Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης: "Κεφαλή της Εκκλησίας είναι ο Χριστός και σώμα εμείς οι άνθρωποι, οι χριστιανοί".

 Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης:

"Κεφαλή της Εκκλησίας είναι ο Χριστός και σώμα εμείς οι άνθρωποι, οι χριστιανοί".

Λέει ο απόστολος Παύλος: «Αυτός εστίν η κεφαλή του σώματος, της Εκκλησίας». Η Εκκλησία και ο Χριστός είναι ένα. Το σώμα δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς την κεφαλή του. Το σώμα της Εκκλησίας τρέφεται, αγιάζεται, ζει με τον Χριστό. Αυτός είναι ο Κύριος, ο παντοδύναμος, ο παντογνώστης, ο πανταχού παρών και τα πάντα πληρών, ο στηριγμός μας, ο φίλος μας, ο αδελφός μας.  Ο στύλος και το εδραίωμα της Εκκλησίας. Αυτός είναι το Α και το Ω, η αρχή και το τέλος, η βάσις, το παν. Χωρίς Χριστό, Εκκλησία δεν υπάρχει. Νυμφίος ο Χριστός· νύμφη η καθεμία ψυχή."

Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου «Βίος και Λόγοι», Ιερά Μονή Χρυσοπηγής, Χανιά 2015, σελ. 217-218

Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς: " Ο διάβολος δεν μπορεί να αναγκάσει κανέναν από εμάς να αμαρτήσει."

 Ο διάβολος δεν μπορεί να αναγκάσει κανέναν από εμάς να αμαρτήσει.

 Μπορεί μόνο να προτείνει την αμαρτία. Μπορεί να σου προσφέρει το ξίφος  για να σκοτώσεις τον εαυτό σου. Ο ίδιος δεν μπορεί να σε σκοτώσει. Ο Θεός δεν του δίνει αυτή την δύναμη. Αλλά, αν εσύ δεχθείς  αυτό το ξίφος, αν δεχθείς π.χ. την φιλαργυρία, ή τον θυμό ή την ζήλεια ή την πονηριά, την καταλαλιά, την κλοπή, να! τότε πήρες στα χέρια σου το ξίφος και το καρφώνεις στην καρδιά σου. Αυτός προτείνει την αμαρτία σε σένα και σε μένα . Κι εγώ και εσύ (τι κάνουμε;). Εγώ και εσύ, ή αποδεχόμαστε την αμαρτία ή την διώχνουμε. Αυτό σημαίνει ότι ή σκοτώνουμε τον εαυτό μας, χωρίζουμε την ψυχή μας από τον Θεό, ή διώχνοντας την αμαρτία βαδίζουμε ολοταχώς προς την Ανάσταση  του Κυρίου Ιησού Χριστού, προς την νίκη,  την οριστική και τελεία νίκη κατά της αμαρτίας , κατά του θανάτου, κατά του διαβόλου.

Γι΄ αυτό, αδελφοί, ο Κύριος ήρθε σε αυτόν τον κόσμο. Γι΄ αυτό μας  άφησε την αγία νηστεία. Γι΄ αυτό μας άφησε την αγία προσευχή. Για να νικάμε τον διάβολο , ο οποίος είναι ο δημιουργός της αμαρτίας και του θανάτου. Τι κάνει κάθε αμαρτία σε μένα και σε σένα; Μας σκοτίζει. Η αμαρτία είναι σκότος. Βγάζει από μέσα της σκοτάδι, και το σκοτάδι κατακλύζει και την δική σου και την δική μου ψυχή, κατακλύζει την συνείδησή μας, κατακλύζει τις αισθήσεις μας. 

Όμως ο Κύριος ήρθε σε αυτόν το κόσμο ακριβώς γι΄ αυτό. Για να μας δώσει το φως για να αποδιώξουμε  το σκότος. Να, αυτό είναι η αγία νηστεία!  Η νηστεία κατεβάζει από τον ουρανό στην ψυχή  σου το ουράνιο φως.  Αν βέβαια είναι αληθινή  νηστεία. . Η αληθινή νηστεία είναι εγκράτεια σε κάθε κακό. Εγκράτεια στην τροφή , αλλά και εγκράτεια στην αμαρτία.

Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς.

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς: " Άγιος Κωνσταντίνος και Αγία Ελένη".

 «Χαίρετε»! «Ειρήνη υμίν»

Άγιοι Κωνσταντίνος και Ελένη οι Ισαπόστολοι

Εορτάζουν στις 21 Μαΐου
Ως κοινόν είχον γης Βασιλείς το στέφος,
Έχουσι κοινόν και το του πόλου στέφος.
Ξύνθανε μητέρι εικάδι πρώτη Κωνσταντίνος.
Κατά τη διάρκεια της Α ‘Οικουμενικής Συνόδου [Νίκαια, 325 μ.Χ.], οι φιλονικούντες κληρικοί έγραψαν κατηγορίες ο ένας εναντίον του άλλου και τις παρουσίασαν στον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο.
Ο αυτοκράτορας πήρε όλα τα χαρτιά που περιείχαν τις κατηγορίες και χωρίς να τα ανοίξει, τα έκαψε πάνω από ένα αναμμένο κερί.
 Μετά είπε, ενώπιον όλων των έκπληκτων παρισταμένων:
«Αν έβλεπα με τα ίδια μου τα μάτια έναν επίσκοπο, έναν ιερέα ή μοναχό σε αμαρτωλή πράξη, θα τον σκέπαζα ο ίδιος με τον μανδύα μου, ώστε κανείς να μην δει την αμαρτία του».
 Έτσι, λοιπόν,  ο μεγάλος αυτός χριστιανός αυτοκράτορας άφησε άναυδους και αμήχανους τους σκανδαλοθήρες, σφραγίζοντας τα στόματα όλων.
Η πίστη μας, μας απαγορεύει να είμαστε κατάσκοποι των αμαρτιών των άλλων, και επιτάσσει να είμαστε αυστηροί και αμείλικτοι κριτές των δικών μας αμαρτιών!
 Ο ασθενής που βρίσκεται στο νοσοκομείο μεριμνά για τη δική του ασθένεια, και δεν έχει ούτε τη βούληση ούτε το χρόνο να ελέγξει τους άλλους ασθενείς ή να χλευάσει την ασθένειά τους.
Μήπως όλοι μας σε αυτόν τον κόσμο δεν είμαστε σαν ασθενείς σε νοσοκομείο;
Δεν μας επιτάσσει η κοινή λογική μας να κοιτάξουμε τη δική μας ασθένεια και όχι κάποιου άλλου;
Ας μη νομίσει κανείς ότι θα θεραπευτεί από την ασθένειά του στον άλλο κόσμο.
Αυτός εδώ ο κόσμος είναι το νοσοκομείο και ο μόνος τόπος για τη θεραπεία μας· στον άλλο κόσμο, δεν υπάρχει νοσοκομείο· υπάρχει είτε ένα παλάτι είτε μια φυλακή για μας.

Πηγή: Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, «Ο Πρόλογος της Αχρίδος», (Απρίλιος), σελ.232, Εκδ. Αθως, 2010.

+Αρχιμανδρίτης Ανανίας Κουστένης:" Οι Άγιοι Κωνσταντίνος και Ελένη στήριξαν και έθρεψαν την οικουμένη!".

 +Αρχιμανδρίτης Ανανίας Κουστένης:" Οι Άγιοι Κωνσταντίνος και Ελένη στήριξαν και έθρεψαν την οικουμένη!".

[…] Χρόνια πολλά σε όσους και όσες εορτάζουν και τιμούν και φέρουν τα oνόματά των μεγάλων μας αγίων. Να έχουν και έχουμε όλοι την ευχή τους, την προστασία τους, την πρεσβεία τους και, προπαντός και κυρίως, να παρακαλούν και να ικετεύουν τον αναστάντα Χριστό μας να μας στέλνει ειρήνη και αγάπη και ομόνοια και ενότητα και στην Ελλάδα μας αλλά και στην οικουμένη ολόκληρη.

Και να αναδεικνύει ο Κύριος τέτοιους άρχοντες, τέτοιους προστάτες, τέτοιους μεγάλους Πατέρες και Μητέρες, που τόσο πολύ πια έχομε ανάγκη.

Αποσπάσματα από το βιβλίο του Αρχιμανδρίτη, π. Ανανία Κουστένη, “Λόγοι”, τόμος Β’, και το κεφάλαιο “Οι Άγιοι Ισαπόστολοι Κωνσταντίνος και Ελένη” (εκδόσεις Αρμός).

Γερόντισσα Γαλακτία: " Αποσπάσματα από τέσσερις ιδιόχειρες επιστολές της".

 

ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΓΑΛΑΚΤΙΑ(+ 20 Μαϊου 2021). 

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΕΣΣΕΡΕΙΣ ΙΔΙΟΧΕΙΡΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΤΗΣ:

«Φοβούμαστε, τρέμουμε την αιώνια ζωή γιατί δεν γνωρίζουμε πώς είναι. ...Όσοι την γνώρισαν, έχουν ακατανίκητη ορμή στην ψυχή να πάνε εκεί... Πλένε οι δίκαιοι μέσα στο άπλετον φως της Αγίας Τριάδας!

Δεν αλλάζουν σε τίποτα, διατηρούν απόλυτα το χαρακτήρα τους, θυμούνται τα πάντα από εδώ και ενδιαφέρονται για εμάς...

Εκεί έχουν άλλες γνώσεις.

Ξέρουν άπειρα πράγματα αλλά πάνσοφος είναι μόνο ο θεός...

Για να πάμε εκεί πρέπει να σταυρωθούμε εδώ...

Για να νεκρώσουμε την αμαρτία...

Οι ηδονές φέρνουν οδύνες.

Είναι αναπόφευκτο αυτό.

Οι οδύνες πάλι της μετάνοιας και της άσκησης φέρνουν πνευματικές ηδονές.

Παράδεισο στην ψυχή απ' αυτή τη ζωή..

Αυτό εξελίσσεται εκεί χωρίς σταματημό...

Τους βλέπεις... χαίρονται, καλαμπουρίζουν, κουβεντιάζουν, αλλάζουν απόψεις ...

Το ίδιο όπως εδώ, μόνο που δεν υπάρχει εκεί πονηριά, κακία, εγωισμός.

Βασιλεύει η αγάπη...

Όταν προσευχόμαστε για αυτούς, όταν δίνουμε κρυφές ελεημοσύνες και σωστά μνημόσυνα βελτιώνουμε πολύ την κατάστασή τους...

Αυτοί περιμένουν από εμάς γιατί μετά θάνατον κανείς δε μπορεί να βοηθήσει τον εαυτό του.

Πρέπει να τον σπρώξουν οι ζωντανοί. Εμεις εδώ όσο ζούμε, με την μετάνοια, τον αγώνα εξελισσόμαστε. Αυτοί εκεί περιμένουν από εμάς...

Όταν κάποιος χαίρεται στη βασιλεία του Θεού και βλέπει πολύ πόνο στη γη για αυτόν, δεν πλησιάζει γιατί χαλάει η ψυχική του κατάσταση...

Λ.χ. σαν μια νύφη που έχει χαρά επειδή παντρεύεται και μελαγχολεί που βλέπει τη μάνα της να συρομαδιέται επειδή την χάνει...

Όσο ηρεμούν οι ψυχές των πονεμένων που έχασαν δικούς τους ανθρώπους και προσεύχονται, τόσο πλησιάζονται μεταξύ τους οι ψυχές.

…Επιτρέπει ο Θεός από αγάπη δύσκολο θάνατο... 

οι καρκινοπαθείς γέμισαν τον παράδεισο...

Ένας καρκίνος είναι λίπασμα ή καμίνι...

Το λίπασμα αυξάνει το καλό στις ψυχές...

Το καμίνι καθαρίζει από τη βρωμιά το χρυσάφι...

Όσοι δοκιμάζουν σήμερα ηδονές βρώμικες αλλάζουν την ποιότητα της ψυχής τους... 

Χαλάσματα μεγάλα γίνουνται πάνω στην ψυχή τους που βγάνουνε συνέχεια δαιμονικό πύον...

Έχει μεγάλη εξουσία επάνω τους ο καταραμένος... 

Επιτρέπει ο θεός να μπούνε στο καμίνι του καρκίνου...

Αν το καταλάβουν και συνεργαστούν με το Θεό εξαγνίζονται και αγιάζουν.

Γι αυτό ενώ είναι εύκολο το φάρμακο του καρκίνου, δεν το φανέρωσε ακόμα ο θεός... 

Γιατί γέμισε με τον καρκίνο ο παράδεισος.

...Ένα τροχαίο μπορεί να καθαρίσει αστραπή την ψυχή και να πάει σαν πύραυλος στον ουρανό...

Και από κάτι δύσκολο την προστατεύει στο μέλλον.

Ήρθε μια μάνα που έχασε ξαφνικά το παιδάκι της...

Μόλις λίγο συνήλθε η μάνα έκανε ταξίδι από την Αθήνα να βρει κάποιους συγγενείς (για την γερόντισσα ήρθε αλλά δεν της το είπαμε).

Μου την έφερε ο πάτερ Αντώνιος. Της είπα: "Παιδί μου, γκρεμίστηκε τώρα το παλιό σας σπίτι γιατί είχε σαθρά θεμέλια! Λεφτά, καλοπέραση, ηδονές κ.α.

Τώρα θα χτίσεις καινούργιο που θα κρατήσει αιώνια, παντοτινά... γιατί θα έχει θεμέλιο το Χριστό"... 

Όντως, έκανε αλλά παιδιά. Μεγάλη αλλαγή.

Τα δυο μικρά βλέπουν εκείνο που έφυγε και τους λέει: "Είμαι και εγώ αδελφάκι σας. Σασε προστατεύω, σας αγαπώ...είστε καλά παιδιά χάρη σ' εμένα...".

..."Τώρα χαίρεται η Μαρία στη Βασιλεία του Θεού... (40χρονη αδελφή πνευματικού μου παιδιού.).

Ο καρκίνος ισοδυναμεί με μαρτύριο... έλυωσε, βογγούσε...

Δεν έκανα προσευχή να γιατρευτεί γιατί είδα ότι άλλο ήταν το θέλημα του Θεού...

Είχα αγωνία να αντέξει παιδί μου...

Ξενυχτούσα και έκανα προσευχή να έχει δύναμη...

Αυτές οι οδύνες την καθάρισαν... έπεψα τον πάτερ Αντώνιο να την ξεμολογήσει... 

Εκείνος δίσταζε. Δεν θέλει, όπως μου είπε, να παραβιάσει την θέληση και την ελευθερία κανενός και καμμίας... 

Επέμενα και του είπα: Αμέ παιδί μου. Θα δεις.. Θα δεις..

Τελικά αφού τον πίεσα πολύ, πήγε... 

Εσύ δεν ήσουνα εκεί.

Εξομολογήθηκε ωραία! 

Η μετάνοια και ο πόνος της έβαλαν ουράνιο νυφικό! 

Πω, πω πω ωραία που ανέβηκε! 

Ωραία που είναι τώρα! 

Δίνει παιδί μου πόνο ο θεός για τρεις λόγους:

1) Για να κάνει το καλό άριστο. Το αμπέλι όταν κλαδεύεται, πονεί και δακρύζει στο σημείο που το κουτσουρίζουν. Στάζει νερό από το μέρος που το πληγώσανε. Ύστερα μεγαλώνει, μεγαλώνει, γίνεται ένα καμάρι και γεμίζει σταφύλια! Το ίδιο κι εμείς. Μα σε κλαδεύει ο θεός. Αποβάλλομε με τον πόνο τις κακές συνήθειες, αλλάζομε ψυχικά, μεγαλώνουμε πνευματικά και γεμίζουμε με ωραίους καρπούς.

2) Δίνει πόνο ακόμη ο θεός όταν θέλει να απαλλάξει μια ψυχή από μικρά πράγματα και να την τελειώσει (τελειοποιήσει). Όταν εξομολογούμαστε γιατρεύονται οι πληγές μας. Μένουν όμως κάποια μικρά που δεν τα σπουδαιολογήσαμε. Έρχεται ένας δυνατός πόνος και ολοκληρώνει το έργο...

3) Ένας πόνος γιατρεύει μεγάλες αμαρτίες. Όπως τη σκουριά την γεννά το σίδερο και μετά η σκουριά τρώει το σίδερο. Όπως το σαράκι το γεννά το ξύλο και ύστερα τρώει ο σκούληκας το ξύλο. 

Έτσι και οι οδύνες... έρχονται από ηδονές και μετά οι οδύνες σβήνουν τις ηδονές... 

Αρκεί να υπάρχει πίστη, μετάνοια, υπομονή...

Τώρα έχουμε ηδονές χειρότερες από την εποχή του Νώε και από την εποχή του Δικαίου Λωτ στα Σόδομα και στα Γόμμορα...

Επάθανε οι άνθρωποι αποχονδρίαση (συνειδησιακή αγκύλωση) και δεν το νοιώθουνε.

Όλα τα θεωρούνε φυσικά...

Μαγαριζουνε όλοι, και τα ζευγάρια ακόμη... 

Αηδία, αηδία, αηδία! 

Ούτε ζώα...τα ζώα είναι αδιάντροπα αλλά στα φυσικά τους, παρά φύση τα ζώα δε ξέρουνε... 

Συγγνώμη παιδί μου που τα γράφω αυτά...θα αναρωτηθείς που τα ξέρω εγώ γριά γυναίκα; 

Πληροφορεί με πόνο ο θεός και έρχουνται και καυχιούνται οι δαίμονες...

Ο Ουράνιος καλός Πατέρας βάνει το διαλυμένο από την αμαρτία υλικό της ανθρωπιάς, το βάνει ο δημιουργός μέσα μας στα καλούπια του πόνου για να το ξανασάσει...για να το κάνει και πάλι ανθρώπινο...

Γι' αυτό θα έρθουν δεινά στην ανθρωπότητα, γι' αυτό υποφέρουμε πολύ σήμερα οι άνθρωποι... περιμένει την μετάνοια μας...".

…Την ρώτησα την γερόντισσα κάποτε:

- Αυτό που λένε ότι η κόλαση είναι πίσσα, πώς το ακούς; Δεν είναι υπερβολή;

- Γερόντισσα: Δεν είναι γιατί η πίσσα όταν βράσει ειδικά, καίει αφόρητα και δεν φέγγει... 

Και από όπου κολλήσει δε βγαίνει ποτέ... 

Αυτός ο χαρακτηρισμός αποδίδει κάπως την έννοια της κολάσεως! 

Δεν έχει καζάνια εκεί, καμίνια και τηγάνια και άλλα όργανα φωτιάς όπως τα ξέρομε από τούτο το κόσμο.

Εκεί είναι όλα Φως! 

Αλλά το Φως είναι εντελώς διαφορετικό από το γνωστό Φως! Καμμία ομοιότητα (εννοεί Άκτιστο).

Σε άλλους φέγγει και δεν καίει..

Σε άλλους σκοτίζει και καίει χειρότερα από τα καμίνια που ξέρομε εμείς... 

Επειδή η πίσσα καίει και δε φέγγει και όπου κολλήσει δε βγαίνει,

γι' αυτό παριστάνομε την κόλαση με την πίσσα ...και η Κόλαση είναι αιώνια,

σαν την πίσσα που δε μεταγιαγέρνει από όπου κολλήσει ...".

" Δόξα Σοι ο Θεός!".

 Πριν από χρόνια, όταν ήμουν εφημέριος στον ιερό Ναό του Αγίου Βασιλείου Πειραιώς, μ’ εκάλεσαν να εξομολογήσω εκτάκτως, κατόπιν δικής του επιθυμίας, ένα νέο άνδρα, 42 ετών, του οποίου το όνομα, ήτο Ξενοφών.

Όταν πήγα, ήταν σε κακή κατάσταση. Ο καρκίνος με τις ραγδαίες μεταστάσεις τον είχε προσβάλλει και στο κεφάλι. Οι μέρες του μετρημένες. Ήταν μόνος στον θάλαμο, το διπλανό κρεβάτι ήταν άδειο, κι έτσι βρεθήκαμε μόνοι μας.

Και μου είπε τα έξης, για το πώς πίστεψε, αφού υπήρξε, όπως το τόνισε, «σκληρός άθεος» και άπιστος.

«Ήλθα εδώ πριν από 35 περίπου μέρες, σ’ αυτό το δωμάτιο των δύο κλινών. Δίπλα μου ήταν ήδη κάποιος άλλος άρρωστος, μεγάλος στην ηλικία, 80 περίπου ετών. Αυτός ο άρρωστος, πάτερ μου, παρά τους φοβερούς πόνους που είχε στα κόκκαλα -εκεί τον είχε προσβάλει ο καρκίνος- συνεχώς αναφωνούσε «Δόξα Σοι, ο Θεός! Δόξα Σοι, ο Θεός!…» Στη συνέχεια έλεγε και πολλές άλλες προσευχές, που εγώ ο ανεκκλησίαστος και άθεος τις άκουγα για πρώτη φορά. Κι όμως, πολλές φορές μετά από τις προσευχές του ηρεμούσε -κι εγώ δεν ξέρω με ποιόν τρόπο- και τον έπαιρνε γλυκύτατος ύπνος. Ύστερα από δυο-τρεις ώρες ξυπνούσε από τους αφόρητους πόνους, για να ξαναρχίσει και πάλιν «το Χριστέ μου, Σ’ ευχαριστώ! Δόξα στο όνομα Σου!…Δόξα Σοι, ο Θεός!…Δόξα Σοι, ο Θεός!…»

Εγώ μούγκριζα από τους πόνους, κι αυτός ο συνασθενής μου, με τους αφόρητους πόνους, δοξολογούσε τον Θεό. Εγώ βλαστημούσα τον Χριστό και την Παναγία, κι αυτός μακάριζε τον Θεό, Τον ευχαριστούσε για τον καρκίνο που τού έδωσε και τους πόνους που είχε. Τότε εγώ αγανακτούσα όχι μόνο από τους πόνους τους φρικτούς που είχα, άλλα και γιατί έβλεπα αυτόν, τον συνασθενή μου, να δοξολογεί συνεχώς τον Θεό. Αυτός έπαιρνε σχεδόν κάθε μέρα «την Θεία Μεταλαβιά» κι εγώ ο άθλιος ξερνούσα από αηδία.

– Σκάσε, επί τέλους! σκάσε επί τέλους να λες συνεχώς «Δόξα Σοι, ο Θεός»! Δεν βλέπεις πως Αυτός ο Θεός, που εσύ Τον δοξολογείς, Αυτός μας βασανίζει τόσο σκληρά; Θεός είναι αυτός; Δεν υπάρχει. Όχι! δεν υπάρχει…

Και αυτός με γλυκύτητα απαντούσε: «Υπάρχει, παιδί μου, υπάρχει και είναι στοργικός Πατέρας, διότι με την αρρώστια και τους πόνους μας

καθαρίζει από τις πολλές μας αμαρτίες. Όπως αν ασχολιόσουν με καμιά σκληρή δουλειά, όπου τα ρούχα σου και το σώμα σου θα βρωμούσαν κυριολεκτικώς, θα χρειαζόσουν μία σκληρή βούρτσα για να καθαριστής καλά, κι εσύ και το σώμα σου και τα ρούχα σου, κατά τον ίδιο τρόπο και ο Θεός χρησιμοποιεί την αρρώστια σαν ευεργετικό καθαρισμό της ψυχής, για να την προετοιμάσει για τη Βασιλεία των ουρανών».

Οι απαντήσεις του μ’ εκνεύριζαν ακόμη περισσότερο και βλαστημούσα θεούς και δαίμονες. Δυστυχώς οι αντιδράσεις μου ήσαν αρνητικές, με το να φωνάζω: «-Δεν υπάρχει Θεός… Δεν πιστεύω σε τίποτα… Ούτε στον Θεό ούτε σ’ αυτά τα «κολοκύθια» που μού λες περί Βασιλείας του Θεού σου…» Θυμάμαι τις τελευταίες του λέξεις:

-Περίμενε και θα δεις με τα μάτια σου πώς χωρίζεται η ψυχή απ’ το σώμα ενός Χριστιανού που πιστεύει. Είμαι αμαρτωλός, αλλά το έλεός Του θα με σώσει. Περίμενε, θα δεις και θα πιστέψεις!

Και η μέρα αυτή έφθασε. Από το νοσοκομείο θέλησαν να βάλουν ένα «παραβάν», όπως ήταν καθήκον τους, αλλά εγώ διαμαρτυρήθηκα. Τούς είπα «όχι, γιατί θέλω να δω πώς αυτός ο γέρος θα πεθάνει!!!».

Τον έβλεπα λοιπόν να δοξολογεί συνεχώς τον Θεό. Πότε έλεγε κάποια «Χαίρε» για την Παναγία, που αργότερα έμαθα ότι λέγονται «Χαιρετισμοί». Κατόπιν σιγοέψαλλε το «Θεοτόκε Παρθένε», το «Από των πολλών μου αμαρτιών…», το «Άξιον εστί», κάνοντας συγχρόνως και πολλές φορές το σημείο του σταυρού.

Σήκωσε κάποια στιγμή τα χέρια του και είπε: «Καλώς τον Άγγελό μου! Σ΄ ευχαριστώ, που ήλθες με τόση λαμπρά συνοδεία να παραλάβεις την ψυχή μου. Σ’ ευχαριστώ!… Σ’ ευχαριστώ!…» Ανασηκώθηκε λίγο, ξανασήκωσε τα χέρια του ψηλά, έκαμε το σημείο του σταυρού, σταύρωσε τα χεράκια του στο στήθος του και εκοιμήθη!

Ξαφνικά το δωμάτιο πλημμύρισε από φως, λες και μπήκαν μέσα δέκα ήλιοι και περισσότεροι, τόσο πολύ φωτίστηκε το δωμάτιο! Ναι, εγώ ο άπιστος, ο άθεος, ο υλιστής, ο «ξιπασμένος», ομολογώ ότι όχι μόνον έλαμψε το δωμάτιο άλλα και μια ωραιότατη μυρωδιά απλώθηκε σ’ αυτό, ακόμη και σε ολόκληρο τον διάδρομο, και μάλιστα όσοι ήσαν ξυπνητοί και μπορούσαν, έτρεχαν εδώ κι εκεί, για να διαπιστώσουν από που ήρχετο η παράξενη αυτή μυρωδιά.

Έτσι, πάτερ μου, πίστεψα, γι’ αυτό και φώναξα για Εξομολόγο ύστερα από τρεις ημέρες. Την άλλη μέρα όμως, τα ‘βαλα με τους δικούς μου, την μάνα μου και τον πατέρα μου, ύστερα με τα δύο μεγαλύτερα αδέλφια μου, με τη γυναίκα μου, με τους συγγενείς και τους φίλους, και τους φώναζα και τους έλεγα:

– Γιατί δεν μου μιλήσατε ποτέ για τον Θεό, την Παναγία και τους Αγίους; Γιατί δεν με οδηγήσατε ποτέ στην Εκκλησία; Γιατί δεν μου είπατε ότι υπάρχει Θεός και υπάρχει και θάνατος και κάποτε αυτή η ψυχή θα χωρισθεί από το σώμα για να δώσει τον λόγο της; Γιατί με σπρώξατε με την συμπεριφορά σας στην αθεΐα και στον μαρξισμό; Εσείς με μάθατε να βλαστημώ, να κλέβω, να απατώ, να θυμώνω, να πεισμώνω, να λέω χιλιάδες ψέματα, να αδικώ, να πορνεύω…

Εσείς με μάθατε να είμαι πονηρός, καχύποπτος, ζηλιάρης, λαίμαργος, φιλάργυρος και κακός. Γιατί δεν μου διδάξατε την αρετή; Γιατί δεν μου διδάξατε την αγάπη; Γιατί δεν μου μιλήσατε ποτέ για τον Χριστό; Γιατί;… Από αυτή τη στιγμή μέχρι που να πεθάνω, θα μου μιλάτε μόνο για τον Θεό, τον Χριστό, την Παναγία, τους Αγγέλους, τους Αγίους. Για τίποτε άλλο.

Ήρχοντο οι δικοί μου, οι συγγενείς, φίλοι, γνωστοί, και τους ρωτούσα τον καθένα χωριστά ή όλους μαζί: «-Έχετε να μου πείτε κάτι σημαντικό για τον Θεό; διότι Αυτόν θα συναντήσω! Λέγετε….. Εάν δεν ξέρετε, να μάθετε. Οι μέρες περνάνε κι εγώ θα φύγω. Και σ’ ένα – δυο επισκέπτες: «- Αν δεν ξέρεις ή αν δεν πιστεύεις, να φύγεις!…»

Τώρα πιστεύω με όλη μου την καρδιά, και θέλω να εξομολογηθώ όλες τις αμαρτίες μου από μικρό παιδί…»

Ήτο σταθερός και αμείλικτος με το παλαιό εαυτό του ο Ξενοφών. Και το έλεος του Θεού ήταν μεγάλο, πολύ μεγάλο! Εξομολογήθηκε με ειλικρίνεια, κοινώνησε δυο-τρεις φορές και υστέρα από πάλη μερικών ημερών με τον καρκίνο, έφυγε εν πλήρη μετάνοια, με ζέουσα την πίστη, ειρηνικά, οσιακά, δοξολογώντας κι’ αυτός τον Θεό.

Γέροντας Ευσέβιος Γιαννακάκης: " Να η δύναμις των Μυστηρίων, η δύναμις της εκκλησίας μας".

 O πατήρ Ευσέβιος Γιαννακάκης λειτουργούσε τρεις με τέσσερις φορές την εβδομάδα το πρωί 4.30-7.30 για να κοινωνήσουν εγκαίρως οι ασθενείς, και να προλάβει το προσωπικό του Ιπποκράτειου Νοσοκομείου της Αθήνας και άλλοι εργαζόμενοι και φοιτητές που σύχναζαν εκεί, να εκκλησιασθούν. Κατέβαινε από τις τέσσερις για την Προσκομιδή. Μνημόνευε αμέτρητα ονόματα. Όταν τελείωνε η Θεία Λειτουργία ανέβαινε με το Άγιο Ποτήριο στους θαλάμους να κοινωνήσει στην κλίνη τους όλους εκείνους που είχε εξομολογήσει και προετοιμάσει κατάλληλα. Αδελφές του Νοσοκομείου και ιατροί ομολογούν ότι πολλάκις συνέβη, όταν μετέβαινε ο π. Ευσέβιος να κοινωνήσει κάποιον άρρωστο, εκείνος να έχει πέσει σε κώμα. Τον βεβαίωναν ότι δεν έχει πλέον καμιά επικοινωνία. Ο πατήρ Ευσέβιος αμίλητος πλησίαζε τον ασθενή, τον σταύρωνε με το Άγιο Ποτήριο, τον προσφωνούσε με το όνομά του και τον καλούσε να πάρει το Χριστό, ”το Μεγάλο Γιατρό”. Εκείνος άνοιγε τα μάτια του, προς έκπληξη των παρευρισκομένων, έκανε το σταυρό του και κοινωνούσε με πόθο τα Άχραντα Μυστήρια. Ανελάμβανε από την ασθένειά του παρ’ ελπίδα και μετά από λίγες μέρες αναχωρούσε για το σπίτι του.

– Να, η δύναμις των Μυστηρίων, η δύναμις της Εκκλησίας μας, έλεγε χαρακτηριστικά ο πατήρ Ευσέβιος δίνοντας δόξα στο Θεό.

Γέροντας Ευσέβιος Γιαννακάκης