+μοναχός Μωυσής Αγιορείτης:«Νυν κρίσις εστι». «Ιδού νυν καιρός ευπρόσδεκτος ,ιδού νυν ημέρα σωτηρίας».

 

«Νυν κρίσις εστι». «Ιδού νυν καιρός ευπρόσδεκτος ,ιδού νυν ημέρα σωτηρίας».

Η διαφθορά ήλθε με την αποξένωση του ανθρώπου από τον Θεό και τον πλησίον.

 Χάθηκε το βαθύ νόημα της ζωής.

Ο ανταγωνισμός , ο αθέμιτος συναγωνισμός, ο επηρμένος πρωταγωνιτισμός, έφεραν μεγάλα εσωτερικά κενά, ρωγμές ισχυρές στο ανθρώπινο πρόσωπο.

 «Νυν κρίσις εστι». «Ιδού νυν καιρός ευπρόσδεκτος ,ιδού νυν ημέρα σωτηρίας».

 Χρειάζεται ειλικρίνεια, σοβαρότητα, γενναιότητα, άμεση βοήθεια. Δεν υπάρχει χρόνος για δικαιολογίες και αναβολές. Δεν ωφελούν οι κατηγορίες, οι φωνές, οι επιτιμήσεις.

Τα φώτα να στραφούν μέσα μας.

 Να δούμε κατάματα τον εαυτό μας όλοι, δίχως περιστροφές και μακρούς προλόγους.

 Τα μέσα ενημερώσεως στρέφουν συνεχώς δυνατά φώτα προς τους άλλους.

 Αγαπούν την εύκολη κριτική και όχι την αυστηρή αυτοκριτική.

Συγκρινόμαστε συνήθως με τους χειρότερους.

Οι ανήθικοι μιλούν περί ηθικής, οι αλιβάνιστοι για την κάθαρση της Εκκλησίας.

Ηθικιστές ρήτορες φωνασκούν ενοχλητικά από τα καθημερινά τηλεοπτικά παράθυρα περί διαφθοράς για να εκτονωθούν και να δεχθούν συγχαρητήρια, για το πόσο ωραία τα είπαν.

Η διαφθορά είναι στο βάθος της ψυχής του ανθρώπου. Εκεί πρέπει να εντοπιστεί το πρόβλημα.

Μη ψάχνουμε μακρυά μας κάτι που είναι μέσα μας.

Ο Χριστός επέμενε για εσωτερική νήψη, αυτοκριτική, ενδοσκαφή, αυτογνωσία, αυτομεμψία και αυτοκατηγορία.

 Ελευθερία κυρίως είναι να κάνεις εσύ ό,τι θέλεις τον εαυτό σου και όχι αυτός.

 Γενναιότητα είναι να νικήσεις τα πάθη σου.

Ο άνθρωπος σήμερα, επιτρέψτε μου να το πω, είναι κατά φαντασίαν ελεύθερος.

Νομίζει ότι είναι καλά ενώ δεν είναι καθόλου καλά.

Αυτό είναι τρομερό δυστύχημα.

Από το βιβλίο: «παθοκτονία»

πρόσκληση μετανοίας

σε καιρούς κρίσεως

ΜΟΝΑΧΟΥ ΜΩΥΣΕΩΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ

Εκδόσεις «εν πλω»

Αββάς Ισαάκ ο Σύρος:" Ας αποφεύγουμε όσους μας βλάπτουν".

 Ἂς ἀποφεύγουμε ὅσους μᾶς βλάπτουν, ἔστω κι ἂν εἶναι φίλοι ἢ για οποιοδήποτε λόγο ἀπαραίτητοι. Σαν πρότυπα να ἔχουμε αὐτούς που ασκοῦν την ἀρετή.

Φίλος ἄμυαλος και επιπόλαιος εἶναι πηγή βλάβης, ἐνῷ ἡ συναναστροφή με συνετούς εἶναι πηγή γλυκύτητας.

Τσακίζει την καρδιά ἡ συντροφιά με ἀσύνετους. Καλύτερα να κατοικήσεις μαζί με θηρία, παρά με ανθρώπους κακότροπους.

Κάθισε μαζί μὲ γύπες, παρά με πλεονέκτη και ἀχόρταγο.

Γίνε φίλος με φονιά, παρά με φιλόνικο.

Κάθισε ἀνάμεσα σε λεπρούς, παρά ἀνάμεσα σε ὑπερήφανους.

Αββάς Ισαάκ ο Σύρος

Μητροπολίτης Σουρόζ Αντώνιος Bloom:"Λόγος περί αληθούς ταπεινώσεως".

 

Λόγος περί αληθούς ταπεινώσεως

------------------------------------------------

Ή ταπεινοφροσύνη είναι μιά άπό τις μεγαλύτερες άρετές τού Εύαγγελίου, άλλά εμείς, δυστυχώς καταφέραμε νά τήν μετατρέψουμε σέ άσθενική άρετή δούλων. Λίγοι άνθρωποι υπάρχουν πού θέλουν πραγματικά νά είναι ταπεινοί, γιατί ή ταπείνωση παρουσιάζεται σαν μιά άρνηση τής ανθρώπινης αξιοπρέπειας (...)

Ή αληθινή ταπείνωση γεννιέται απο τή σκέψη τής αγιότητας τού Θεού. 'Αλλά πάρα πολύ συχνά, προσπαθούμε νά πιέσουμε τον έαυτό μας καί νά νιώσουμε ταπεινοί μέ τό νά γινόμαστε τεχνητά μικροί. Θυμάμαι μια εικόνα που είδα σέ μιά εκκλησία τής Μόσχας μέ τό Χριστό στο θρόνο του, σέ φυσικό μέγεθος καί μπρούμυτα στά πόδια του, δυο μικροσκοπικές ανθρώπινες φιγούρες σέ μέγεθος ποντικού. (...)  σίγουρα θά πείτε: «όχι, δέν τό παραδέχομαι. Είμαι άνθρωπος δέν είμαι ποντίκι. Δέν έχω διάθεση νά σέρνομαι στά πόδια αυτού τού Θεού πού είναι θρονιασμένος στην πολυθρόνα Του. Θέλω νά στέκομαι όρθιος μπροστά του, δέ νιώθω μικρός, νιώθω ελεύθερος». "Αν έχετε διαβάσει τή Γραφή, θά καταλάβετε ότι τό δίκαιο είναι μέ τό μέρος σας γιατί είναι ό ίδιος ακριβώς ό Χριστός, ό Θεός, που χάρισε στον άνθρωπο τό όραμα του μεγαλείου Του, καί δικαιώνει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια με τό νά γίνει ό Υιός τού Ανθρώπου.

Δέν ύπάρχει λόγος νά προσπαθήσομε νά κάνουμε τό Θεό μεγαλύτερο κάνοντας τον έαυτό μας μικρό καί περιφρονημένο. Ό Θεός μάς τό απαγορεύει. Καί όταν τό κάνουμε δέν είναι ή ταπείνωση έκείνο πού πετυχαίνουμε, άλλά μιά ύποβίβαση πού μας εμποδίζει να είμαστε άντάξιοι τής Βασιλείας τού Θεού και τής ανθρώπινης κλήσης μας.

Πώς είναι δυνατό να σέρνεται κανείς στα πόδια τού Χριστού καί ταυτόχρονα να μετέχει στή θεία φύση; Πώς είναι δυνατό να μάς μαγεύει μια τέτοια εικόνα τού Θεού καί νά λέμε: «είμαι ένα ζωντανό μέλος στο σώμα αυτό πού ό Θεός «έν τώ Χριστώ» είναι ή Κεφαλή; 

Πώς μπορούμε να ζαρώνουμε στα πόδια τού θεού καί νά ξέρουμε ταυτόχρονα ότι είμαστε ό Ναός τού Αγίου Πνεύματος, ό τόπος τής Παρουσίας Του; Μπορούμε νά θεωρούμε τον εαυτό μας ασήμαντο καί μικρό μπροστά στο Θεό καί ταυτόχρονα νά λέμε μέ τον Άγιο Ειρηναίο, ότι «έν τώ μονογενεϊ Υίω διά τού Αγίου Πνεύματος» καλούμαστε νά γίνουμε ό ΜΟΝΟΓΕΝΗΣ ΥΙΟΣ, ό «Τοtus Christus» καί ότι "ή δόξα τού Θεού είναι ό ολοκληρωμένος άνθρωπος;"

Ή ταπείνωση, λοιπόν, δεν είναι μιά συνεχής προσπάθεια νά υποβιβάζουμε τον έαυτό μας καί ν’ απαρνούμαστε τήν αξιοπρέπεια πού μάς δίνει ό Θεός καί τήν όποια αξιώνει από μάς γιατί είμαστε παιδιά Του καί όχι δούλοι Του. 

Ή ταπείνωση, όπως τή βλέπουμε στους αγίους, δεν γεννιέται αποκλειστικά απο τή συναίσθηση τής άμαρτωλότητάς τους (...) Η ταπείνωση τών αγίων ξεκινάει άπό τή θέα τής δόξας, τού μεγαλείου καί τής ομορφιάς τού Θεού. Δεν είναι κάν τό αποτέλεσμα τής σύγκρισης μεταξύ ανθρώπου καί Θεού πού φέρνει ταπείνωση στους άγιους, αλλά ή συνειδητοποίηση ότι ό Θεός είναι τόσο άγιος, καί ταυτόχρονα μιά τέτοια αποκάλυψη ομορφιάς καί άγάπης έκπληκτικής, ώστε τό μόνο πράγμα πού μπορούν νά κάνουν στήν Παρουσία Του είναι νά προσπέσουν μπροστά Του μέ λατρεία, χαρά καί θαυμασμό.

Μητροπολίτης του Σουροζ Αντώνιος 

Στο ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ

Εκδόσεις Ακρίτας

Περί προσευχής ( Στάρετς Ζαχαρίας).

ΠΕΡΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ ( ΣΤΑΡΕΤΣ ΖΑΧΑΡΙΑΣ )

Ἡ προσευχὴ εἶναι ἡ ἀρχὴ τῆς αἰωνίας ζωῆς, εἶναι ἡ θύρα μὲ τὴν ὁποία μπαίνουμε στὴν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν, εἶναι ἡ ὁδὸς ποὺ μᾶς φέρνει στὸν Κύριο καὶ μᾶς ἑνώνει μαζί Του. Χωρὶς προσευχὴ ὁ ἄνθρωπος δὲν ζῇ, ἀλλὰ πεθαίνει συνεχῶς, ἀκόμα κι ἂν δὲν τὸ καταλαβαίνει».

Στάρετς Ζαχαρίας

Πρέπει νά μάθουμε, νά προσευχόμεθα… Ὄχι νά διαβάζουμε αλλά να προσευχόμεθα…

Πρέπει νά προσευχόμεθα μέ ἁπλότητα καί φυσικότητα. Σάν νά κουβεντιάζουμε.

Νά μήν ἀφήνουμε ποτέ τήν ἀνάγνωσή μας νά καταντάει μηχανική. Αὐτό ἐπιτυγχάνεται μόνο μέ δουλειά.

Πολλή δουλειά. Συνεχής καί ἀδιάκοπη δουλειά. Ἐπίμονη δουλειά. Δουλειά ἐπάνω στόν ἑαυτό μας.

Καί νά παρακαλοῦμε: «Δίδαξέ με, Κύριε, νά προσεύχομαι. Δέν ξέρω νά προσεύχομαι». Αὐτός ὁ στεναγμός, αὐτός ὁ λυγμός, πρέπει νά βγαίνει χρόνια ἀπό τό στόμα μας.

Καί ὁ Κύριος θά μᾶς ἐπισκεφθεῖ.

Θά ἔλθει ξαφνικά. Θά διανοιγεῖ ὁ νοῦς μας. Καί θά μᾶς ἀποκαλύψει τό μυστικό: πῶς πρέπει νά προσευχόμεθα, καί τί εἶναι ἡ προσευχή.

Μερικές φορές αὐτό τό μυστικό μᾶς ἀποκαλύπτεται μέσα στή λειτουργία, ὅταν κοινωνοῦμε τῶν ἁγίων μυστηρίων.

Καί ἄλλοτε στό σπίτι μας.

Μᾶς ἀποκαλύπτεται μετά ἀπό συνεχή καί ἐπίμονο στεναγμό:

«Μάθε με, Κύριε, νά προσεύχομαι! Δίδαξέ με νά προσεύχομαι! Μόνο νά διαβάζω ξέρω. Νά προσεύχομαι, δέν ξέρω!»

Καί ὁ Κύριος θά μᾶς διδάξει, καί τί εἶναι ἡ προσευχή καί πῶς πρέπει νά προσευχόμεθα.

Μά τότε θά χρειαστεῖ, ἐσύ νά φύλαξεις πιά τόν ἑαυτό σου ἀπό κάθε θανάσιμη ἁμαρτία καί κάθε ἀπροσεξία… καί νά παρακαλεῖς, νά μήν σοῦ ξαναπάρει ὁ Θεός τό χάρισμα, τό μεγάλο αὐτό ἀπόκτημα, αὐτόν τόν ἁγιασμό τῆς καρδιᾶς καί τοῦ νοῦ.

Στάρετς Ζαχαρίας

Ο μικρός Δημητράκης, το παιδί του Θεού

 

Ο μικρός Δημητράκης, το παιδί του Θεού

Σχόλιο: Απλά συγκλονιστική η διήγηση. Μην το προσπεράσετε... Θα χάσετε...

Τον Σεπτέμβριο κάποιου έτους στο ογκολογικό τμήμα του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου του Ρίου επικρατεί μεγάλη αναστάτωση. Ο μικρός Δημητράκης ζητούσε επειγόντως τον ιερέα του Νοσοκομείου. Ήθελε οπωσδήποτε να κοινωνήση.

Ήταν 13 ετών. Ενάμισι περίπου χρόνο βρισκόταν στην συγκεκριμένη κλινική. Ένας μικρός πονοκέφαλος τον ωδήγησε εκεί. Οι γιατροί διέγνωσαν καρκίνο του εγκεφάλου.

Η καταγωγή του ήταν από το Φίερι της Αλβανίας. Οι γονείς του αβάπτιστοι. Έμεναν αρκετά χρόνια στην Πάτρα.

Αυτός, λίγο μετά την είσοδό του στο Νοσοκομείο, θέλησε να βαπτιστή. Άκουγε για τον Χριστό και ήθελε να γίνη «παιδί» Του. Βαπτίστηκε «εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος», κατόπιν κατηχήσεως βέβαια.

Όλοι τον αγαπούσαν πολύ στην κλινική. Ο καρκίνος είχε προχωρήσει αρκετά και ήδη του είχε στερήσει την όραση. Δεν έβλεπε καθόλου, τίποτε και κανέναν. Άκουγε όμως με μεγάλη και θαυμαστή υπομονή. Δεν παραπονιόταν. Έλεγε ότι ο Θεός τον αγαπά πολύ. Προσευχόταν και παρακαλούσε και τους γονείς του να κάνουν το ίδιο.

Όσοι τον επισκέπτονταν καταλάβαιναν να υπάρχη κάτι διαφορετικό σ’ αυτό το παιδί. Μιλούσε συνέχεια για τον Θεό. Ήταν πάντα ευγενικό και χαρούμενο. Το πρόσωπό του έλαμπε.

Ήθελε να κοινωνάη συχνά των Τιμίων Δώρων. Όταν κάποιες φορές η μητέρα του ήταν σε κάποιον άλλο χώρο της κλινικής, φώναζε: «Μητέρα, έλα γρήγορα. Φτάνει ο παππούλης με τον Χριστό. Ανεβαίνει τα σκαλιά. Έλα να με ετοιμάσης». Και έτσι γινόταν.

Ο ιερέας ερχόταν και εύρισκε τον Δημητράκη καθισμένο στο κρεββάτι του, με ανοιχτό το στόμα κάνοντας με ευλάβεια τον σταυρό του. Ενώ δεν εγνώριζε την ακριβή ώρα της προσελεύσεως του ιερέως με τα Τίμια Δώρα, με διορατικό χάρισμα τον έβλεπε να έρχεται, μολονότι παρεμβάλλονταν δυο κλειστές πόρτες που χώριζαν το δωμάτιό του από τον διάδρομο που ερχόταν ο ιερέας.

Αυτό το βεβαιώνει και η ευλαβής κυρία Μαρία Γαλιατσάτου η οποία εθελοντικώς εφρόντιζε το παιδί αυτό. «Κυρία Μαρία, θέλω κάτι να σας πω», της είπε μία ημέρα. «Όταν έρχεται ο παππούλης με τον Χριστό, τον βλέπω στις σκάλες που ανεβαίνει και δίπλα του υπάρχουν δυο ψηλοί, όμορφοι άνθρωποι με ολόασπρη στολή που γέρνουν προς το Άγιο Ποτήριο και με ανοιχτά τα χέρια τους το προστατεύουν».

Κάποτε τον ρώτησε ο γιατρός: «Τι κάνεις, Δημητράκη, πώς πάμε;». Του απάντησε: «Κύριε γιατρέ, μπορώ να σας πω από κοντά. Εγώ είμαι καλά. Εσείς μη στενοχωριέστε που έφυγε η γυναίκα σας. Ο Θεός θα είναι μαζί σας γιατί είστε καλός άνθρωπος».

Ο γιατρός έμεινε λίγο ακίνητος. Κανείς δεν ήξερε το θλιβερό γεγονός που είχε συμβή την προηγούμενη ημέρα στο σπίτι του, ότι δηλαδή η γυναίκα του τον εγκατέλειψε και πήρε άλλον άνδρα.

«Αυτό είναι παιδί του Θεού», έλεγαν όσοι το γνώριζαν.

Την τελευταία φορά που κοινώνησε δεν μπορούσε πλέον να σταθή καθιστός στο κρεββάτι αλλά υποδέχθηκε με χαρά και λαχτάρα τον Χριστό ξαπλωμένος. «Ευχαριστώ πολύ», ψέλλισε και μετά εκοιμήθη.

Ο ιερέας, όταν την άλλη μέρα πήγε στο νεκροτομείο να διαβάση στον Δημητράκη το τρισάγιο, είπε: «Τέτοιο λείψανο πρώτη φορά στην ζωή μου βλέπω. Το πρόσωπό του είναι χαμογελαστό, λάμπει και έχει το χρώμα του κεχριμπαριού».

Οι γονείς του αγάπησαν τον Χριστό πολύ και θέλουν και αυτοί να βαπτιστούν.

Από το βιβλίο: Ασκητές μέσα στον κόσμο, τ. Α’, Άγιον Όρος 2009, σελ. 399.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης:" Ο Σταυρός του κάθε ανθρώπου".

 

Ο Καλός Θεός οικονομάει για τον κάθε άνθρωπο έναν σταυρό ανάλογο με την αντοχή του, όχι για να βασανιστή, αλλά για να ανεβή από τον σταυρό στον Ουρανό – γιατί στην ουσία ο σταυρός είναι σκάλα προς τον Ουρανό. Αν καταλάβουμε τι θησαυρό αποταμιεύουμε από τον πόνο των δοκιμασιών, δεν θα γογγύζουμε, αλλά θα δοξολογούμε τον Θεό σηκώνοντας το σταυρουδάκι που μας χάρισε, οπότε και σε τούτη την ζωή θα χαιρώμαστε, και στην άλλη θα έχουμε να λάβουμε και σύνταξη και «εφάπαξ». Ο Θεός μας έχει εξασφαλισμένα κτήματα εκεί στον Ουρανό. Όταν όμως ζητούμε να μας απαλλάξη από μια δοκιμασία, δίνει αυτά τα κτήματα σε άλλους και τα χάνουμε. Ενώ, αν κάνουμε υπομονή, θα μας δώση και τόκο.

Είναι μακάριος αυτός που βασανίζεται εδώ, γιατί, όσο πιο πολύ παιδεύεται σ’ αυτήν την ζωή, τόσο περισσότερο βοηθιέται για την άλλη, επειδή εξοφλά αμαρτίες. Οι σταυροί των δοκιμασιών είναι ανώτεροι από τα «τάλαντα», από τα χαρίσματα, που μας δίνει ο Θεός. Είναι μακάριος εκείνος που έχει όχι έναν σταυρό αλλά πέντε. Μια ταλαιπωρία ή ένας θάνατος μαρτυρικός είναι και καθαρός μισθός. Γι’ αυτό σε κάθε δοκιμασία να λέμε: «Σ’ ευχαριστώ, Θεέ μου, γιατί αυτό χρειαζόταν για την σωτηρία μου».

Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου-"Πάθη και Αρετές. Λόγοι Ε΄ Ι. Ησυχαστήριον ” Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος” Σουρωτή Θεσσαλονίκης)

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος:" Η δύναμη του Σταυρού!".

 

Το σημείο του Σταυρού χαραξέ το βαθιά στη διάνοιά σου και κράτησε στην αγκαλιά σου τη σωτηρία της ψυχής σου. Γιατι, ο Σταυρός επανέφερε την οικουμένη στην ευθεία οδό. Αυτος εξεδίωξε τη πλάνη, αυτός επανέφερε την αλήθεια. Ο Σταυρός μετέβαλε τη γη σε ουρανό, αυτός έκανε τους ανθρώπους Αγγέλους. Με τη δύναμη του Σταυρού έπαυσαν πλέον οι δαίμονες να είναι φοβεροί και έγιναν ευκολοκαταφρόνητοι. Με αυτόν ο θάνατος έπαυσε να είναι θάνατος, αλλά ύπνος. Με τη δύναμη του Σταυρού όλα όσα μας πολεμούν καταρρίφθηκαν στη γη και καταπατήθηκαν. 

~ Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος