμα, μία απλή συμπαράσταση μπορεί να ξεκουράσει τον άλλον ψυχικά. Κι αυτή η ελεημοσύνη είναι ανεκτίμητη.

Καμία όμως ελεημοσύνη δεν είναι δυνατώτερη από την θυσία επάνω στην Αγία Τράπεζα. Η Ορθοδοξία μας έχει την Θεία Λειτουργία, που προσφέρει ωφέλεια και ανακούφιση σε χιλιάδες ψυχές. Σε μια Θεία Λειτουργία που μπορεί να γίνει, μνημονεύονται εκατοντάδες χιλιάδες ονόματα. Σε όλα αυτά πηγαίνει η βοήθεια, καθώς και στις ψυχές που βρίσκονται στον άλλο κόσμο, όταν εμείς οι ιερείς λέμε για αυτούς που έφεραν τα δώρα ''Μνήσθητι Κύριε...''. Και αυτός που πρόσφερε στην Θεία Λειτουργία ωφελείται, αλλά και όλοι οι άλλοι, για τους οποίους προσφέρει, και τους μνημονεύουν οι ιερείς.

Κανείς δεν μπορεί να βοηθήση εκείνους τους ανθρώπους που βρίσκονται πέραν του τάφου, γιατί, κατά το αγιογραφικό ''μετά θάνατον ουκ έστι μετάνοια'', δεν υπάρχει σωτηρία, διότι τελείωσε η πανήγυρις γι' αυτές τις ψυχές, έκλεισε η αυλαία. Πως θα ελεηθούν τώρα οι ψυχούλες αυτές που ενδεχομένως βρίσκονται σε καταδίκη, βρίσκονται στον προθάλαμο της κολάσεως, στο κρατητήριο και βασανίζονται; Ποιος θα τους βοηθήσει; Θα τους βοηθήσουμε εμείς οι ζώντες. Η Ορθόδοξος Εκκλησία μας τόσο όμορφα έχει τακτοποιήσει τα πάντα, για να βοηθήσει τις ψυχές που έχουν φύγει. Η Λειτουργία, τα μνημόσυνα, τα τρισάγια, οι ελεημοσύνες, οι καλές πράξεις, το κομποσχοίνι, οι προσευχές, οι μετάνοιες, το ''Θεός συγχωρέσοι'', όλα αυτά πηγαίνουν επάνω και βρίσκουν τις ψυχές και τις ωφελούν. Λοιπόν αυτή είναι πολύ μεγάλη ελεημοσύνη που δεν την ξέρει κανείς. Κάνεις μια Θεία Λειτουργία και με τα έξοδα και τον κόπο του ιερέως, που δεν είναι τίποτε, θα ελεήσης εκατοντάδες ψυχές που θα ανακουφιστούν και θα ξεκουραστούν εκεί στον άλλο κόσμο.

Να επιμεληθούμε, λοιπόν, αυτήν την αρετή, που είναι τόσο σπουδαία και να ελεούμε με ιλαρό πρόσωπο, με χαρά, με ευχαρίστηση. Όπως θα ελεήσουμε, θα ελεήση και εμάς ο Θεός. Πρέπει να κοιτάζουμε το ψυχικό κέρδος που θα βγάλουμε. Την χήρα με ένα δίλεπτο, την αξίωσε της Βασιλείας Του και του επαίνου του Αγίου Ευαγγελίου. Γίνεται ένα χρυσό παράδειγμα σε όλες τις γενεές και η ωφέλεια της ελεημοσύνης της συνεχώς πολλαπλασιάζεται και πηγαίνει στον ουρανό και την βρίσκει. Διότι τόσοι ωφελούνται από το δικό της παράδειγμα και η ωφέλεια αυτή φθάνει μέχρι την ψυχή της!

Ας ευχηθούμε, να μας αξιώσει ο Θεός να έχουμε μέσα και έξω ελεημοσύνη, για να ελπίζουμε και εμείς κατά την μεγάλη Κρίση του Θεού, έλεος και συγγνώμη. Αμήν.

+ Γέροντας Αμβρόσιος Λάζαρης: " Προσευχή".

Όταν πιστέψουμε πραγματικά, μιλάμε στον Χριστό όπως σε φίλο, όπως στον πατέρα. Και τότε Αυτός θα συνομιλήσει μαζί μας.

Ο Χριστός θα μας μιλήσει σε κάθε μας ζήτημα, είτε μέσω κάποιου άλλου είτε εσωτερικά θα μιλήσει και θα τον καταλάβουμε. Ο Θεός δεν έχει άκρες.

 

Ο Θεός με ένα χάδι διορθώνει τα πάντα.

Θα μιλάς σε όλους με αγάπη, αλλά θα κάνεις παρέα με ανθρώπους που είναι στην ίδια συχνότητα.

Nα κάνεις προσευχή κάθε μέρα και να λες, πέραν των άλλων: «Φύλαξε με, Θεέ μου, από την κακία των ανθρώπων».

Ο Θεός είναι δίπλα μας, θα του μιλήσεις σαν φίλο σου:

«Έλα, βοήθησε με».

Όταν προσεύχεσαι, να ξέρεις ότι είσαι μπροστά στον Χριστό και την Παναγία. Να είσαι ταπεινός και να λες: 

«Έλα, Παναγία μου, να με βοηθήσεις να διορθωθώ».

Η Παναγία θα σε βοηθήσει, γιατί είναι εδώ και σε ακούει.

Όταν ζητάτε τη βοήθεια ενός Αγίου και λέτε: 

«Άγιε μου, βοήθα με», 

ο Άγιος την ίδια στιγμή πού το ζητάτε είναι δίπλα σας.

Δεν σας αφήνει να το καταλάβετε, γιατί θα ερχόσασταν σε έπαρση και μπορεί να του ζητάγατε και χαζά πράγματα. 

Σας προσφέρει τη βοήθεια όχι άμεσα, αλλά απαλά, σιγά, όπως ο Θεός πλησιάζει τον άνθρωπο, ώστε να μην ανέβει ο εγωισμός σας.

Θα δείτε, μέρα με τη μέρα, ότι αυτό πού ζητήσατε λύνεται και έρχεται, αν είναι για το όφελος της ψυχής σας

Προσευχή /   + Γέροντας Αμβρόσιος Λάζαρης

Γέροντας Εφραίμ Αριζόνας - «Ο Άναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω».

 

Γέροντας Εφραίμ Αριζόνας - «Ο Άναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω»

Ευλογημένα μου παιδιά, 

Κινούμενος από αγάπη και ενδιαφέρον θα προσπαθήσω με την ελάχιστη δύναμι, που υπάρχει, να σας πω δυο λόγια πατρικής στοργής και αγάπης…

…Εμείς οι ταλαίπωροι άνθρωποι- ων πρώτος ειμί εγώ- κρίνουμε εύκολα. Για έναν άνθρωπο, ή τον βλέπουμε αμαρτάνοντα ή ακούσαμε ότι αμάρτησε ή μας τον κατηγόρησαν άλλοι, αμέσως ασυζητητί , χωρίς έλεγχο, χωρίς βασανισμό, κατά πόσον είναι αυτό αλήθεια ή όχι, αμέσως καταφέρουμε τον λίθον του αναθέματος και τον χτυπάμε εφαρμόζοντας τον Μωσαϊκό νόμο.

Έχουμε τόσες αμαρτίες επάνω μας, είμεθα τόσο φορτωμένοι, έχουμε τόσα προσωπικά σφάλματα κι όμως έχουμε κάνει τόσα λάθη στις κρίσεις μας. Παρ’ ότι έχουμε συλλάβει τον εαυτό μας να κάνει κρίσεις λανθασμένες, επιμένουμε∙ και με την παραμικρή αιτία και αφορμή, αμέσως ξεκινούν οι γλώσσες, τα τηλέφωνα κι αρχίζουν τα «κατηγορώ» και το «κουτσομπολιό». Έτσι ο διάβολος ανοίγει τα βιβλιάρια όλων μας κι αρχίζει να καταγράφη μέσα στο ποινικό μας ευθύνες. Γιατί να γίνεται αυτό, εφ’ ‘όσον ο Χριστός μας μας διδάσκει πολύ καθαρά να μη κρίνουμε;

Ο Απόστολος Παύλος, το στόμα του Χριστού μας λέει: «Συ δε τί κρίνεις τον αδελφόν σου; ή και συ τί εξουθενείς τον αδελφόν σου; πάντες γαρ παραστησόμεθα τω βήματι του Χριστού… μηκέτι ουν αλλήλους κρίνωμεν» ( Ρωμ. 14, 10-13 ) . Και αν ακόμη βλέπουμε κάτι με τα μάτια μας, να αμφιβάλλουμε για την αλήθεια του πράγματος…

… Το Ευαγγέλιό μας, οι διδασκαλίες των Αποστόλων, όλων των Αγίων, των Επισκόπων, των ιερέων, των ιεροκηρύκων κραυγάζουν: «Μη κρίνετε». Η κατάκρισις είναι φοβερό αμάρτημα, μη νομίζετε ότι είναι μικρό. Ο Χριστός μας είπε : «Μη κρίνετε, ίνα μη κριθήτε… Εν ω μέτρω μετρείτε, μετρηθήσεται υμίν» ( Ματθ. 7, 2 ) .

Ο Θεός Πατέρας έδωσε την κρίσι στον Υιό, για να κρίνη τον κόσμο, κι έρχεται ο άνθρωπος από μόνος του και παίρνει την θέσι του Θεού για να κρίνη. Ο Υιός του Θεού, ο Χριστός δεν κατέκρινε την μοιχαλίδα, την πόρνη ,ενώ εμείς κατακρίνουμε. Εκείνος την σκέπασε, τη συγχώρησε, την ευλόγησε. Εμείς όμως; Πόσον εύκολα βγαίνει από το στόμα μας μία κρίσις, μόλις βλέπουμε κάτι, χωρίς να το εξετάσουμε καθόλου.

Ένας άγιος άνθρωπος, ο Γέροντάς μου, μου έλεγε: «Παιδί μου, αυτός που δεν κατακρίνει τον αδελφό του, είναι σημείον σωσμένου ανθρώπου». Δηλαδή, το ότι δεν κατακρίνει είναι απόδειξις και χαρακτηριστικό ότι είναι σωσμένος, καθαρός για την Βασιλεία του Θεού. Εφ’ όσον κυβερνά την γλώσσα του σωστά, ,αυτό σημαίνει ότι κυβερνά όλον τον εαυτόν του καλώς και κατά το θέλημα του Θεού.

Ποιά είναι όμως η ρίζα της κατακρίσεως κι από πού ξεκινάει; Ξεκινάει από την υπερηφάνεια και τον εγωισμό. Είναι η «ευπερίστατος αμαρτία» ( Εβρ. 12, 1 ) , κατά τον Απόστολο Παύλο. Σε κάθε περίστασι, σε κάθε στιγμή, σε κάθε υπόθεσι, όπου κι αν βρεθούμε το στόμα λέει, η σκέψι δουλεύει. Επομένως γινόμεθα πάρα πολύ ακάθαρτοι απ’ αυτό το πράγμα. Κρίνουμε από τον πολύ εγωισμό μας. Διότι εάν εγώ θεωρώ τον εαυτό μου άρρωστο , θα μπορώ να μιλήσω για άλλον άρρωστο και να τον κατακρίνω ως απρόσεκτο; Δέστε το παράδειγμα έμπρακτο στα νοσοκομεία. Όλοι έχουμε πάει εκεί σαν άρρωστοι ή σαν επισκέπται. Όσοι νοσηλευθήκατε, ακούσατε καμμιά φορά κανένα συνάρρωστό σας , να σας κατακρίνη, γιατί ήσασταν άρρωστος; Κανείς δεν μιλάει, γιατί σκέπτονται ότι ο ένας είναι στο μάτι, ο άλλος στο πλευρό άρρωστος κ.λ.π. ∙ κι επειδή όλοι πονούν, συμπονούν και τους άλλους. Ο ένας λυπάται τον άλλο και δεν ακούς κατάκρισι για την ασθένεια του ‘άλλου, Εκεί επικρατεί αναμαρτησία στην κατάκρισι.

Έξω όμως από το νοσοκομείο όλοι μιλούμε, κατηγορούμε τον αδελφό μας και θεωρούμε τον εαυτό μας ανώτερο κι ότι εμείς δεν σφάλλουμε. Καλά, εσύ βλέπεις την «αγκιδούλα» στο μάτι του αδελφού σου και το δοκάρι, που έχεις στο δικό σου μάτι δεν το βλέπεις;… 

…Ενώ η σωτηρία μας είναι πάρα πολύ σοβαρό πράγμα, συγχρόνως είναι και κάτι πολύ απλό, γιατί με πολύ απλά πράγματα, μπορούμε να αγιάσουμε.

Λέγω σοβαρό, γιατί αν απροσεκτήσουμε και δεν επιμεληθούμε την ψυχή μας, θα κολασθούμε αιώνια. Δεν συλλαμβάνουμε με την σκέψι, με την λειτουργικότητα του νου μας την έννοια της αιωνιότητος.

Εδώ όταν είμεθα άρρωστοι και πονάμε, τρέχουμε σε γιατρούς, σε παυσίπονα κ.λ.π. και προσπαθούμε με κάθε τρόπο να απαλλαγούμε. Πολλές φορές σε ασθένειες μακροχρόνιες έρχεται και μας «τριβελίζει» το μυαλό η αυτοκτονία, παρ’ όλο που ξέρουμε ότι η ασθένεια αυτή, είναι κάτι που θα τελειώση κάποια μέρα. Σκεφθήκαμε ότι μπορεί να πάμε στην κόλασι με τα δαιμόνια αιώνια; Εάν δούμε ένα δαίμονα, να ξέρετε ότι δε θα μπορέσουμε να ζήσουμε. Γι’ αυτό και δεν επιτρέπει ποτέ ο Θεός να δη ο άνθρωπος δαιμόνιο με τα μάτια τα σωματικά, γιατί ακαριαίως θα σταματήση η καρδιά από τον φόβο. Πώς λοιπόν θα είμαστε στο σκοτάδι, στα βασανιστήρια μαζί με τα δαιμόνια; Είναι φοβερό! Κι όμως από ένα χειρισμό λανθασμένο, από μια απροσεξία, από μία αμέλεια, από μία λήθη μπορούμε να την πάθουμε την δουλειά. Γι’ αυτό έχει σοβαρότητα το θέμα. Πρέπει νύχτα-μέρα να προσευχώμεθα, να γονατίζουμε, να κλαίμε, να παρακαλούμε τον Θεό να στείλη φώτισι, να ξυπνήση τον νου και την ψυχή μας και να μας δώση συναίσθησι των κακών μας, για να πενθήσουμε εδώ και να κλαύσουμε τώρα τις αμαρτίες μας.

Ας ετοιμαζώμεθα να αντιμετωπίσουμε τον θάνατο χωρίς η συνείδησίς μας να μας κατηγορή δυνατά. Θα φύγουμε πάλι με πταίσματα- δεν θα είμεθα ως λευκή περιστερά- αλλά αυτά τα πταίσματα να μην είναι τέτοια που θα μας «βουλιάξουν» . Διότι θα έχουμε ως αντιστάθμισμα και καλά έργα, τα οποία θα είναι δυνατά, όταν τεθούν στο άλλο μέρος της πλάστιγγος, να υπερακοντίσουν τα απλά αμαρτήματα, διότι τα άλλα θα τα έχουμε ξεκαθαρίσει με το μυστήριον της Ιεράς Εξομολογήσεως και θα έχουν σβήσει. Θα έχουν μείνει αυτά τα οποία μπορεί να έχη κι ένας άγιος άνθρωπος∙ και μία σκέψι, κι ένας θυμός είναι αμάρτημα∙ αλλά το «εκ συναρπαγής ουκ αφαιρεί την αγιότητα του ανθρώπου». Δηλαδή υπάρχουν αμαρτήματα τόσον ελαφρά, που δεν προσβάλλουν την αγιότητα ενός αγίου ανθρώπου, αλλά απλώς επιτρέπονται από τον Θεό, για να τον κρατούν στην ταπείνωση . Διότι καμμία αρετή ποτέ δεν τελειώνεται μέχρι τέλους τελείως, η δε μετάνοια ποτέ. Ποτέ δεν τελειοποιείται. Πάντα είναι ατελής, είναι ανοιχτή, γιατί είμεθα άνθρωποι και κάθε στιγμή ενδέχεται να πέσουμε.

Έτσι, όπου βλέπετε, παιδιά, ότι κάπου κουτσαίνετε, ,κάπου δεν πάει κάτι καλά, μην το αφήνετε, βάλετε φάρμακο να θεραπευθή. Προσευχή με γόνατα και αίτημα μετά δακρύων: «Κύριε πρόφθασον …διόρθωσέ με σ’ αυτό… διόρθωσε με σ’ εκείνο…». Αυτό θα μας βοηθήση να μην έχουμε βασικά σφάλματα και θανάσιμα αμαρτήματα και να ασφαλίσουμε την ψυχή μας κρατώντας την υγιή, καθαρή και έτοιμη για την αιώνια ζωή. Αμήν. Γένοιτο!

Από το βιβλίο «ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΕΦΡΑΙΜ ΦΙΛΟΘΕΪΤΟΥ Η ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ» (ΟΜΙΛΙΑΙ) ΤΟΜΟΣ Α΄ ΕΚΔΟΣΙΣ  ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΦΙΛΟΘΕΟΥ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ  2005

Θαυμαστά γεγονότα από τον Όσιο Ιάκωβο Τσαλίκη!

*Κάποτε, μετά την θεία Λειτουργία, αφού πήρε λαδάκι σ’ ένα βαμβάκι απ’ το καντήλι της αγίας Κάρας του οσίου Δαβίδ και με σταύρωσε στο μέτωπο, μου λέγει: «Όλα, τέκνον μου, υπάρχουν (δηλαδή όλα έχουν αξία) και οι μετάνοιες υπάρχουν. Ένας δόκιμος προχθές έκανε 100 μετανοίας, και παρουσιάζεται ο διάβολος εκεί που είναι το παγκάρι και του λέγει· “δεν μπορώ να σου κάνω τίποτε, γιατί έκανες τας μετανοίας· τώρα δεν φαντάζεσαι τι θα σου έκανα!”. Γι’ αυτό σου λέγω, τέκνον μου, όλα υπάρχουν και η νηστεία υπάρχει και οι μετάνοιες υπάρχουν, μόνο κι εμείς να έχωμε διαρκή μετάνοια».

*Όταν φτάσαμε στο Μοναστήρι του Οσίου Δαβίδ, μέσα στους τόσους παπάδες, δεν ήξερα ποιος είναι ο π. Ιάκωβος. Οι φοιτητές είχαν μαζευτή σε μια αίθουσα, στην οποία θα μιλούσε ο Γέροντας. Εγώ ήμουν στην εκκλησία, νομίζοντας ότι εκεί θα μιλούσε, και προσευχόμουν στον όσιο Δαβίδ και του έλεγα τα προβλήματά μου. Ξαφνικά από την πόρτα του Ιερού βγαίνει ένα κεφαλάκι και μου λέει:

– Μήπως θέλετε να εξομολογηθήτε;

– Εγώ περιμένω τον π. Ιάκωβο, με έστειλε ο π. Πορφύριος.

– Εγώ είμαι ο π. Ιάκωβος. Θέλετε να εξομολογηθήτε;

– Ναι, με έστειλε ο π. Πορφύριος σε εσάς και μου είπε να εξομολογούμαι σε σας.

Πήγε έβαλε το πετραχήλι και μου είπε να κλειδώσω την πόρτα, για να μην μας διακόψη κανείς. Πριν να ξεκινήσω την εξομολόγηση, άρχισε να μου λέη όλα τα προβλήματά μου από την αρχή μέχρι το τέλος, για το ποιοι θέλαν να με βλάψουν, γιατί θέλαν, και σε μερικές περιπτώσεις μου έλεγε ότι ο ίδιος ο σατανάς με πείραξε μαζί με αυτό το πρόσωπο, και επίσης μου έλεγε από ‘δω και πέρα τι έπρεπε να κάνω.

Τότε κατάλαβα ότι έχω να κάνω με έναν άνθρωπο φωτισμένο, σαν τον γέροντα Πορφύριο, με διορατικό και προορατικό· και στο τέλος, μου είπε, «Όπως ακριβώς σου είπε ο γέροντας Πορφύριος, από ‘δω και πέρα να ξέρης, εδώ θα είναι το σπίτι σου, θα έρχεσαι σαν να είναι το σπίτι σου και θα είμαι ο πατέρας σου…». Ο Γέροντας συνέλαβε ότι είχα μεγαλώσει σε ορφανοτροφείο και γι’ αυτό μου είπε αυτά τα λόγια. Έτσι γνωρίστηκα με τον γέροντα Ιάκωβο. 

Ο γέρων Αμβρόσιος Λάζαρης και οι Άγιοι Ανάργυροι Κοσμάς και Δαμιανός.

Τῇ Αʹ (1ῃ) τοῦ μηνὸς Ἰουλίου, Μνήμη τῶν Ἁγίων καὶ θαυματουργῶν Ἀναργύρων Κοσμᾶ καὶ Δαμιανοῦ, τῶν αὐταδέλφων τῶν ἐν Ῥώμῃ τελειωθέντων.

 Ήλθε ο Αύγουστος.

Μια μέρα , μεσημέρι ήταν… πάω να μαζέψω σύκα . Ανεβαίνω πάνω στην συκιά, κάνω να πιάσω ένα κλαδί, σπάει το κλαδί και πέφτω κάτω.

Ήταν ένα ντουβάρι τόσο ψηλά και πίσω απ’ το ντουβάρι αυτό ήταν φυτρωμένη η συκιά. Πέφτω απάνω στο ντουβάρι και σπάζω το πόδι εδώ, στο μηρό, στη μέση, και κόπηκε στα δύο.

Βάζω τις φωνές εγώ και κλαίω. Φωνές!… Που ν’ ακούσουν! Ώρα μεσημέρι, κοιμόταν οι καλόγεροι. Είχε σπάσει το κόκαλο και γύρισε το πόδι… Είχα έναν πόνο φοβερό. Φώναζα, έκλαιγα…

Κατά καλή μου τύχη, είχε το μοναστήρι έναν αγροφύλακα που ήταν πιο κάτω, στην Σκήτη την Κουτλουμουσιανή, ένα χιλιόμετρο, κι αυτός ανέβαινε από την σκήτη στο Μοναστήρι…

Ακούει τη φωνή μου, με γνώρισε, και απ’τον δρόμο ήταν 100 μέτρα να κατέβει εκεί κάτω. Λέει:” Αυτή η φωνή είναι γνωστή. Τί γίνεται, γιατί φωνάζει;”. Έρχεται και με βρίσκει ξάπλα μέσα στην αγκάθια…

Επήγε στο Μοναστήρι και το αναφέρει στον ηγούμενο. Αυτό κι αυτό:” Ο Χαρίτος “, Χαρίτων ήταν το όνομα μου, έπεσε κι έσπασε το πόδι και να πάτε να τον πάρετε “.

Και ξυπνάει ο ηγούμενος 4 καλογερια γερά και παίρνουν ένα ράντζο… μια ξύλινη πόρτα. Με βάζουν στο φορείο αυτό και με πάνε πάνω στο Μοναστήρι.

Εκείνη την εποχή δεν υπήρχε γιατρός στο Άγιον Όρος ούτε φάρμακα. Ήταν Κατοχή. Δεν έβρισκες τίποτα από τέτοια πράγματα, ερημιά τα πάντα. Λοιπόν, ευτυχώς, εκεί στη Σκήτη την Κουτλουμουσιανή ήταν ένας (Θεός σχωρεσ’ τονε), αυτός ήξερε από γόνατα σπασμένα και τα έφτιαχνε. Και πήγε ένας καλόγερος, τον φώναξε νά ‘ρθει στο μοναστήρι, με πήγανε στο νοσοκομείο του μοναστηριού.

 Έχει μια πτέρυγα πίσω, όπου ήταν το νοσοκομείο, και μπροστά ήταν το εκκλησάκι των Αγίων Αναργύρων. Φώναζα, τσίριζα εγώ, γιατί πονούσα πάρα πολύ, και κάθισα όλο το απόγευμα και το βράδυ.

Κατά τις 12 τη νύχτα, τι γίνεται, λέτε;

 Είδα να κατεβαίνουν από τον τρούλο ζωντανοί οι άγιοι Ανάργυροι, Κοσμάς και Δαμιανός, να έρχονται, κι έλαμψε ο τόπος.

“Ε, τον κακομοίρη “, λέει ο Άγιος Δαμιανός, “πως το ‘κανε το πόδι!”. Λοιπόν, έρχεται μπροστά στην κεφαλή ο Άγιος Κοσμάς και λέει στον Άγιο Δαμιανό:”

Πήγαινε εκεί, στο πόδι, και πιάσ’ το με τα χέρια και τράβα το προς τα έξω “. Γιατί είχε στραβώσει, το είχε καταπλακώσει με το άλλο πόδι.

 Και πάει ο Άγιος και τραβάει το πόδι στα ίσια. Έναν πόνο… δεν λέγεται.

Εκείνο το τράβηγμα πο’ κανε, εκόλλησε το πόδι. Να δείτε το θαύμα των Αγίων Αναργύρων!

 Μεταξύ τους μιλούσαν, αλλά δεν καταλάβαινα. “Ήλθαμε να σε βοηθήσουμε “, λέει ο Άγιος Κοσμάς, “μη φοβάσαι, θα περάσει “. Και τί γίνεται. Με το τράβα που έκανε πέρα, κόλλησε το πόδι. Τα κόκαλα, τα κρέατα, όλο το γύρω-γύρω, δεν φαίνονταν τίποτα.

Εγώ μόλις έγινε αυτό, σταμάτησε ο πόνος και σηκώνομαι αμέσως απάνω και χόρευα και τραγουδούσα κι έψελνα, έκανα… ούτε καταλάβαινα εκείνη την ώρα.

Σηκωθήκανε οι καλόγεροι στο πόδι. “Θα τρελάθηκε απ τους πόνους ο Χαρίτων.

 Τέτοια ώρα να τραγουδάει και να ψέλνει!”. Έρχονται, λοιπόν, στο νοσοκομείο. “Μνησθητι μου, Κύριε!”, λένε.

Κι ήταν η ώρα μια μετά τα μεσάνυχτα. Λένε τί σηκώθηκες; κάτσε κάτω, θα σπάσεις και τ’ άλλο το πόδι!”. “Για κοιτάξτε να ιδείτε, λέω.

 Μπροστά ήτανε το παρεκκλήσιο των Αγίων Αναργύρων.

 “Αυτοί οι δύο, που είναι μέσα στο θρόνο τους εκεί, ήλθανε πριν από ώρα, ο ένας στο κεφάλι και ο άλλος στα πόδια, τραβήξανε το πόδι και το φτιάξαν και τώρα δεν υπάρχει τίποτα “.

 Όλη τη νύχτα δεν κοιμήθηκαν και το πρωί κάναν λειτουργία. Πήγα στη λειτουργία κι εγώ.

Τρεις μέρες κάνανε λειτουργίες.

Από εκεί κάθισα 2-3 μέρες στο νοσοκομείο, για να σιάξει, να μην πονάει κιόλας λιγάκι, και μετά έφυγα, πήγα στο κελί μου, που λες… Κι ύστερα είχα γνωστούς από τις Καρυές μέσα, μάθανε πώς έγινε κι έρχονταν οι καλόγεροι.

 Αυτό εδώ το θαύμα είναι γραμμένο στα πρακτικά της Μονής – την τάδε ημερομηνία έγινε. “

Από το βιβλίο «Γέρων Αμβρόσιος Λάζαρης, Ο Πνευματικός της Μονής Δαδίου»,- Στο Άγιον Όρος, Ιερά Μονή Δαδίου «Παναγία η Γαυριώτισσα», Εκδοτικός Οργανισμός Π. Κυριακίδη Α.Ε.,Σελ 26-28.

Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς: "Να είστε προσεκτικοί! Να είστε σε επιφυλακή για την ψυχή σας!".

 

Να είστε προσεκτικοί! Να είστε σε επιφυλακή για την ψυχή σας! Να στρέφετε τους λογισμούς σας μακριά από εκείνα που γρήγορα παρέρχονται και να τους προσηλώνετε σε εκείνα που είναι Αιώνια!  

Έτσι θα βρείτε την χαρά που ποθεί η ψυχή σας και για την οποία διψά η καρδιά σας!  

Τήρησε σθεναρά την πνευματική επιφυλακή επειδή δεν γνωρίζεις πότε θα σε καλέσει ο Κύριος κοντά Του!   

Κατά την επίγειο ζωή σου, να είσαι έτοιμος ανά πάσα στιγμή να Του δώσεις λογαριασμό!   

Πρόσεχε να μην σε πιάσει στα δίχτυα του ο εχθρός ή να σε ξεγελάσει προκαλώντας σε να πέσεις σε πειρασμό!  

Καθημερινά εξέταζε την συνείδησή σου και δοκίμαζε την καθαρότητα των λογισμών σου, τις προθέσεις σου!   

⁃ Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς